nieuws

De beleggingspolisaffaire ontkiemde al in de jaren negentig

Branche

De beleggingsverzekering was in de jaren negentig hét succesnummer voor levensverzekeraars. Met het dalen van de beurskoersen groeide echter de onzekerheid bij de klant: was dat product nu echt zo aantrekkelijk? Onduidelijkheid over de kosteninhoudingen leidde in 2006 uiteindelijk tot de ‘woekerpolisaffaire’. Maar de torenhoge kosten waren in de branche niet bepaald een onbekend fenomeen.

De beleggingspolisaffaire ontkiemde al in de jaren negentig

In september 1994 zon de Verzekeringskamer, de toenmalige toezichthouder, al op ingrepen in de markt “die de financiële betrouwbaarheid van verzekeringmaatschappijen meer veilig moeten stellen”, zo schreef AM destijds. De Verzekeringskamer voelde de groeiende ‘beleggingspolisgekte’ goed aan.
Aan de orde was onder meer “ontkoppeling in grotere mate van de intermediairbeloning van de omzet”, zo verkondigden bestuursvoorzitter Arend Jan Vermaat en adjunct-directeur R.C.L. Bakker. “De uiteindelijke financiële uitkomst van een (levens)verzekeringscontract is voor consumenten dikwijls ondoorzichtig. Enerzijds door de concurrentie waardoor aanbieders zich willen onderscheiden. Anderzijds door een groeiend bevolkingssegment dat tamelijk vermogend is en dat het stadium van ‘het verzekerd sparen voor later’ gepasseerd lijkt en in spaarprodukten het onzekere beleggingsaspect belangrijker vindt dan het verzekeringsaspect. Deze ontwikkeling, waar verder niets op tegen is, kent een negatieve uitstraling naar die burgers die juist een grote waarde toekennen aan het verzekeringsaspect in een spaarprodukt. Onontkoombaar krijgen zij, bestookt met agressieve reclame-uitingen, het gevoel dat hun spaargelden meer hadden kunnen opbrengen.”
De Verzekeringskamer zag hier een belangrijke taak weggelegd voor de verkoopkanalen, en met name voor het onafhankelijk intermediair. “Het onafhankelijke intermediair heeft, ook uit eigenbelang, een taak bij een verbetering in de immer problematische relatie tussen betrouwbaarheid en imago van de verzekeringsbedrijfstak. Een ontwikkeld systeem van (onderlinge) ‘rating’ van de verzekeringmaatschappijen zou hieraan een aanzienlijke ondersteuning kunnen bieden. Zo’n ontwikkeld ratingsysteem bestaat momenteel (nog) niet in Nederland. Bovendien is de ontwikkeling en toepassing ervan problematisch. Toch zou een nader onderzoek in deze richting van belang zijn.”
“De door consumenten ervaren onafhankelijkheid van het intermediair zou aan betekenis kunnen winnen wanneer de basis voor hun inkomsten zich zou bewegen richting een honorarium in plaats van omzetgerelateerd.” Men ziet de rol van het onafhankelijk intermediair zwaarder worden wanneer dat intermediair in staat is geobjectiveerd advies te geven over tal van risico-rendementscombinaties van verzekeringsprodukten.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.