Kijk. Daar word ik nou zo móe van. Een gat in je broek strijken, kom óp zeg, dat ga je toch niet melden? Daar ga je je hooguit voor schámen. Maar de realiteit is anders. De realiteit is, dat tegenwoordig bijna alles geclaimd wordt. Van het gaatje in de jas (eigen sigaret) tot een nauwelijks zichtbaar putje in de auto (fietsje van buurmeisje). “Er is toch wel íemand aansprakelijk?” zoals een cliënt onlangs gefrustreerd uitriep toen bleek dat de schade aan zijn auto (veroorzaakt door aanrijding met een everzwijn) niet gedekt was.

Vroeger dachten we niet zo. Vroeger namen we onze eigen verantwoordelijkheid. “Leven en bezit brengen risico’s mee. Dat moet je niet onbeperkt op een ander willen afwentelen,” zoals het zo mooi in mijn PE-boekje ‘volmacht’ staat. Ik herinner me een schade waarbij een vrachtschip door de harde wind een (privé-)steiger van een klant schampte. “Ik kom terug met mijn papieren”, had de schipper vanaf de boot naar de eigenaar van de steiger geroepen. Nog diezelfde avond stond de brokkenpiloot voor de deur. De eigenaar van de steiger had echter inmiddels geconstateerd dat er weinig aan de hand was. Er was een flinke houtsplinter afgeschampt maar dat tastte de functionaliteit van de steiger niet aan. “Laat maar zitten,” zei hij tegen de schipper. “Ik werk het zelf wel wat bij.” Waarop de schipper een schaaf- en schuurmachine haalde en eigenhandig de steiger onder handen nam.

Kijk, zou ik dan tegen een aantal van mijn klanten willen zeggen. Zó kan het ook. Bijvoorbeeld tegen de mevrouw wier loslopende hondje had gevochten met een aangelijnd soortgenootje, waarop de mevrouw aansprakelijk werd gesteld voor ‘de kosten’ van de dierenarts (vijftien euro). En tegen de opa die zijn zoon aansprakelijk stelde omdat het kleinkind een bloemenvaas had omgegooid (zeventien euro vijftig). Zeg nou eerlijk, dat soort dingen, daar ís een verzekering toch niet voor!? Dat los je toch onderling op. Dat zijn toch risico’s die bij het leven horen, ook al vallen ze dan (formeel) onder de polisdekking. Nee, van mij mogen de verzekeringsmaatschappijren ingrijpen. Een soort standaard ‘onbenulligheids’-franchise inbouwen. En een algemene uitsluiting voor strijkende mannen! Een gát in je broek van negenenzestig euro strijken. Hoe durf je het te claimen.

evuysters@kluwer.nl