Dat valt te lezen in de bijdrage van Mackaaij aan het deze week verschijnende boek 'Visie op de financiering van de financieel dienstverlener'. Hij soms zeven voorbeelden op, waaronder het argument dat tussenpersonen nauwelijks proactief op zoek gaan naar premievoordeel op lopende verzekeringen. "Dat leidt tot extra werkzaamheden en verlies van provisie: het belang van de klant (lagere premies) staat lijnrecht tegenover het kortetermijnbelang van de tussenpersoon (winstgevendheid)."
Mackaaij somt bovendien zes argumenten op die het provisiesysteem in zijn ogen ook nadelig maken voor tussenpersonen, zoals het niet kunnen verrekenen van kostenstijgingen en niet te beïnvloeden dalende inkomsten als gevolg van premiedalingen bij verzekeraars.

Dat tussenpersonen ook werkzaamheden verrichten voor verzekeraars en daarvoor betaald moeten worden, wuift hij weg. "Die werkzaamheden dienen minstens ook de klant." En het verloren gaan van kruissubsidiëring is sowieso een onomkeerbaar proces: "Bovenmatige beloningen zijn passé; als de consument er niet zelf tegen protesteert, zullen nieuwe toetreders op onderdelen kortingen aanbieden."

Mackaaij zegt te willen werken binnen een model waarin er een direct verband is tussen de dienstverlening aan de klant en de beloning die je daarvoor van de klant ontvangt. "Rest eigenlijk alleen maar de vraag hoe we met het verleden omgaan en hoe we de transitie naar de nieuwe wereld vorm gaan geven."