blog

Is het Nibud de weg kwijt?

Branche 5612

Ik heb veel waardering voor de activiteiten van het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting, het Nibud. Dit gezegd zijnde, heb ik het idee dat de organisatie nu toch even de weg kwijt is.

Is het Nibud de weg kwijt?

Begin april publiceerde het Nibud het rapport ‘Geld achter de hand makkelijker maken’. In het rapport wordt vastgesteld dat 2,5 miljoen van de 7,7 miljoen huishoudens op dit moment minder spaargeld achter de hand hebben dan het Nibud als minimum verantwoord acht. Voor een alleenstaande met een minimuminkomen is dat bijvoorbeeld een bedrag van ‘slechts’ 3.400 euro.

Verleiden tot sparen

De grote waarde van dit rapport is dat het Nibud opnieuw laat zien dat veel Nederlanders eigenlijk nauwelijks financiële reserves hebben. Nieuw is dat het Nibud concludeert dat op basis van psychologische factoren niet verwacht mag worden dat mensen bewust meer geld achter de hand gaan houden.

Nieuw is ook de oplossing die het Nibud nu voorstelt, namelijk dat de samenleving de consument moet ‘verleiden’ om meer te sparen. Hoe? De oplossing van het Nibud luidt dat allerlei bedrijven en organisaties een kleine opslag gaan rekenen. Bijvoorbeeld bij een telefoonabonnement moet de consument iets meer betalen, zodat hij later een nieuwe telefoon kan kopen. Of het maandelijkse hypotheekbedrag zou verhoogd kunnen worden als spaarpot voor onderhoud van het huis, of bij de aankoopnota van de auto wordt ook geld apart gelegd voor reparaties en vervanging.

Potjes

Ik vind dit voorstel niet in het belang van de consument. Een paar argumenten:

  • Dit voorstel leidt ertoe dat de consument op allerlei plaatsen ‘potjes’ gaat maken. Bij de gemiddelde consument zal dit er alleen maar toe leiden dat hij nog minder zicht krijgt op zijn financiën.
  • Op dit moment hebben financiële instellingen helemaal geen interesse in het verwerven van spaargeld. Integendeel. Op dit spaargeld is geen marge te maken. De kosten zijn echter relatief hoog. Zeker wanneer je overal kleine potjes moet gaan administreren. Die kosten zullen uiteindelijk bij de consument terechtkomen.
  • Sparen bij een leverancier van goederen en diensten leidt ertoe dat de consument zijn herhalingsaankopen ook bij die leverancier gaat doen. Dit soort oneigenlijke bindingen is nu juist niet in het belang van de consument.
  • Het voorstel gaat ook uit van die consument die zich kan veroorloven meer te betalen, dan strikt nodig is. De vraag is of het Nibud hiermee alle consumenten recht doet. Er zijn helaas gewoon grote groepen consumenten die heel goed moeten nadenken over elke euro die ze uitgeven.

Meer grip

Dit alles neemt niet weg dat de consument gebaat is bij hulp om meer grip te krijgen op zijn financiën. Wanneer er al ruimte is om te sparen, dan is het van belang om dit vanuit een totaalvisie en totaalregie te doen. En daarvoor hebben we in Nederland een fantastische, gekwalificeerde beroepsgroep: de financieel adviseurs. Daarom: geen woud van spaarpotjes maar maak toegang tot advies voor de allerzwaksten in de samenleving juist makkelijker in plaats van moeilijker als gevolg van het provisieverbod. Zo’n pleidooi van Nibud had ik beter begrepen.

Deze blog verscheen eerder als column in am:magazine.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.