blog

Onzichtbaar, maar wel degelijk daar…

Branche 2275

Is het zo dat het bestand van financieel adviseurs in rap tempo vergrijst? Wanneer ik kijk naar het profiel van de gemiddelde bezoeker tijdens congressen en lezingen die op bijvoorbeeld de regionale assurantiestudieclubs worden gegeven, dan is het antwoord: JA. Het is een gezelschap van mannen die overwegend boven de 50 zijn. Mannen die met nostalgie naar het verleden, kritisch naar het heden en bezorgd naar de toekomst kijken.

Onzichtbaar, maar wel degelijk daar…

Ik ken de cijfers vanuit het Handelsregister. Inderdaad zijn veel eigenaren van financieel advieskantoren van wat hogere leeftijd. Maar is dit beeld heel anders dan wanneer je kijkt naar eigenaren van notariskantoren, accountants of tandartsen? De vraag die ik mezelf nogal eens stel is: zijn die jongeren er niet of zien we ze niet? Ik bezoek regelmatig financieel advieskantoren. Op die kantoren zie ik dan wel degelijk jonge mensen die fris uit hun ogen kijken en zeer gemotiveerd en enthousiast hun werk doen.

Jonge adviseur van vlees en bloed

Als ik de wetenschappers moet geloven zijn veel jongeren in vergelijking met “mijn generatie” minder gericht op status en veel geld verdienen. De jongeren van nu worden vooral gemotiveerd door werk waarbij ze het gevoel hebben echt iets voor anderen te kunnen betekenen. Op een “gewoon” financieel advieskantoor kan de (jonge) adviseur veel betekenen voor de klant. Voor de klant die in paniek is omdat hij het einde van de looptijd van zijn hypotheek ziet naderen, niet weet hoe hij de schuld kan aflossen en denkt dat de enige uitkomst is dat zijn huis gedwongen verkocht zal worden. Voor de klant die gewinkeld heeft en bij terugkomst zijn auto met een grote deuk aantreft, zonder briefje van de dader. Voor een gezin waar vader of moeder onverwacht komt te overlijden. Het zijn vaak kleine en grote dingen in het leven waarmee mensen niet weten om te gaan. Deze mensen maken dankbaar gebruik van de steun die de (jonge) adviseur van vlees en bloed hun geeft.

Gevestigde orde

Het is duidelijk dat jongeren die eenmaal in onze branche werken dit een machtig mooie sector vinden. Maar waarom komen we die jongeren dan niet tegen? Komt het misschien omdat veel van de bijeenkomsten die we in onze sector organiseren, worden bedacht door mannen van wat oudere leeftijd? Of komt het doordat de meerderheid van de bezoekers van deze bijeenkomsten die paar jongeren die er wel zijn, niet inspireert en enthousiasmeert? En die jongeren de volgende keer dus niet meer komen?

Wanneer je als aanbieder alleen maar evenementen organiseert die zich richten op “de beslissers”, tja, dan kun je van tevoren op je vingers natellen dat je weer de gevestigde orde in de zaal hebt, maar niet de beslissers van morgen.  Waar zijn de opleidingen die zich speciaal richten op jongeren? Waar is dat feest dat ons ouderen teringherrie geeft die voor jongeren als muziek in de oren klinkt?

Onbalans

Assurantie Magazine vraagt regelmatig aandacht voor de onbalans tussen mannen en vrouwen in leidinggevende posities binnen onze branche. Terecht. Zolang die balans er niet is, zou ik zeggen: ga hier vooral mee door. Maar er is in alle opzichten ook onbalans tussen ouderen en jongeren. Een kenmerk van onze branche is juist dat we geleerd hebben lang in de tijd naar voren te kijken. Ik denk dat het goed zou zijn als we op allerlei plekken in onze sector bewust nadenken over de vraag hoe we de jongeren – die er wel degelijk zijn – zichtbaar kunnen maken.

Reageer op dit artikel