blog

Hoe de wal het schip keerde

Branche

Om de consument te beschermen is er de afgelopen jaren hard ingegrepen in de financiële sector. En dat is goed nieuws, voor de consument.

Hoe de wal het schip keerde

Vroeger werden uitvaartverzekeringen en aanvullende pensioenpolissen actief aan de man gebracht, niet in de laatste plaats omdat adviseurs daar zelf ook goed aan verdienden. Tegenwoordig niet meer; de markt voor spaar- en uitvaartverzekeringen is gedecimeerd. Datzelfde geldt voor hypotheken: nu de woningmarkt tot stilstand is gekomen zijn er bijna geen nieuwe hypotheken meer, en ook de oversluitmarkt is grotendeels opgedroogd. Dat laatste natuurlijk vooral omdat je als consument honderden euro’s aan een adviseur moet betalen vóórdat die bekijkt of de bestaande hypotheek überhaupt wel verbeterd kan worden. En nu er veel minder producten worden verkocht, is de kans dat er nog ‘defecte producten’ worden verkocht aanzienlijk kleiner dan voorheen.

Maar het is niet alleen bij adviseurs van financiële producten waar de wetgever heeft ingegrepen, ook de aanbieders zijn aangepakt. Zo is in Nederland een salarisplafond ingesteld voor werknemers van financiële instellingen, en is de toezichtcapaciteit van AFM en DNB fors uitgebreid.

De wal keert het schip… naar een mijnenveld
Goedbedoeld als dat alles klinkt, is het niet zonder meer positief voor de consument. Door de verkoop van financiële producten structureel in te perken, is de Nederlandse markt lang niet meer zo interessant voor banken en verzekeraars als voorheen. Voor hun topmensen geldt een salarisplafond, dat niet geldt als ze het bedrijf (op papier) naar het buitenland verplaatsen. En daarmee ontlopen ze meteen de Nederlandse toezichtkosten, die ondertussen een loden last dreigen te worden. Nog voor de kredietcrisis (2007) is onderzocht hoe de Nederlandse toezichtkosten zich verhielden tot die in andere landen. Uit dat onderzoek bleek dat onze toezichtkosten per inwoner riant hoger zijn dan die in andere landen op het Europese vasteland (ruim het dubbele van bijv. Duitsland en Finland en zelfs ruim 3x hoger dan in Frankrijk). Helaas bleek al dat toezicht geen garantie voor kwaliteit, want geen land in de wereld werd door de kredietcrisis harder getroffen dan Nederland.

De toezichtkosten in Nederland zijn sinds de kredietcrisis fors toegenomen; brancheorganisaties becijferen dat de stijging tientallen procenten per jaar bedraagt. Dus nu het kabinet heeft besloten om de rekening daarvan volledig bij de sector neer te leggen, hebben onze financiële instellingen weer een extra reden om na te denken over vertrek uit Nederland. En aangezien meer concurrentie in het voordeel is van de consument, is het alles behalve goed voor de consument als financiële instellingen straks massaal zouden besluiten Nederland de rug toe keren.

Bescherming van de consument
Steeds vaker zijn er geluiden te horen over de ondertussen verstikkende manier waarop onze toezichthouders zich opstellen. Die reageren daarop steevast door te melden dat zij zich niet in de kritiek herkennen en dat de afgelopen crisis heeft aangetoond dat intensief toezicht toch echt noodzakelijk is.
De geschiedenis vertelt echter een ander verhaal, namelijk dat (te) intensief toezicht contraproductief werkt en dat de kiem voor een volgende crisis vaak ligt in de maatregelen die zijn getroffen als reactie op een vorige crisis.
Helaas blijkt uit de geschiedenisboekjes ook dat mensen weinig tot niets leren van de geschiedenis, dus waarschijnlijk geldt ook voor deze ontwikkeling dat er een wal nodig zal zijn om het schip te keren.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.