nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

De Sint is weer vertrokken: op naar warmere oorden. En gelijk heeft hij. Want ik weet niet hoe het met u is, maar ik ben die Hollandse buien méér dan zat. En niet alleen buiten, ook binnen regent het. Telefoontjes. Van mensen met waterschade, lekkende plafonds, rottende kozijnen en vochtige muren. Vervelend, want veel bellers hebben het idee dat elke schade waarbij water komt kijken, ‘gedekt’ is. Uitleg over weersinvloeden, normaal onderhoud en verwijzingen naar de algemene voorwaarden worden mondjesmaat en morrend geaccepteerd.

Neem die oude meneer met dat kromgetrokken laminaat. In eerste instantie leek hij ‘gewoon’ last te hebben van een lekkend dak. De neerslag was, geheel volgens het boekje, onvoorzien de woning binnengedrongen. Maar toen ik vervolgens hoorde hoe oud het huis was, gingen de alarmbellen rinkelen. “Uit 1901.” “En het onderhoud?”, vroeg ik voorzichtig. Gelach. “Onderhoud? Mevrouw, huizen uit die tijd zijn oersterk!” zei de man. “Mijn schoonzoon heeft een paar planken op het dak getimmerd en toen was het weer zo goed als nieuw. Nou ja, tot die waterschade dan.”
En toen voelde ik nattigheid. Want de aardige schoonzoon ten spijt, een huis uit 1901 heeft wel iets meer nodig dan een plank en een paar extra spijkers om een natte herfst te doorstaan. Wat volgde was een vervelende discussie. “Mijn collega heeft u vorig jaar nog geadviseerd naar het dak te laten kijken,” legde ik geduldig uit. “En dat was écht niet voor niets.” Er klonk een schamper lachje. “Die jonge jongen? Wat weet die er nou van? Woont zeker in een nieuwbouwhuis. Alsof díe zo goed gebouwd zijn. Mijn dochter heeft zo’n doorzongeval; altijd gezeur. En ik heb nooit wat. Nou ja, tot deze lekkage dan.”
Afijn, laten we zeggen dat over het begrip ‘onvoldoende onderhoud’ gediscussieerd kan worden. Alleen trok in dit geval de verzekeraar toch aan het langste eind. “Je kon ’s nachts de sterren tellen door de gaten in het dak,” vertrouwde de schadebehandelaar me toe. Gelukkig had de klant – na volgens eigen zegge een goed gesprek met zijn dochter (die van het doorzongeval) – wat meer begrip voor de situatie. Zo belde hij een paar weken later om te vertellen dat hij zijn dak had laten vervangen. “Eigenlijk was het gewoon verrot,” gaf hij toe. “En U bent natuurlijk Sinterklaas niet.” Ik lachte om zijn opmerking. “Nee”, zei ik, “want dan zat ik nu wel lekker warm in Spanje. “

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.