blog

Mijn Zwitserleven-gevoel (1)

Pensioen

Jaren geleden, vóór de eeuwwisseling, trad ik in dienst bij een gerenommeerd adviesbureau. Een mooi salaris, en de werkgever stortte trouw zo’n 10% per jaar aan pensioenpremie – bij wat destijds AXA heette. Ik mocht rekenen op een fraai pensioen, vertrouwde de tussenpersoon mij destijds toe – als het op de beurs een beetje meezat zou ik een onbezorgde oudedag genieten.

Mijn Zwitserleven-gevoel (1)

In 2007, toen ik na een vijfjarig dienstverband al lang weg was, kreeg ik een briefje dat de Nederlandse activiteiten van de Franse verzekeringsgroep AXA overgenomen werden door SNS Reaal. Voor een bedrag van € 1,75 miljard, las ik in de krant. Later dat jaar werd de AXA-polishouders medegedeeld dat zij vanaf dat moment een Zwitserleven-pensioen tegemoet mochten zien, want SNS had van Swisslife enige Nederlandse en Belgische activiteiten overgenomen. Zwitserleven – de eerste en enige in de branche die pensioen wist neer te zetten als een begeerlijk product. Ik kreeg zomaar het Zwitserleven-gevoel – met dank aan Kees Brusse. Geen wonder dat ik slechts zelden via internet poolshoogte nam. Tot 15 september 2008; daarna nam mijn blind vertrouwen in de Zwitserleven-fondsbeheerders met rasse schreden af.

Aankondiging
Eind augustus van dit jaar kreeg ik dan die lang verbeide brief met de aankondiging dat mijn Zwitserlevenverzekering op 1 oktober af zou lopen. Daarbij kwam , zo werd me verteld, een bedrag ter hoogte van ongeveer € 40.000 beschikbaar (minder dan de inleg), waarmee ik een levenslang pensioen zou kunnen kopen van… € 124,33 per maand. Vijf jaar werk, en dan 124 euro per maand…. Mits ik de nazaten van Brusse nog eenmalig € 350 gewone kosten, € 1385 administratiekosten en € 1545 ‘solvabiliteitskosten’ betaalde. Tja, ik mocht eens 140 jaar oud worden; voor dat risico draait blijkbaar niet de verzekeraar, maar ikzelf op.

Ballon
Mijn Zwitserleven-gevoel, dat al forse knauwen had gehad, liep als een ballonnetje leeg. Ik besloot eens rond te kijken op vergelijkende sites, maar niemand bood wezenlijk andere bedragen. Wel kon ik bij de berekeningen aldaar de ‘uitkering bij overlijden’ weglaten, en dat leverde toch al snel zo’n € 40 per maand extra op. Desgevraagd was mijn vrouw grootmoedig bereid afstand te doen van enkele jaren 80 euro in de maand, in ruil voor wat haar betreft tenminste dertig jaar lang € 500 extra.

Lettertjes
Nu meldde de offerte van Zwitserleven die mogelijkheid van afzien van overlijdensdekking wel, in de kleine lettertjes. Maar een berekening van de consequenties ontbrak. Dus ik belde maar eens de klantenservice van Zwitserleven. Na een moeizaam gesprek met lange stiltes (“ik moet eerst overleggen”) bleek uiteindelijk, dat ik alleen te weten kan komen wat Zwitserleven mij zonder nabestaandenregeling uit zou keren, als ik eerst… een tussenpersoon om pensioenadvies zou vragen. Dat was, zo vertrouwde de telefonist me toe, vanwege de wettelijke zorgplicht. Ik kon dat als Zwitserleven-klant niet aan, zomaar zelf te weten te komen hoeveel extra pensioen ik zou krijgen als ik mijn partner als het ware onterfde. Daar was advies bij nodig.

“Zorgplicht is de ander behoeden voor stommiteiten,” aldus ombudsman Financiële Dienstverlening Nol Monster een tijdje geleden in een interview. Blijkbaar stond ik in de ogen van Zwitserleven op het punt een stommiteit te begaan.
(wordt vervolgd…)

Arne Lasance is freelance auteur/vertaler en redacteur van www.finance-control.nl

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.