nieuws

Geen ceo meer

Archief

Jos Baeten is een kind van deze bedrijfstak. In het Limburgse Horst werd hij in 1958 geboren "in een intermediaire wieg". Hij drentelde als kind rond in het kantoor Jos Baeten & Zn en ondervond zo van nabij wat het is om assurantietussenpersoon te zijn.

 

Als stagiair kwam hij in 1979 bij Stad Rotterdam binnen en werkte zich in de daaropvolgende 22 jaar op tot opvolger van zijn ‘beschermheer’ Carlo de Swart. Leidinggevende rollen bij reisverzekeraar Europeesche en inkomensverzekeraar De Amersfoortse stoomden hem vervolgens klaar voor het leiderschap van Fortis Verzekeringen Nederland. In de herfst van 2008 vond hij in zijn badkamerspiegel ineens een overheidsdienaar tegenover zich .

 

Dat heeft iets met Jos Baeten gedaan. Na "de harde leerschool van 2008" wil hij een verzekeringsmaatschappij nu zien als een nutsbedrijf. Aandeelhouderswaarde is een vies woord geworden. "De fictie van oneindige groei is doorgeprikt", vindt Baeten. "Als de economie met 3% groeit, kun je niet verwachten dat jouw bedrijf in omzet en rendement met 12% of 13% groeit." Hij heet tegenwoordig ook geen ceo meer maar directievoorzitter.

 

Het herzien van de visie is voor een man die nadrukkelijk een product is van de oude verzekeringswereld, lovenswaardig. Net als het voornemen om met ASR een particuliere pakketpolis te gaan aanbieden, die klanten elk moment mogen opzeggen. Niks geen opzegtermijn van vijf jaar, ook niet de door het Verbond van Verzekeraars voorgestelde standaard van één jaar. Alleen slaven en gevangenen bind je met kettingen, geen klanten.

 

Tussenpersonen vinden ’t maar niks. Bij de naam Baeten en ASR denken zij tegenwoordig vooral aan Ditzo en worden boos. Maar zij vertonen ondertussen Datzo-gedrag. Ze vrezen dat hun portefeuillewaarde als een beursindex naar beneden zal gaan en horen klanten al hard en veelvuldig de deur dicht smijten. Maar angst heeft het intermediair vaker van slechte raad voorzien. Waar is het vertrouwen in eigen kwaliteit gebleven!?

 

Als ‘psycholoog van de koude grond’ durf ik wel te stellen dat de drang tot vluchten wegebt, op het moment dat iemand voelt elk moment te kúnnen opstappen. Het gevóel vrij te zijn, is al genoeg. Pas bij grote onvrede zegt een polishouder daadwerkelijk op. Op dat moment kunnen verzekeraar én adviseur met een afscheid wel eens beter af zijn.

 

Henri Drost

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.