nieuws

Fijne kneepjes

Archief

Een nieuw jaar, een nieuw begin. En terwijl de knallen van de nieuwjaarsnacht nog nasuizen in mijn oren, lig ik op de behandeltafel van de fysiotherapeut. Want ik ben druk geweest. Druk met zaken als de kosten- & beloningstransparantie, de Mifid-inducementnorm en (de voorbereiding voor) het nieuwe dienstverleningsdocument. Om nog maar te zwijgen over het behalen van de benodigde PE-punten. Kortom, ik heb mezelf een peesontsteking gemuisd.

 

  &nbspGelukkig kan ik direct bij de fysiotherapeut terecht. Met mijn hoofd in het wc-brilvormige kussen beschrijf ik mijn klachten. "Pijnlijke schouder, stijve nek, zere bovenarm." Ik verwacht dat mijn fysiotherapeut, zoals gewoonlijk, zal gaan mopperen op het feit dat ik ‘te laat’ ben gekomen. Zodat ik op mijn beurt weer kan gaan mopperen op de steeds hoger wordende werkdruk.

 

  &nbspMaar dat gebeurde niet. Dat wil zeggen, de fysiotherapeut moppert wel, maar niet op mij. "Stomme verzekeraars," zei hij, half tegen mij, half tegen zichzelf. Ik hef mijn hoofd op en kijk hem schuin aan. Met zachte (doch dwingende) hand word ik weer op de bank gedrukt. "Liggen." En ik lig. En luister. "Dat gedoe allemaal," mompelt de fysiotherapeut. "Krijg ik een brief van één van die zorgverzekeraars, hebben ze een nieuw tarief. Een kwaliteitstarief."

 

  &nbsp"Dat is toch mooi?" zeg ik, mijn hoofd nog steeds in het kussen. "Krijg je meer geld." Maar de fysiotherapeut schudt zijn hoofd. "Dat is helemaal niet mooi," zegt hij. "Want ik voldoe allang aan die kwaliteitseisen. En dat hogere tarief, dat is een wassen neus. Inflatiecorrectie, meer is het niet. Maar dat geld is het probleem niet: er zijn twee dingen die mij, en een heleboel andere behandelaars, niet zinnen." Ik spits mijn oren. Altijd interessant, van die praktijkverhalen.

 

  &nbsp"Allereerst moet ik nóg meer papierwerk verrichten en heb ik dús minder tijd voor mijn patiënten. Over kwaliteit gesproken." Tja. Die klacht komt niet onbekend voor. "En daarbij," gaat mijn fysio verder. "Moet ik een ‘infopoint’ van de verzekeraar opzetten." Dat laatste zit hem schijnbaar nogal dwars, want hij begint prompt harder te knijpen. "Au," roep ik, maar de fysiotherapeut gaat onverstoorbaar door. "Je reinste chantage! Ik wil geen ‘infopoint’. Ik ben de VVV niet! Straks komen alle andere verzekeraars daar ook mee. En áls ik dan al tijd overhoud om mijn patiënten te behandelen, dan heb ik er de ruimte niet voor. En al die informatie, dat werkt alleen maar verwarrend!" Ik ga rechtop zitten. Te weinig tijd voor patiënten, te veel informatie. Komt me bekend voor .

 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.