nieuws

Verzwijging

Archief

“Om de betekenis en bedoeling van het ‘verzwijgingsartikel’ (art. 251 WvK) te doorgronden, hoeft men niet lang in verzekeringsland actief te zijn. Bij nagenoeg ieder opleidingsinstituut dat zich bezighoudt in de assurantiewereld, wordt in een van de eerste lessen dit wetsartikel aan de orde gesteld. Dat daarvoor alle reden is, mag duidelijk zijn. Welke verzekeraar zit er op te wachten klanten binnen te halen die reeds bij aanvang van de verzekering niet aan hun betrouwbaarheidsnorm voldoen?

Het is dan ook een goede zaak dat geen verplichting tot schadevergoeding bestaat, resp. na constatering de overeenkomst wordt beëindigd, als achteraf blijkt dat de betrouwbaarheid is geschaad door een onjuiste opgave bij het sluiten van een verzekering. Als dit wetsartikel niet krachtdadig zou worden toegepast, zou dit verzekeraars veel schade kunnen berokkenen.
Hoe is het echter met de moraal van verzekeraars gesteld als blijkt dat de onbetrouwbaarheid van de verzekerde, geld oplevert voor de maatschappij? Allen die in de verzekeringsbranche werkzaam zijn, ervaren met enige regelmaat in hun dagelijkse werk, met name bij verkeersschaden, dat er dingen worden beweerd die – zonder hulp van een parlementaire enquêtecommissie – door nagenoeg elke ingewijde schadebehandelaar als onwaarheid kan worden vastgesteld.
In de twintig jaar dat ik in de verzekeringsbranche werkzaam ben, heb ik niet éénmaal kunnen vaststellen dat verzekeraars een inspanning leveren om het waarheidsgehalte van hun verzekerden te toetsen. Erger nog, als na uitgeprocedeerde zaken gestaafd met wettig bewijs, is vastgesteld dat de kluit was belazerd, worden geen sancties toegepast tegen de bedrieger, ondanks dat de polisvoorwaarden – voor zover ik ze hierop heb nageslagen – de mogelijkheid hiervoor wel bieden.
Ik vraag mij af of het in portefeuille houden van klanten met dat soort kwalijke eigenschappen niet minstens net zo verwerpelijk is als het trachten dekking te verkrijgen onder een valse vlag. Als verzekeraars het noodzakelijk vinden om wanbetalers te registreren in een ‘zwartboek’ zouden naar mijn opvatting dit soort verzekerden er tenminste ook in behoren te staan. Wellicht zou hier een preventieve werking van kunnen uitgaan. Dat zou ertoe leiden dat we maatschappelijk van een kostenpost worden verlost die waarheidsvinding nu eenmaal met zich meebrengt, en dat het individu dat slachtoffer wordt van die verwerpelijke praktijken op een aanvaardbare wijze schadeloos kan worden gesteld.” Assurantie- & Adviesbureau J. Bennenbroek, Deurne.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.