Als je je assurantiekantoor verkoopt, mag je niet korte tijd later in dezelfde regio de overnemende partij concurrentie aandoen door opnieuw in verzekeringen te gaan. Het ontbreken van een concurrentiebeding betekent geen vrijbrief. Dit blijkt uit een recent arrest van de Hoge Raad.

G.W. Kolkman had een assurantiekantoor in Malden bij Nijmegen. In de loop van 1994 besloot hij - om gezondheidsredenen - het kantoor te verkopen. Koper was R.J.H. Cornelisse, die sinds drie jaar bij hem in dienst was als buitendienstmedewerker. Volgens de overdrachtsovereenkomst werd Cornelisse tot 1 januari 1999 verplicht de handelsnaam Kolkman Assurantiën te gebruiken.

Kolkman bleef voor het kantoor werken, maar al snel na de overdracht verslechterde de relatie tussen hem en Cornelisse. Kolkman die zich per 6 februari 1995 ziek had gemeld, kapittelde Cornelisse over het gevoerde personeelsbeleid en wilde dat deze het gebruik van de handelnaam zou staken. Dat weigerde Cornelisse.

Kort geding

Vervolgens ging Kolkman zich bemoeien met cliënten uit de overgedragen portefeuille, vroeg hij op eigen naam offertes aan en afficheerde hij zich als makelaar in assurantiën. Hij werd door Cornelisse op staande voet ontslagen.

Omdat Kolkman onder de duiven van Cornelisse bleef schieten, spande laatstgenoemde een kort geding aan. De president van de rechtbank in Arnhem verbood Kolkman om als verzekeringsadviseur op te treden. In hoger beroep was het gerechtshof in Arnhem het daar mee eens, maar dit Hof heeft het verbod wel naar termijn en in geografisch opzicht beperkt. Het verbod geldt "gedurende een termijn van vijf jaren ingaande 1 januari 1994 en binnen een gebied met de vorm van een cirkel met een straal van 25 km waarvan het centrum van Malden het middelpunt is". De Hoge Raad deelt de beoordeling van het gerechtshof. "Overigens betekent het niet aangaan van een concurrentiebeding nog geen vrijbrief om in strijd met de overeenkomst of met de in art. 6:248 lid 1 BW bedoelde eisen van redelijkheid en billijkheid zijn wederpartij concurrentie aan te doen", aldus de Hoge Raad. (Hoge Raad, 1 juli 1997, nr 16.423)