blog

Meer verdienen met een trekschuit

Branche 1902

Ik ben makelaar in verzekeringen, en woon op de Lauriergracht No 37 te Amsterdam. Reizen met de trekschuit van Amsterdam naar Haarlem,18 kilometer, duurt 2 uur en 15 minuten. Mijn tarief om een klant te bezoeken is € 150 per uur. Ik reken dus voor adviesgesprekken in Haarlem standaard aan reiskosten € 675. Daarnaast de tijd van het gesprek zelf. U zult het niet geloven. Maar ze hebben plannen om tussen Amsterdam en Haarlem een spoor aan te leggen. Met de trein duurt een retour dan nog maar een uur. Dat vermaledijde idee kost mij dus € 525 per klant. Per jaar bezoek ik veel klanten in Haarlem. U zult het begrijpen. Ik ben tegen het aanleggen van het spoor.

Meer verdienen  met een trekschuit

Dit was ongeveer de reactie op een artikel op amweb waarin verslag werd gedaan van de effecten van de invoering van de Payment Service Directive 2. Een ontwikkeling waarbij de klant derden kan machtigen “leuke dingen” te doen met de gegevens van de betaalrekening van die klant. Bijvoorbeeld door alle betaalrekeningen die de klant en zijn partner hebben maandelijks in één overzichtelijke tabel te zetten, waarbij de mutaties direct al keurig verdeeld zijn in soorten uitgaven.

Banken worden suffe administrateurs

Het wordt echt leuk voor de klant wanneer hij per mutatie tips krijgt waar hij een volgende keer wellicht beter de door hem gewenste producten en diensten kan kopen. In de PSD2 worden banken teruggedrongen tot suffe administrateurs. Zij doen het werk en zijn (wanneer de klant daartoe opdracht geeft) verplicht gratis en voor niets hun werk aan derden af te staan om deze derden vervolgens in staat te stellen daar in de ogen van de klanten nuttige dingen mee te doen. Te voorspellen is dat die derden, wanneer ze maar genoeg leuke gadgets met deze informatie weten te genereren, de sympathie krijgen van de klant. En de bank? Ach die is uitwisselbaar met een van die andere Batavus Droogstoppels.

Rivieren met stroop

Banken worden geconfronteerd met een wettelijk afgedwongen castratie van hun verdienmodel. De bankwereld is een heel eigen wereld. De verzekeringssector is iets heel anders. Toch?
De verzekeringssector is al jaren bezig om zelf het initiatief te nemen (en daarmee de regie te behouden) om de Nederlandse consument toegang te geven tot informatie over al zijn verzekeringen. Ongeacht bij welke verzekeraar of adviseur deze verzekering loopt. De lancering van mijnverzekeringen.nl is bijna daar. Een eerste begin na het doorwaden van brede rivieren met stroop.

Het mag wel iets enthousiaster

Zie ik nu veel enthousiasme om mij heen? Nee. De een zegt dat het geven van dit overzicht de taak is van de adviseur, want adviseurs hebben natuurlijk alleen totaalklanten. De ander is bang dat het allemaal een groot complot van de verzekeraars is met geen ander doel dan de klanten over te nemen. Zo hebben we allemaal goede redenen om de trekschuit te verkiezen boven de trein. De enige vraag die echt telt is of de richting die wordt ingezet uiteindelijk door de klant zal worden gewaardeerd. De klant geen makkelijke toegang geven tot informatie die voor de klant relevant is, is geen levensvatbare optie. In plaats van de houding van “we zijn tegen en hopen dat het een flop wordt” zou het beter zijn om eendrachtig en liefst met een beetje meer enthousiasme te werken aan een goede digitale infrastructuur waarin de belangen van de klant echt centraal staan.

Maar daar moet je dan wel ballen voor hebben.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.