blog

Te veel cursussen

Archief

Ik ‘moet’ nog één PE(-examen). Dat ik daar rijkelijk laat mee ben, daar ben ik me van bewust. (En anders herinneren mijn collega’s me er wel aan). Maar ik kom er gewoon niet aan toe. Niet aan studeren én niet aan het regelen van het examen. Ik ben druk. Heb net weer een verplichte cursus ‘omgaan met programma zus-en-zo versie 3.0′ achter de rug, moest naar de herhalingstraining van BHV én werd online bijgespijkerd op het gebied van AOV-verzekeringen.

Behalve tijd kosten al die (verplichte) cursussen ook nog eens bakken met geld. Geld dat wij, in deze tijden van crisis, liever ergens ander voor reserveren. Het is dus geen wonder dat ons kantoor behoorlijk kritisch is op het gebied van cursussen. “Nú even niet,” zou de cup-a-soup meneer zeggen. De meeste aanbiedingen verdwijnen linea recta in de prullenmand. Overigens niet alleen vanwege geld- en tijdgebrek. Ook omdat ik het nut van veel cursussen niet in zie. Kijk, een themabijeenkomst ‘U moet uw medewerker(s) ontslaan. Hoe gaat dat” lijkt me voor sommige banken, verzekeraars en grote tussenpersonen nog wel zinvol. En ook bij de cursus ‘Omgaan met lastige klanten en agressief gedrag,’ kan ik me wat voorstellen. Zo had ik gisteren nog een klant aan de lijn die, vóór ik antwoord op zijn vraag kon geven, al begon te dreigen met claims, belangenorganisaties en diverse televisieprogramma’s. Maar los van deze nuttige cursusuitzonderingen, bij de training “Hoe word ik Boeddha achter mijn bureau” frons ik automatisch mijn wenkbrauwen. (Mijn collega merkte overigens op dat wij daar geen cursus voor nodig hadden. “Gewoon elke dag moorkoppen bij de koffie en worden vanzelf Boeddha achter ons bureau”.) Afijn, het beeld is duidelijk. Het cursusaanbod is groot. Te groot wat mij betreft. Elke dag liggen er stapels zinloos papier in de bus waarin de meest bijzondere trainingen worden aangeboden (“Slim sturen voor vrouwen”, is dat een hint?). Ik krijg mailtjes, faxen (gelukkig een stuk minder sinds de nieuwe spamwetgeving) en last but nog least word ik óók nog eens met enige regelmaat gebeld of ze me ‘mogen noteren voor een inspirerende cursus’.

Na het afpoeieren van de zoveelste verkoper trek ik zuchtend het PE boek ‘Volmacht’ naar me toe. Het moet er nou toch echt eens van komen. “Hier heb ik toch helemaal geen tijd voor,” mopper ik. “Tijd héb je niet, tijd moet je máken,” orakelt mijn collega op de achtergrond. Hm. Zeker net op cursus ‘Tegeltjeswijsheid’ geweest.

 

evuijsters@kluwer.nl

Reageer op dit artikel