nieuws

Verplichte rampendekking onderwerp van onderzoek

Archief

Het overleg tussen het Verbond van Verzekeraars en de overheid over de totstandkoming van een verzekering tegen natuurrampen is op niets uitgelopen. Wel wordt een onderzoek gestart naar de mogelijkheid van een verplichte dekking voor aardbeving en overstroming in de inboedel- en opstalverzekering, dat in maart moet worden afgerond. Nog dit jaar hopen de partijen tot een oplossing te komen.

ING-topman E. Kist ging, als spreekbuis van de verzekeraars tijdens het vorige week door het Verbond gehouden symposium ‘Onverzekerbaarheid? wie neemt het risico’, dieper in op de mogelijkheden van een bij de wet verplichte catastrofedekking. Catastrofes zijn volgens Kist niet privaat verzekerbaar vanwege het gebrek aan statistieken, de opeenstapeling van risico’s, de anti-selectie (slechts 14% van de Nederlanders is geïnteresseerd in een dekking), de problemen bij herverzekering en de beperkte mogelijkheden voor preventie.
Bij een zogenaamde catastrofedekking Nederland (CatNed) moet volgens Kist aansluiting worden gezocht bij de brandpolis: daarbij zou standaard een dekking voor aardbeving en overstroming moeten worden opgenomen. Deze dekking wordt dan geboden tegen een aparte premie-opslag van bijvoorbeeld 7 à 10% per jaar. Daaruit wordt een fonds gevormd dat in drie jaar op een gekozen minimum niveau uitkomt van bijvoorbeeld 500 miljoen gulden. Mogelijk is dit niveau door herverzekering of anderszins te verhogen. Indien bij een catastrofe het fonds (nog) niet groot genoeg is, zou de overheid tot een zeker bedrag moeten bijspringen.
In geval van catastrofe moet vervolgens objectief worden bepaald of daarvan sprake is; regelen verzekeraars de schade; worden schadevergoedingen alleen aan verzekerden verleend en vult de overheid desnoods aan tot een minimum.
Kist ziet in deze optie waaraan alle Nederlanders, alle verzekeraars en de overheid mee moeten doen een “goede oplossing voor onverzekerbare gevallen, die ook bij het publiek goed ligt”.
Eigen risico
Minister Zalm maakte in zijn voordracht echter duidelijk dat verzekeraars ook een financieel risico moeten dragen. “Het opnemen van schade en dit declareren bij een of ander centraal fonds is geen verzekeren, en zeker geen ondernemen”, meent Zalm.
Zalm wil, dat de verzekeraars zelf ook financieel risico lopen zodat zij, net als de verzekerden, een prikkel hebben om aan preventie te doen. Kist wees op zijn beurt ook op het belang van preventie, maar had meer het versterken van de dijken en waarschuwingsmechanismen voor ogen.
In Frankrijk waar het systeem al tien jaar werkt, wordt een verzekeraarsrisico van 10% gehanteerd, terwijl dit percentage ook in België wordt genoemd. Kist: “Wij zeggen niet bij voorbaat nee tegen een eigen risico, maar we zouden daar wel bepaalde fiscale faciliteiten voor willen hebben. Momenteel wordt daar ook over gesproken met Financiën.”
Tijdens een van de forumdiscussies worden de voor- en nadelen van een verplichte catastrofe-dekking besproken.
Met het symposium “Onverzekerbaarheid? Wie neemt het risico” dat vorige week in de Beurs van Berlage werd gehouden, wilde het Verbond van Verzekeraars een bijdrage leveren aan de maatschappelijke discussie over de mate van bescherming die overheid en particuliere verzekeraars moeten kunnen bieden tegen de gevolgen van uiteenlopende vormen van onheil en tegenslag. Tijdens deze dag, waarop vertegenwoordigers uit de politiek, overheden, rechterlijke macht, wetenschap, advocatuur, adviesorganen, maatschappelijke organisaties, media en verzekeraars aanwezig waren, werd door verschillende sprekers gewezen op de ‘(on)betaalbaarheid’ van catastrofe-, aansprakelijkheid- en sociale zekerheidrisico’s.
De verzekeraars wezen duidelijk op hun eigen grenzen. Verbondsvoorzitter S. Jonker: “De vrije markt kan niet alles, en wat zij kan, kan ze alleen onder bepaalde voorwaarden”.
Jonker wees op een aantal ontwikkelingen die verzekeraars zorgen baren omdat ze kunnen leiden tot veel hogere en voor bepaalde groepen zelfs onbetaalbare premies. Ook kan het gevolg zijn, dat bepaalde risico’s niet langer verzekerbaar zijn, met alle maatschappelijke consequenties van dien.
“Het te snel of ondoordacht privatiseren van de sociale zekerheid kan tot gevolg hebben dat bepaalde groepen buiten de boot vallen. Het WAO-gat voor chronisch zieken, gelukkig net op tijd onderkend, dreigde daarvan een eerste voorbeeld te worden. Jurisprudentie op terreinen als milieuaansprakelijkheid en slachtofferbescherming kan leiden tot torenhoge claims, wat uiteindelijk het uit de markt nemen van bepaalde verzekeringen tot gevolg kan hebben”, aldus Jonker.
Voor adequate niveaus van verzorging en verzekering in de toekomst is er volgens Jonker een nieuw evenwicht nodig tussen zelfregulering, rechtspraak en private verzekeringsmogelijkheden. “Dat vergt een gezamenlijke inspanning en het loslaten van oude ideologieën en financieel-economische vooringenomenheid. Verzekeraars zullen zich in dat proces open en verantwoordelijk opstellen en willen graag met alle andere partijen in gesprek blijven.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.