WIFS wil vrouwen ‘empoweren’ om ze op invloedrijke posities te krijgen, zodat ze de vrouwelijke waarden geborgd kunnen krijgen. Toen ik dat las, begreep ik ineens waarom ik steeds post ontving waarin assertiviteitstrainingen voor vrouwen werden aangeboden.

Het artikel leidde, zoals te verwachten was, tot een stroom van reacties. “Wolven in schaapskleren,” schrijft iemand. “Mijn ervaring met dames die leidinggevend zijn, is dat die juist zeer dominant zijn en weinig ruimte laten aan anderen,” schrijft een ander. “Ik moet opeens aan Nina Brink denken”, reageert een derde. Na een tijdje, en ietwat voorzichtig, komen er ook reacties van vrouwen. De strekking van hun reacties: de mannen hebben de doelstelling van WIFS niet helemaal goed begrepen. Het vrouwennetwerk zegt helemaal niet dat ‘de vrouwen’ het wel even oplossen; het wil gewoon het beste uit beide typen mensch halen. “Het gaat niet om óf mannen óf vrouwen maar samen”, zegt Monique. “Een betere balans tussen masculiene en feminine kwaliteiten,” vult Astrid aan.

Is dat zo? Vragen de heren zich vervolgens af. “Ik kan uit dit stuk niet halen dat het om samenwerken gaat. Alleen dat vrouwen het wel even oplossen,” merkt Rene op.

Al lezende constateer ik dat de waarheid in het midden ligt. Er wordt iets anders gezegd (door WIFS in dit geval) dan dat er kennelijk bedoeld wordt. En daarom is er onbegrip. Bij de mannen, de vrouwen hebben het blijkbaar al wel begrepen. De kernvraag is dus: zijn de vrouwen nou zo onduidelijk of willen de mannen het gewoon niet snappen? Kortom, een klassiek probleem in een modern jasje.

evuijsters@kluwer.nl