nieuws

Wie verre reizen doet…

Archief

Aanvankelijk wilde mr. Henk Kasbergen tekenaar worden, omdat hij dacht dat er een groot kunstenaar in hem schuilde. Als werkstudent kwam hij in aanraking met de schadeverzekeringsbranche. Zijn toenmalige voornemen om ‘tekenleraar met een geregeld leven’ te worden, liet hij varen voor het boeiender perspectief van de assurantiewereld. Na zijn vertrek bij Interpolis begin 1995, vestigde Kasbergen zich als internationaal werkend adviseur op verzekeringsterrein, veelal in het verlengde van ontwikkelingshulp.

Wie verre reizen doet…
door Richard Vroom
Reiziger Henk Kasbergen is net terug uit Turkije. Daar heeft hij in Ankara een lokaal assurantiebemiddelingsbedrijf, Zorlu Sigorta, de marketingweg gewezen naar de beperkte particuliere markt en dat slaat goed aan, zo kon hij vaststellen.
“In Turkije heeft het grootste deel van de bevolking nog weinig of niets te verzekeren. Hoe bereik je op een gerichte manier de welvarender 15 à 20% die hiervoor wel in aanmerking komt?” Kasbergen schetst een beeld van de Turkse hoofdstad. Er is in het hartje van Ankara een nieuwe gezichtsbepalende moskee, met eronder een soort Bijenkorf-warenhuis, Begendik. “Toen ik daar vorig jaar was om te adviseren, zei ik in een opwelling tegen de directie van Zorlu: de mensen uit jullie doelgroep komen natuurlijk allemaal in die winkel. Als ze daar nou de parfumerie en de stropdassen een beetje uit elkaar plaatsen kan jullie balie er precies tussen. Het aardige is ook, dat ‘de doelgroep’ de volgende week weer in dat warenhuis komt. En dan ligt de polis klaar. Ze hebben een creditcard van Begendik, waar meteen mee afgerekend wordt. Dus het incassoprobleem speelt niet.”
Zorlu Sigorta (= sterk in zekerheid) bestaat ruim vijf jaar. Het zal nu ook shops gaan openen in vijf andere Turkse steden waar Begendik een vestiging heeft.
Tekenakte
Kasbergen karakteriseert zijn levensloop als ‘een krankzinnig verhaal’. “Ik heb eerst de Mulo (tegenwoordig: Mavo) gedaan. Daarna studeerde ik aan de academie voor beeldende kunst; de eerste paar jaar in Rotterdam en daarna gedurende mijn militaire-diensttijd aan de academie van Utrecht. In die periode heb ik een tekenakte behaald.
Nadat ik uit militaire dienst was gekomen, ben ik betrekkelijk snel getrouwd. In die tijd was ik beeldend kunstenaar, vooral glazenier. Ik dacht: nu komt de wereld van de grote verantwoordelijkheden op mij af, ik moet zorgen dat ik een regulier inkomen krijg.”
Kasbergen, inmiddels woonachtig in Amsterdam, kon aan de slag bij Nic. Drukker (London & Lancashire) op de schade-afdeling. Hij bleef ’s avonds lessen volgen aan de kunstacademie, omdat daar nog steeds zijn roeping lag. “Tot ik ontdekte, dat het kunstenaarsbestaan in de richting van een soort subsidieregeling ging. Ik wilde toen een middelbare tekenakte gaan halen, met als vooruitzicht: prettig tekenen met jonge mensen op de middelbare school, geen huiswerk, veel vakantie. Maar daar moest ik wel hbs voor hebben.”
Halverwege zijn studie aan de avond-hbs overwoog hij echter, dat het tekenen wel aardig was, maar dat hij steeds nieuwsgieriger werd gemaakt door het verzekeringsvak zelf. “Ik ging beseffen, dat het een vak is waarbij eigenlijk alle aspecten van de samenleving en van het menselijk leven wel in enig opzicht aan bod komen. Dat vond ik leuk, de breedte ervan.” Kasbergen wilde ‘ineens’ verzekeringsjurist worden en omdat het in die tijd ook voor hbs-ers mogelijk werd om rechten te gaan studeren, nam hij gemotiveerd de hobbel van het voor-tentamen Latijn.
Ongevallen-onderzoek
Tijdens de rechtenstudie werd hij gids op rondvaartboten, want bij Drukker was het niet mogelijk om zijn fulltime-baan terug te brengen tot een deeltijdfunctie. Omdat de verdiensten mager waren, aasde Kasbergen op een meer zekerheid biedende baan. “Max Polak van PolakSchoute zocht toen een jurist. In de advertentie stond: ‘zij die binnenkort afstuderen, komen eventueel ook in aanmerking’. Ik heb een prettig gesprek gehad en daarin verteld, dat bij mij ‘binnenkort’ nog pakweg vier jaar zou duren. Dat vonden ze wel te overzien.”
Bij PolakSchoute hield Kasbergen zich vooral bezig met het onderzoeken van ernstige persoonlijke ongevallen. “Dat onderzoeken van dodelijke ongevallen is heel fascinerend, maar tevens niet iets waar je echt vrolijk van wordt. Immers, op het meest ongelegen moment stap je in een familie binnen, voordat – om het maar even populair te zeggen – het ultieme bewijsmateriaal door de schoorsteen gaat. Je moet heel onaangename dingen aan de weet zien te komen. Dat gaf veel spanning. Bovendien dacht ik na mijn afstuderen: hier heb ik mijn rechtenstudie niet voor gedaan. Ik wilde dus wat anders, maar wel in het verzekeringswezen, want daar had ik aardig mijn draai gevonden.”
Eerst werkte hij een jaartje in de Amsterdamse beurswereld (Jacobs & Brom, Heerkens Thijssen). Vervolgens ging Kasbergen aan de slag bij de Neerlandia van 1880, het schadebedrijf van de Onderlinge ‘s-Gravenhage. “Daar heb ik een jaar of negen gewerkt en daarna werd ik directeur van een fantastisch leuke, kleine coöperatieve verzekeraar, Covema in Rotterdam. “Wij waren niet de verzekeraar van de boerenbedrijven, maar van hun coöperaties zoals Cebeco Handelsraad en CHV. Naast Covema hebben wij toen Agro Lloyd opgericht, om behalve het coöperatieve deel ook het niet-cooperatieve deel te verzekeren.”
De combinatie was wel succesvol, maar uiteindelijk leek het toch beter om in een groter geheel op te gaan. De min of meer logische uitkomst was dat Covema/Agro Lloyd naar Interpolis ging. Kasbergen is met de portefeuille meegegaan.
Hij heeft Interpolis twee jaar geleden verlaten. “Ik was toen directeur Internationale Zaken en men besloot die activiteit voorlopig te stoppen. In een destijds zo drastisch inkrimpende organisatie was er voor mij niet zo snel een passende stoel beschikbaar. Tja, dan ga ik maar de grote wereld verkennen en nemen we afscheid van elkaar.” Jammer? “Ja en nee. Jammer, omdat het heel boeiend is om voor zo’n maatschappij het internationale traject voor te bereiden en mede gestalte te geven. Aan de andere kant: er gebeurt niks voor niks in het leven. Je kunt een geheel andere route gaan volgen. Ik kijk niet om in wrok en met grote belangstelling volg ik wat ze bij Interpolis aan het doen zijn en dat is allemaal heel spannend, fascinerend zelfs.”
Kasbergen besloot om “in het verlengde van minister Pronk” de ontwikkelingsgedachte uit te werken. “Ik ben nu in de omstandigheid, dat ik niet direct meer carrière hoef te maken en de kans kan benutten een soort ideaal te gaan vervullen. Het is een vorm van internationale samenwerking. Waarbij ik wel heel nuchter ben. Ik kom daar niet als de grote witte man allemaal mooie dingen uitdelen. Dat valt overigens niet mee, ben ik nu achter. Je bent een één-pitter. Het is een buitengewoon moeizaam pad om te gaan praten met de Europese Unie over ontwikkelingsprojecten. Als je dat drie dagen gedaan hebt, dan ga je Kafka steeds beter begrijpen. Dat is daar een jungle van organisaties die op de één of andere manier bijna zichzelf in stand houden. Dus zoek ik vooral samenwerking met organisaties die daar beter geëquipeerd voor zijn.”
Voor andere reislustigen lijken de activiteiten van Kasbergen wellicht een zeer aanlokkelijk perspectief. Hij relativeert: “Het lijkt veel leuker dan het is. Het klinkt heel schilderachtig als je zegt: ik heb een project in Mozambique gedaan. Je zit echter soms enkele weken in een ver land, met als enige gezelschap je koffer en een televisiebeeld waar je niks van begrijpt.”
Daarom brengt Kasbergen zich tegenwoordig ook nadrukkelijk in beeld bij Nederlandse bedrijven. “En dan hoeft het niet per se te gaan om internationale projecten; als het maar met ontwikkeling of innovatie te maken heeft.”
Waakvlammetje
Zijn allereerste project, dat er zeer veelbelovend uitzag, is (voorlopig) gestrand. Toen Kasbergen in 1995 met zijn adviesbureau begon, kwam hij in contact met een hele grote agrarische coöperatie in Moskou, Akkor. “Daarbij zijn wel meer dan 200.000 boeren in Rusland aangesloten. Die wilden een onderlinge verzekeringsmaatschappij oprichten. Daarvoor was ik in beeld om de kar te trekken. De mensen achter die coöperatie treden ook op als de politieke belangenbehartigers voor eigen-grondbezitters. Mijn gesprekspartners zijn volledig in beslag genomen geraakt door de politiek. Misschien dat het plan nog eens uit de la komt. Het is nog niet helemaal weg, het is zeg maar een waakvlammetje.”
Boodschappentassen
In Wit-Rusland (Belarus) is Kasbergen betrokken bij de nog jonge maatschappij Belasko. Er bestond dringend behoefte aan ondersteuning op het terrein van strategie en distributie. Toen hij daar een paar dagen was, werd hem gevraagd of hij een inleiding wilde houden voor de agenten van Belasko uit de omgeving, vooral over de distributie van verzekeringen in Nederland.
“Daar kreeg ik de verrassing van mijn leven. Ik kwam dat zaaltje binnen en dat zat vol met 20 tot 25 vrouwen. Allemaal met keurige sjaaltjes, veel cyclaamkleurige angora-truitjes en allemaal met een soort van boodschappentas op schoot. En dat waren de agenten.”
Brug met Turkije
In Turkije is Kasbergen behalve bij de assurantieshop in de warenhuisketen ook bij een ander project als permanent adviseur betrokken. “Het gaat om een zich uitstekend ontwikkelend bedrijf onder de naam Benelux Ltd. Dat is van een Turkse Nederlander van ‘de tweede generatie’, Ibrahim Cinemre, een beëdigd tolk-vertaler. Hij ontplooit samen met Gökhan Germeyan activiteiten op het terrein van rechtsbijstand, verhaalsbijstand, incasso en schaderegeling, voornamelijk voor de Nederlandse markt. Hij heeft een vaste samenwerking met twee plaatselijke advocaten. Een van de grote voordelen is dat je gewoon in het Nederlands kunt corresponderen. Er is dus geen vertaalprobleem.
Zo’n bedrijf heeft een prima brugfunctie. “Cinemre kent de Nederlandse mentaliteit. Hij weet wat wij verwachten op het terrein van tussentijdse rapportage.” Voor de duidelijkheid voegt Kasbergen eraan toe: “Dit is voor mij overigens inmiddels een commerciële relatie. Daar ben ik op een andere manier bij betrokken dan uit idealisme.”
In Maputo, de hoofdstad van Mozambique, is hij sinds enige tijd bij een meer sociaal-maatschappelijk getint ontwikkelingsproject betrokken. “Het land verkeert in een deplorabele toestand. Meer dan de helft van alle gebouwen is letterlijk kapot geschoten. Ik denk dat het nu het armste land ter wereld is. Ik heb nergens mensen zo frequent uit een vuilnisbak zien eten als daar.”
Privatiseren
In de voormalige Portugese kolonie moet staatsverzekeraar Emose worden geprivatiseerd en dat is bepaald geen sinecure. “De huidige directeur was boekhouder toen de Portugezen er vertrokken. Ze zeiden tegen hem: ‘En dan ben jij nu de directeur’. Zes jaar geleden hield de computer er mee op, maar reserve-onderdelen werden niet geleverd. Emose moest terugvallen op pennetje en schriftje. Nu hebben ze een computer gekregen van een Italiaanse ontwikkelingshulporganisatie. Alle gegevens van de laatste zeven jaar moeten worden ingevoerd.
Vorig jaar ben ik gevraagd voor strategisch advies. Dit wordt een langlopend verhaal. Ze zijn afhankelijk van wat het westen en Zuid-Afrika erin stoppen; op eigen kracht is het onbegonnen werk. Ook de zeshonderd mensen die bij deze maatschappij werken hadden in de afgelopen jaren niet iedere dag geld om brood te kopen.”
Kasbergen, bij een van door hem gemaakte beelden: “Je zit soms enkele weken in een ver land, met als enige gezelschap je koffer en lokale televisie waar je niks van begrijpt”.
Mr. Henk P. Kasbergen (53), geboren in Rotterdam, studeerde in de Maasstad, Utrecht en Amsterdam aan kunstacademies. Nadat hij in de hoofdstad in de verzekeringsbranche verzeild was geraakt, maakte hij de switch naar de studie rechten. Na tal van assurantiefuncties in Amsterdam, Den Haag en Rotterdam werd hij divisiedirecteur Schade bij Interpolis, en later directeur Internationale Zaken. Toen laatstgenoemde tak werd opgeheven, vertrok Kasbergen. Hij stichtte in 1995 het adviesbureau International Insurance Development in zijn huidige woonplaats Lisse.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.