blog

Rubberentegelparadijs

Financiële planning 1640

Toen recent tijdens een voordracht de overregulering van ons land aan de kaak werd gesteld, moest ik denken aan het bizarre gesprek dat ik laatst met een compliance officer had.

Rubberentegelparadijs

Dagelijks verwerken we honderden aanvragen van mensen met een droom. Onschuldige mensen die verliefd zijn geworden op een huis en hun enige zonde is dat ze daarvoor onvoldoende geld in de achterzak hebben. De compliance officer droeg me tijdens dit gesprek onverschrokken op al die kopers, inclusief het verkopend volk, langs de terroristenlijst te halen want het zou zo maar kunnen dat……

Dat wat? Ik heb mijn ogen niet in mijn zak. Terrorisme bestaat. Maar moet ik daarom jaarlijks tienduizenden rechtschapen burgers tot hun onderbroek fileren omdat de kans bestaat dat een terrorist een bankgarantie bij me aanvraagt? Die kans is zo klein dat het niet in cijfers uit te drukken valt.

Privacypoppen aan het dansen

Enkele jaren geleden sprak ik met een CEO van een hypotheekverstrekker over een klantportefeuille die dringend aandacht nodig had. De CEO vond het een prima plan en het klantbelang was in kannen en kruiken. Dacht ik. Ik had geen rekening gehouden met de bedrijfsjurist die er mooi een stokje voor stak. Misschien zou er in de toekomst mogelijk ooit een klant protesteren dat zijn gegevens waren overgedragen en dan had de hypotheekverstrekker de privacypoppen aan het dansen. Dat die klanten nu bewust onwetend worden gehouden en onbedoeld met achterhaalde hypotheekproducten en dito rentes zitten was van minder belang.

Recent poneerde een verzekeraar via social media haar slogan “Zet het risico op 1” en niet veel later zag ik een tweet van een hypotheekadviseur die zijn klant moest vragen om een bewijs eigen middelen ter hoogte van € 2,32. Want stel je voor dat de klant in kwestie ooit zijn verplichtingen niet meer nakomt en NHG moet dokken. Dan moet het dossier wel kloppen anders betalen ze niet.

Geobsedeerd door risico

Hoe komt het dat we in deze branche zo geobsedeerd zijn door risico? Waarom cultiveren we de angst voor mogelijk toekomstig gevaar zodanig dat riskmanagers, compliance officers en juristen de dienst uitmaken en als de hypochonders iedere organisatie dreigen vleugellam te maken?

De definitie van compliance is het controleren of een organisatie werkt conform de wet- en regelgeving. Compliance heeft van oorsprong een adviserend karakter maar lijkt steeds meer te overheersen in bedrijfsbeslissingen. Behoudend en zorgvuldig ondernemen met financiële middelen is verstandig, zeker als die financiën in principe van een ander zijn, maar het wordt pas levensbedreigend als de angsthazen de besluitvorming overnemen.

Opgeheven vingertje

Marianne Zwagerman noemt Nederland het rubberentegelparadijs waar we onszelf veel te veel laten gijzelen door risicomijders, voorschriften en procedures. Ik ben het op dit vlak met haar eens. Integriteit en verantwoordelijk gedrag binnen een organisatie is niet bestendig wanneer de compliance-afdeling met een opgeheven vingertje de scepter zwaait. Juist dan gaat het in een onbewaakt ogenblik mis als de medewerker niet geleerd is zich bewust te zijn van wetgeving en het waarom achter bepaalde keuzes.

Toekomstgerichte CEO’s moeten investeren in intrinsiek bewustzijn van hun medewerkers waarbij juristen adviseren in plaats van sturen en de kapiteins op het schip ook daadwerkelijk het roer weer in handen nemen. Op die manier creëer je verantwoordelijke medewerkers die blijven nadenken in plaats van lijstjesvinkers die onnozel hun schouders ophalen op de momenten dat het ertoe doet.

Antoinette Kalkman is algemeen directeur FlexFront Groep en Nationale Waarborg.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.