De gespecialiseerde rechtsbijstandverzekeraars DAS en Arag staken begin 1985 de koppen bij elkaar om een antwoord te vinden op een slimme zet van de concurrentie op het vlak van de motorrijtuigrechtsbijstand. De Groep Rechtsbijstandverzekering, waarin destijds negentien verzekeraars waren verenigd, hadden namelijk een 'verhaalsservice' bij de WA-autoverzekering geïntroduceerd. Deze kostte het 'vriendenprijsje' van 30 gulden.

Volgens DAS en Arag omvatte het verhalen van materiële schade het grootste deel van de te verhalen schades, maar wordt in de verkeerssector het belangrijkste risico gevormd door letselschade.

Arag-topman Olgers fulmineerde

tegen het nieuwe product van de 'Groep', waarin destijds vrijwel alle grote intermediairverzekeraars participeerden. "Bij het lanceren van de 'verhaalsservice' heeft de hoogte van de premiestelling geprevaleerd, terwijl vervolgens daarvan de inhoud van de dekking werd afgeleid. Dus eerst de premie vaststellen, zo laag mogelijk, en dan kijken wat er voor geboden kan worden. Dat is omgekeerd denken en niet consumentgericht. Het massaal 'meepakken' van een paar tientjes staat als doel voorop om de geslonken opbrengst van autopremies op te vijzelen."

Als reactie op het 'uitgeklede' product van de autoverzekeraars introduceerden Arag en DAS onder de namen van respectievelijk. 'Verhaalsrechtsbijstand Plus' en 'Verhaalsservice Extra' een identieke polis. Deze vormde een goedkoper alternatief voor de volledige motorrijtuigrechtsbijstandverzekering en kostte 55 gulden aan premie. Het product van Arag en DAS bood wel dekking in geval van onder meer het verhaal van letselschade.

Transparantie anno 1985

Tweede Kamerlid Groenman (D66) diende in februari 1985 de volgende motie in tijdens een vergadering van de Vaste Kamercommissie voor financiën. "De Tweede Kamer, van mening dat de consumenten de mogelijkheid moeten hebben levensverzekeringen te vergelijken op grond van het werkelijk rendement, verzoekt de regering om aanbieders van levensverzekeringen te verplichten tot eenduidige rendementsaanduidingen "

De verzekeraars, de Uvat (NVA en NBVA) en het ministerie van Financiën vonden de invoering van een kengetal niet wenselijk "omdat dit onduidelijkheid voor de consument in de hand zou werken door veranderingen in rentestand en winstprognoses. De consumentenorganisaties en het mi-nisterie van Economische Zaken bleef invoering wenselijk vinden. Toezichthouder de Verzekeringskamer wees toepassing van een kengetal af.

In vervolg op een artikel in AM 1985-3 over koopsomstrapatzen van banken, deden enkele intermediairs in AM nummer 4 een boekje open over landjepikgedrag van banken bij verstrekking van doorlopend krediet en de

afhandeling van een erfenis.