nieuws

Fiets ‘m eruit

Archief

Het reisverzekeringseizoen is weer aangebroken en ik heb het druk. De zorgplicht van een assurantietussenpersoon breidt immers nog steeds uit. "Goed smeren met zonnebrandcrème en tussen twaalf en drie uit de zon," roep ik tegenwoordig standaard, wanneer iemand de rubriek geneeskundige kosten meeverzekert. Niet alleen adviseer ik reizigers foto’s te maken van meegenomen spullen en bagage nooit onbeheerd achter te laten; ik wijs klanten er óók altijd op dat ze in geval van diefstal aangifte moeten doen.

 

Dat het desondanks ‘mis’ kan gaan blijkt als cliënt De Wit op een middag contact opneemt. Samen met zijn vrouw is hij onderweg naar Italië. "Ik ben mijn wielrennerskleding thuis vergeten", bekent hij. "Ik was een stukje gaan fietsen en ondertussen pakte mijn vrouw de koffers in. Ik heb de kleding thuis in de badkamer laten hangen." Op de achtergrond hoor ik een vrouw mopperen. Blijkbaar vergeet haar man wel vaker wat. "Mag ik in Italië nieuwe kleding kopen dan?" Ik help meneer De Wit snel uit de droom: "U mag alles kopen wat u wilt, maar niet op onze kosten". Het nieuws wordt stilzwijgend geaccepteerd.

 

"Maar ik wil u wel graag een tip geven", ga ik verder. "Ja?" klinkt het in koor. "Als u straks op uw reisadres bent, let u dan een beetje op elkaar. Zorgt u dat u nergens zomaar iets laat liggen? Want ‘vergeten’ is niet gedekt op uw reisverzekering." Ik hoor gemompel (waarschijnlijk de vrouw) en dan een voorzichtig bedankje. De familie De Wit vervolgt hun weg; ze hebben wat om over na te denken.

 

Net als ik overigens. Want nu ik zo eens naar de polis van bovengenoemde klant kijk, valt me op dat het begrip ‘normale voorzichtigheid’ aan de zijde van de klant óók flink aan betekenis heeft gewonnen. Deze verzekeraar wijdt er maar liefst een apart blad aan. Middels een vier alinea’s lang ‘addendum’ wordt verzekerde gewezen op flink wat eisen met betrekking tot ‘normale voorzichtigheid’. De Wit hoeft zich deze vakantie niet te vervelen, leeswerk genoeg.

 

"Tsja", zeg ik later tegen een collega. "We willen niet dat mensen gaan zwemmen met een diamanten teenring om, maar je kúnt overdrijven. Wat is er mis met een korte uitleg over ‘normale voorzichtigheid’ Klanten kunnen toch zelf óók nadenken?!" Mijn collega neemt een slok koffie en kijkt me peinzend aan. "Nou", zegt hij dan. "Zolang cliënten ons opbellen of ze op hun vakantieadres nieuwe wielrennerskleding mogen kopen omdat ze hun eigen pak thuis hebben laten hangen, ben ík daar niet zo zeker van."

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.