nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik heb een hekel aan stormschades. Dat komt ten eerste door dat eigen risico. U weet wel, dat dekkingsgaatje van twee promille. Dat altijd zoveel ontevreden klanten oplevert. Ik adviseer mijn klanten meestal het vakje ‘afkoop eigen risico’ aan te kruisen. Maar dat doen ze natuurlijk nooit, want dan moeten ze extra betalen. En zodra het gevreesde zich dan voordoet, dan weten ze uiteraard nergens van. “Eigen risico? En ik betaal al dertig jaar premie!” Het levert vaak vervelende discussies op.

Het tweede punt waarop het wat mij betreft vaak misgaat, is de schadeconcentratie. Storm doet niet aan schadespreiding. Storm is natuurgeweld. Het komt ineens en is overal tegelijk. Wanneer het flink gewaaid heeft, loopt het bij de assurantietussenpersoon binnen óók vaak storm. Hele stapels herstelnota’s vinden hun weg naar mijn bureau. Omgevallen schuttingen en afgebroken televisieantennes vliegen me om de oren. En het lastige is: verzekerden hebben vaak geen idéé op welke polis ze de schade moeten claimen. Brand, aansprakelijkheid, pleziervaartuigen, hele pakketten worden door elkaar gehusseld. “Deze meneer,” begon een collega, “heeft een tent geleend van een vriend. En die tent is tijdens de storm aan flarden geblazen. Is dat dan inboedel of aansprakelijkheid?” “Geen van beide,” zuchtte ik vanachter mijn stapel schadeformulieren. “Dat is gewoon stom. Wie gaat er nou een tént opzetten met windkracht tien? Als er nota bene een weeralarm is afgekondigd!”
Een andere klant stuurde een mailtje: “Ik heb schade, geeft u het vast door?” Hij had nog net de moeite genomen zijn náám boven het verzoek te zetten. Tussen de schadeformulieren trof ik dit keer trouwens wel een héél bijzondere. “Storm rukte bril af na straf,” luidde de omschrijving. Huh? Drie collega’s heb ik erbij gehaald. We konden er geen chocola van maken. Bedoelde men ‘een straffe’ wind misschien? De klant zelf moest er aan te pas komen. En toen viel het kwartje. “Storm” bleek geen weersomstandigheid. Storm was het driejarige zoontje. En na een standje had hij de bril van oma’s hoofd gemept. “Af en toe heeft hij zo’n bui,” lichtte de moeder toe. Ik knikte begrijpend. Ook dát is ‘stormschade’. Gelukkig in dit geval zónder eigen risico.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.