nieuws

Overleven

Archief

De dag vóór mijn PE toetsen ontving ik een sms’je van het Nibe-SVV. "Succes met uw examen!" Heel attent en heel welkom. Want succes, dát had ik nodig. Ik had dan wel van elk PE onderdeel een studieboekje in huis (ik hou me tenslotte niet elke dag met Incoterms, elobikes en waardeoverdracht naar het buitenland bezig) maar studeren was er nooit van gekomen.

 

Dat zat zo: na een bijzonder geslaagd uitje in verband met het dertigjarig bestaan van een bekend vakblad -we noemen geen namen – werd ik ziek. Een longontsteking, veertig graden koorts en een flinke benauwdheid kluisterden me lange tijd aan bed. En ik kan u vertellen, dat studeert níet erg lekker. (Een doortrapte vakgenoot suggereerde dat ik wellicht kon scoren met een leuke aansprakelijkheidsclaim richting het vakblad. Maar dat zou me PE-technisch natuurlijk ook niet verder helpen.)

 

Ietwat wankel stond ik de ochtend van de examens op de stoep bij het instituut. "Met een beetje geluk haal ik er een paar," dacht ik optimistisch en ik begon met het examen Beleggen. Ik moet zeggen, het viel me niet tegen. Slechts gestoord door de toezichthouder die mijn plastic bekertje water kwam afpakken (ik riep nog: "Hij is transparant!", maar het mocht niet baten), sleepte ik het ene punt na het andere binnen. Tot mijn genoegen was mijn vakkennis blijkbaar nog redelijk op pijl.

 

De tijd (en het examen) vloog voorbij en al snel was ik toe aan de laatste toets: Leven. Die had ik expres ‘bewaard’ want destijds – toen ik mijn A-diploma haalde – was dat mijn beste vak. Bovendien had ik het studieboekje dat bij deze toets hoorde, tussen de hoestbuien door, zowáár nog kunnen bestuderen. Ik ging ze gewoon allemaal halen, die PE punten! Dacht ik.

 

Maar Leven bleek lastig en onvoorspelbaar. Leven bleek lijden. Zo bevatte het examen drie vragen over de levensloopregeling. (Hoe durven ze! Ik vind één vraag over deze mislukte regeling al op het randje!) Bovendien had ik het idee dat de diverse onderwerpen inmiddels zó uitgekauwd waren, dat men van gekkigheid niet meer wist wat men moest vragen. (Hetgeen resulteerde in wel heel creatieve stellingen.) Afijn, om een lang verhaal kort te maken; Leven ging aan mijn neus voorbij. Een vier, hoger was ’t niet. En dat terwijl ik mezelf doorgaans toch zo geslaagd vind op dit punt. "Tja, het leven zit vol pijnlijke momenten", merkte een vakgenoot troostend op. Maar ik kon er niet om lachen. Teleurgesteld was ik. Teleurgesteld in het leven. En in de Grote Levensvragen zoals gesteld door het Nibe-SVV.

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.