nieuws

Maasbert Heijn

Archief

Tegen het einde van de vorige eeuw kregen grote verzekeraars genoeg van het gepriegel in de marge van veel kleinschalige tussenpersonen. Het toenmalige Amev maakte dat ooit fraai kenbaar door te reppen over ‘gouden’, ‘zilveren’ en wat andere tussenpersonen. Die restgroep omvatte destijds meer dan 5.000 assurantiekantoren!

 

Toen verzekeraars vervolgens van hun administratie een puinhoop maakten, stonden enkele slimme ondernemers op. Zij namen de administratieve ellende van de schouders van de tussenpersoon, vormden onderwijl een inkoopcollectief en boden het intermediair en passant toegang tot de gewenste aanbieders. De kruimels vormden aldus een grote koek. Verzekeraars leken content: de administratiefabrieken die inkoopcombinaties inrichtten verlosten hen van veel kopzorgen en de provisieknop bleek zeer effectief in het sturen van omzet. Van die ‘superprovisies’ kon het inkoopbedrijf goed leven, terwijl de voor de verkoop zorgende tussenpersoon een extra provisiemarge opstreek. Kwaliteit deed niet erg ter zake: volume, dat telde. Iedereen was tevreden, behalve dan wellicht de consument. In 2006 mengde een nieuwe slimme ondernemer zich in het strijdgewoel: Maasbert Schouten. In drie jaar tijd kocht zijn Afab zich tot de grootste inkoopcombinatie in ons land en daarmee een machtsfactor van formaat. Watertandend keek Schouten toe als supermarktconcern Albert Heijn de duimschroeven aandraaide bij een toch niet geringe producent als Unilever. Dat wil hij ook in de wereld van verzekeringen en hypotheken. Edoch, de woekerpolisaffaire bracht de discussies over de kwaliteit en beloning van het intermediair in een stroomversnelling. Op suggestie van de verzekeraars heeft de overheid bonusprovisies ineens taboe verklaard. Bovendien worden de verdiensten van een ‘serviceprovider’ straks zichtbaar voor de consument. Het zal voor een adviseur een hele toer worden om uit te leggen waarom er vele honderden euro’s opgaan aan een administratief verwerker van de hypotheekaanvraag. Bezie daarbij de ingestorte hypotheekmarkt en het probleem van Afab is duidelijk. Het terugverdienen van de overnamegelden van Xtensive, Financiële Service Desk, PensioenPoint, Quarré en StercK/ViaFeria was gebaseerd op ruime marges op grote hoeveelheden. Dat droomscenario kan in de prullenbak. Waar ‘serviceproviders’ in het recente verleden nog tot duizend euro op een aanvraag verdienden, zal die marge heel hard teruglopen tot normale proporties. Vraag is echter of het intermediair nog zaken wil blijven doen met dienstverlenende bedrijven als Afab. Wat hebben zij daar eigenlijk aan? Afab tracht dat nu duidelijk te maken door zaken als software en opleidingen gratis aan te bieden, maar kan zo’n aanbod onmogelijk eeuwig volhouden. Waar is het miljardenvolume van Afab dan nog wel goed voor? Wellicht om aanbieders te dwingen hun producten tegen voordeliger condities aan te bieden? Maasbert Schouten mag daar misschien weinig boodschap aan hebben, de consument wél. Die zal het intermediair dan indirect in de richting van partijen als Afab duwen. Die kunnen vervolgens met geringe marges op een miljardenvolume levensvatbaar zijn. Ook daarvoor kunnen supermarkten als voorbeeld dienen. Henri Drost

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.