blog

WGA-voorstel Asscher creëert mogelijk groep ‘vergeten’ arbeidsongeschikten

Branche

Een miljardenverlies bij verzekeraars en oneerlijke concurrentie met het UWV. Het is terecht dat minister Asscher met zijn kamerbrief meer balans in de WGA wil brengen tussen het publieke en private bestel. Zijn maatregelen, gericht op de ‘WGA vaste personeel’, dreigen echter ook te leiden tot ongunstige neveneffecten: een grote groep ‘vergeten’ arbeidsongeschikten. De precieze omvang hiervan is afwachten, maar kan al snel duizenden bedragen.

WGA-voorstel Asscher creëert mogelijk groep ‘vergeten’ arbeidsongeschikten

Door de maatregelen van Asscher wordt het aantrekkelijk voor werkgevers om eigen risicodrager te worden per 1 januari 2017. Immers, wie dan eigen risicodrager wordt, hoeft zijn bestaande schade niet mee te financieren. Maar wie is er op dat moment verantwoordelijk voor de re-integratie van zieke werknemers? De prikkel voor publiek verzekerde werkgevers is nagenoeg weg, financieel gezien heeft de werkgever er namelijk geen belang bij. Zo ontstaat er mogelijk een groep enkele duizenden ‘vergeten arbeidsongeschikten’.

Haaks op WIA
Eigenlijk staat het haaks op de oorspronkelijke doelstelling van de WIA. Die is helder: de instroom in de arbeidsongeschiktheidswet verminderen en re-integratie bevorderen. Werkgevers zijn het beste in staat zieke werknemers te re-integreren. Het is dus van groot belang hen verantwoordelijk te houden voor deze groep.

Ongelijk speelveld
Niet alleen de ‘vergeten arbeidsongeschikten’ roepen vragen op bij de brief van Asscher. Ook een ander principe, ‘de vervuiler betaalt’, dreigt in de voorstellen overboord te gaan. Werkgevers die bij het UWV zijn gebleven mogen per 1 januari 2017 schoon eigen risicodrager worden. Dat wringt, want huidige eigen risicodragers hebben tot die tijd gewoon de volle pond betaald, hoewel ze er zelf voor hebben gekozen. Het gevolg is een ongelijk speelveld. Neem twee werkgevers. Beide hebben 300 werknemers in dienst en hadden in 2007, 2011 en 2015 een instromer in de WGA. Werkgever A was eigen risicodrager en heeft dus 30 uitkeringsjaren (3 WGA’ers * 10 jaar doorbelasting) gefinancierd ter waarde van ongeveer € 475.000. De andere werkgever, Werkgever B, is altijd publiek verzekerd geweest. Hij kan echter per 1 januari 2017 ‘gratis’ eigen risicodrager kan worden. Op dat moment heeft Werkgever B slechts 16,5 uitkeringsjaren ter waarde van ongeveer € 290.000 afgefinancierd.

Het is een goed initiatief dat Asscher het speelveld in de WGA wil stabiliseren. Maar het is de vraag of de wijzigingen voldoen aan de uitgangspunten van de WIA. Hoe kan de wet het toch voor elkaar krijgen dat re-integratie wordt bevorderd en de vervuiler betaalt? Dit zou kunnen door de werkgever die eigen risicodrager wil worden, een premie te laten betalen aan het publieke bestel tot zijn staartlasten zijn afbetaald. Tegelijkertijd moeten die werkgevers (wettelijke) mogelijkheden krijgen om deze schadelast te beperken. Bijvoorbeeld het verplichten om bij de bedrijfsarts op spreekuur te komen. Daarnaast zouden werkgevers gedwongen kunnen worden om minimaal drie jaar eigen risicodrager te zijn. Met deze maatregelen ontstaat een echt stabiel hybride stelsel, die recht doet aan de WIA-principes.

Ramon van Bruchem is senior consultant bij Mercer

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.