nieuws

Tussenpersoon in Nederland, burgervader in Spanje

Archief

Tussenpersoon Marten Busstra heeft wel een heel bijzondere nevenfunctie: al bijna twee jaar is hij burgemeester in Spanje. Vanuit zijn kantoor in Stoutenburg combineert hij zijn assurantiewerkzaamheden met zijn taken als burgervader van een dorp in de streek Asturië. Een groot deel van het jaar zit hij in Spanje. Maar echte problemen levert dit niet op. “Mijn klanten merken er eigenlijk niets van.”

Een paar kilometer van het drukke verkeersknooppunt Hoevelaken, in het landelijke Stoutenburg, heeft Marten Busstra sinds 1998 zijn assurantiekantoor aan huis. Daarvoor zat hij met zijn kantoor in Utrecht. “Toen ik de deur steeds vroeger dicht deed om de files te ontlopen, heb ik op zeker moment maar besloten om die deur voorgoed dicht te houden en de hele zaak naar Stoutenburg te verhuizen.” En zo bestaat het uitzicht van Assurantiekantoor Marten Busstra sinds een aantal jaren uit weilanden en bos, in plaats van huizen en auto’s.
Busstra begon in Utrecht op ‘klassieke’ wijze met de opbouw van een assurantieportefeuille: vanuit zijn woning. “Nadat ik enkele jaren in dienst was van de Agrarische Vakbond wilde ik wel iets voor mezelf beginnen. Op aanraden van mijn vrouw ben ik eens wat informatie over het assurantievak gaan inwinnen en zo ben ik in 1972 met verzekeringen begonnen. Zoals dat zo vaak gaat, waren mijn eerste klanten bekenden. Ik kreeg van een verzekeraar wel een portefeuille aangeboden, maar dat wilde ik eigenlijk niet: ik wilde een kantoor van mijzelf, met mijn eigen klanten.”
Een van zijn eerste klanten was de buurman van zijn vader. Deze man kwam uit Asturië, een gebied in het noordwesten van Spanje. Er kwamen destijds veel gastarbeiders uit deze streek. Een groot aantal woonde in Utrecht. “Van verzekeringen hadden de Spanjaarden toen geen hoge pet op. Niettemin kon ik, mede dankzij de goede relatie met de buurman van mijn vader, al gauw op hun vertrouwen rekenen. Dat was een aardige impuls voor mijn jonge bedrijf.”
Allochtonen
In 1977 kon Busstra een voormalig winkelpand in de Utrechtse wijk Lunetten kopen. Foto’s van de opening van het kantoor laten een typische jaren zeventig uitstraling zien: veel bruin en oranje en affiches aan de wanden van maatschappijen die inmiddels al lang niet meer zelfstandig bestaan. “Dat is wel frappant: op een gegeven moment bedacht ik me dat ik best met minder maatschappijen zaken zou kunnen doen, maar uiteindelijk heb ik daar niets voor hoeven doen. Door al die fusies werden het er vanzelf minder!”
“Er woonden veel allochtonen in deze buurt. Voor mij toen een nieuwe groep klanten, voor hen was het makkelijk dat ik om de hoek zat. Het gevolg was wel dat als er iets onduidelijk was op een polis, de hele familie om uitleg kwam vragen en het kantoor gelijk vol zat. Koffie schenken deed ik dan ook niet, dat was onbegonnen werk.”
Ook de wekelijkse Utrechtse automarkt was een bron van inkomsten. “Nu kan je het allemaal ter plekke regelen, maar toen stuurde de politie regelmatig mensen naar me toe voor een WA-dekking en een groene kaart.”
Vakantie in Spanje In 1977 ging Marten Busstra met zijn gezin voor het eerst naar Spanje op vakantie. Hij had toen nog geen idee waar deze vakantie uiteindelijk toe zou leiden. “Ik had een beeld van het toeristische Spanje dat bestond uit zon, zee en strand. Maar Asturië, waar we op aanraden van mijn klanten naar toe gingen, zag er heel anders uit. Ik vond het er meteen prachtig.” Prettige bijkomstigheid was dat er in de hoofdzakelijk agrarische gemeenschap veel gejaagd wordt, een grote liefhebberij van Busstra.
Na een paar vakanties met de caravan kocht Busstra er een huisje. Dat deden uiteindelijk meer van zijn Spaanse klanten, die al dan niet definitief terug wilden naar hun geboorteland. “De relatie met mijn klanten is dusdanig, dat ze mij vroegen om voor hun ‘vakantiehuis’ de verzekeringen te regelen, hoewel ze dat natuurlijk net zo goed in Spanje hadden kunnen doen.”
De risico’s werden ondergebracht bij Nationale-Nederlanden. “Je stuurde een aanvraagformulier naar Den Haag en er kwam een Nederlandstalige polis uit Spanje terug. Het kantoor van NN in Madrid regelde alles. Helaas is NN een aantal jaren geleden met deze werkwijze gestopt, waardoor alles nu in Nederland wordt behandeld. De schadebehandeling verloopt daardoor wel eens wat moeizamer dan voorheen, omdat de controlemogelijkheden vanuit Nederland natuurlijk beperkter zijn. Moet je bijvoorbeeld met krantenartikelen en oude weerberichten gaan aantonen dat er in Noord-Spanje een storm is geweest, die bij wijze van spreken zo zwaar was dat het zelfs in Nederland op het journaal was! Waarom het nu allemaal vanuit Nederland geregeld moet worden, weet ik niet, want NN is nog steeds actief op de Spaanse markt en verkoopt lokaal de nodige schadeverzekeringsproducten. Het lijkt mij makkelijker om dan ook deze buitenlandrisico’s lokaal te laten behandelen. Maar goed, over het algemeen hebben we geen problemen.”
Bestuurlijk probleem
Het vertrouwen dat de Spanjaarden in Busstra hebben, gaat echter nog verder dan dat zij hun verzekeringszaken aan hem toevertrouwen. Soto de la Ensertal, de plaats waar Marten Busstra zijn vakantieverblijf heeft, zit eind jaren negentig met een bestuurlijk probleem. Om die reden willen de bewoners van het Spaanse dorp de Utrechtse tussenpersoon als… burgemeester.
“Ik heb eerst nog geprobeerd om het af te houden. Ik vond dat ik qua achtergrond nogal van hen verschilde. Ik spreek en schrijf dankzij talloze cursussen wel vloeiend Spaans, maar de Nederlandse mentaliteit is toch een geheel andere dan de Spaanse. Wij zijn wat directer, en als er iets geregeld moet worden ook wel doortastender. Spanjaarden hebben toch de neiging zaken nog wel eens een op hun beloop te laten. Aan de andere kant willen wij in Nederland altijd graag een consensus en vinden we inspraak heel belangrijk. Dat heet democratie en dat is in een Spanje zonder Franco een zeer belangrijk begrip! Maar ook op praktisch vlak zag ik nog wel de nodige bezwaren. Ik ben immers het grootste gedeelte van het jaar in Nederland! Bovendien dacht ik dat ik als Nederlands ingezetene niet eens voor de functie in aanmerking zou kunnen komen.”
De dorpsbewoners lieten het plan echter niet varen en toen zich ook nog een capabele ‘secretaresse’ aandiende, die Busstra’s zaken zou waarnemen tijdens zijn afwezigheid, ging hij akkoord. Sinds 12 april 1999 heeft deze Nederlandse assurantietussenpersoon derhalve een Credencial van de Spaanse overheid en mag hij zich, voor een ambtstermijn van vier jaar, burgemeester van Soto de la Ensertal noemen.
Vijf berichten per dag
Wat heeft een klant aan een tussenpersoon die een groot deel van het jaar in Spanje zit? En wat hebben Spaanse dorpsbewoners aan een burgemeester die het grootste deel van het jaar in Nederland is? Volgens Busstra zijn er geen onoverkomelijke problemen. “De moderne communicatiemiddelen maken het mij erg makkelijk. Iedere dag word ik door middel van e-mail door mijn assistente in Spanje op de hoogte gehouden van wat er speelt in het dorp. Met zo’n vijf berichten per dag blijf ik zo helemaal op de hoogte en kan ik makkelijk inspelen op de gebeurtenissen. Het dorp heeft nog geen duizend inwoners dus dat valt allemaal best wel te overzien.”
En de Nederlandse klanten? Hoe bereikbaar is een tussenpersoon die 1.700 kilometer verderop zit? “Mijn klanten merken er eigenlijk niets van. Mijn vrouw gaat niet altijd mee, dus zij neemt de zaken hier van mij over als ik ginds ben. Gaan we samen, dan schakel ik de telefoon gewoon door. Ik heb daar ook een administratie en een computer. Aanvraagformulieren heb ik eveneens voorhanden, dus die stuur ik dan gewoon vanuit Spanje toe. Bovendien laat ik de maatschappijen waarmee ik zaken doe meestal van te voren even weten dat ik weer in het buitenland zit. Eigenlijk hoeft dat helemaal niet, want ook zij merken het verschil niet tussen een telefoontje uit Stoutenburg of uit Spanje!”
Weer kantoor aan huis
Marten Busstra probeert zijn kantoor op een aangename manier te runnen. Zijn klantenbestand is iets groter dan het aantal inwoners van ‘zijn’ dorp, maar toch kent hij zijn portefeuille door en door. “Mijn administratie zit gewoon in ordners. Als de telefoon gaat, pak ik een van de mappen achter mij en ik heb meteen alles van die betreffende klant bij de hand. Tegenwoordig moet alles groots worden aangepakt, in dure panden en met veel personeel, maar ik verdien met mijn kantoor en werkwijze zo ook wel een goede boterham.”
Een voordeel vindt Busstra het feit dat hij nooit zelf aan premie-incasso is begonnen. “Dat scheelt mij zo ontzettend veel administratie. Op die manier heb ik altijd kunnen volstaan met de hulp van mijn vrouw of dochter.”
Overvallen
Uiteindelijk heeft het kantoor ruim twintig jaar in het Utrechtse winkelpand gezeten. “Nadat we in 1988 vanuit Utrecht hier zijn komen wonen, begon ik me steeds vaker af te vragen of ik het kantoor in Utrecht wel moest handhaven. Ik realiseerde me, dat het me een aantal klanten zou kosten, maar aan de andere kant hield ik meer tijd over, al was het maar omdat ik niet steeds heen en weer zou moeten rijden.”
Ook het feit dat enkele keren een overval op het kantoor plaatsvond, heeft tot zijn beslissing geleid. “Ik was wel eens eerder overvallen, maar toen bleef het bij wat dreigen met een mes. De laatste keer stond de overvaller echter met een pistool te zwaaien. Omdat er bij mij niets te halen viel, is hij er zonder buit vandoor gegaan, maar omdat ik in mijn kwaadheid nog achter hem aan kwam heeft hij toch een schot gelost. Gelukkig raakte hij niemand, maar mijn vrouw vond het hele voorval reden te meer om er op aan te dringen dat ik de winkel daar zou sluiten en het pand zou verkopen!”
Het ‘thuiswerken’ geeft Marten Busstra de flexibiliteit die hij nodig heeft voor zijn bedrijf, maar evenzeer voor zijn nevenactiviteiten en hobby’s. Voorlopig denkt hij er niet over om met zijn assurantiekantoor te stoppen. “Ik ben pas 53 en zolang ik op deze manier het kantoor kan voorzetten, tijd aan het jagen kan besteden en met enige regelmaat in Spanje kan vertoeven, heb ik het prima naar mijn zin!”
Marten Busstra: “Van verzekeringen hadden de Spaanse gastarbeiders geen hoge pet op.”
Burgervader Busstra in zijn Spaanse landschap.
er speelt in het dorp’
uit Stoutenberg of uit Spanje’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.