nieuws

Schaderegeling vaak een kwestie van een lange adem

Archief

door Eric Horssius

Contra-experts zitten bijna per definitie in de rol van luis in de pels van het schadeverzekeringsbedrijf. Eric Horssius van Krantz & Polak Resolve moet af en toe stoom afblazen en in het onderstaande artikel verhaalt hij van enkele recente ervaringen bij de afhandeling van schades.
Hij was er al niet helemaal gerust op. Direct na de brand kwamen er “afstandelijke, anonieme” mannen. Zijn vragen werden ontweken. De schadehoogte werd net iets te veel met de Franse slag bepaald. Niet veel later volgde een ijskoude afwijzing van Reaal. Sjoerd had de brand in zijn kelder zelf gesticht! Dat daarmee het leven van zijn vrouw en kinderen was bedreigd, speelde geen rol. De onderzoeker van de maatschappij had gesproken; zijn rapport was “overduidelijk”.
De week ervoor was Wim hetzelfde overkomen. Daar had de onderzoeker van een Univé-onderlinge geoordeeld: “In een kennelijke zelfmoordpoging, heeft de echtgenote van verzekerde de gasslang kapotgesneden en gewacht tot de waakvlam een explosie veroorzaakte”. De schade aan het bedrijfsgebouw van de boerderij werd niet vergoed. Wim werd alleen gelaten met de verbijsterende vraag: heeft mijn vrouw dan ook de dood gewenst van mij en de kinderen?
Griezelverhalen
Het lijken compleet verzonnen voorbeelden, of op zijn minst toch overdreven. Op zijn allerminst speelt dit zich af in een ver buitenland, of worden slechts uit goedkoop en gemeen effectbejag namen van meevoelende Nederlandse verzekeringsmaatschappijen misbruikt.
Mis! Het zijn waargebeurde griezelverhalen. Niet langer dan een paar weken oud. Verhalen uit de Hollandse schadepraktijk, waarin het steeds minder gaat om vaststaande feiten. Waar een halfbewezen suggestie fundament is voor een twilight-zone-afwijzing. Waar uitzonderingen de regel bevestigen. Waar adviseurs geschoffeerd worden als zij om uitleg vragen, zich dus niet meer mogen bemoeien met hulp en advies en daarmee prompt aansprakelijk zijn.
Criminelen
‘Dat is toch niet mogelijk’, zult u denken. De Raad van Toezicht op het Schadeverzekeringsbedrijf is immers geen Raad van Toekijken? Er bestaan heuse harde gedragscodes waar maatschappijen zich voorbeeldig aan houden? Onderzoekers zijn toch geen betaalde bewijsleveranciers, laat staan criminelen!
Los van het feit dat Reaal in het bovenbeschreven geval nu juist wel de diensten inriep van een verdachte (kort nadien door de strafrechter veroordeelde dader) van een lelijk misdrijf, die hij in de functie van contra-expert pleegde. Los van het feit dat de gedupeerden te verstaan was gegeven geen hulp van een ‘contra-expert’ in te roepen (Die zijn “immers overal op tegen, vreten tijd en geld en hebben geen toegevoegde waarde, nu wij zo vriendelijk met elkaar omgaan”). Los van het feit dat verzekeraars “overwegen” om de vergoeding voor contra-experts uit de polisdekking te halen. Ook los van het feit dat de maatschappijexpert en assurantieadviseur eenvoudig de ervaring missen om te hulp te schieten. Waar het hier om gaat, is het taboe op het woord schadevergoeding. Dat is meer en meer een niet afdwingbare gunst van de Koning der schadeafdeling aan burgers en buitenlui. Een privilege wat niet verleend wordt aan hen waar zomaar een brand is ontstaan die serieus geld gaat kosten of niet verklaard kan worden.
Netjes omgaan
Het actuele thema van het Verbond van Verzekeraars is het terugdringen van fraude. Zo nu en dan wordt dan kennelijk het kind met het badwater weggegooid. Het Verbond roept en smeekt om meer gegevens van de politie. Fraudebestrijding (en wie wil dat niet?) is belangrijker dan bescherming van de privacy, zo stelt het Verbond. Verzekerden mogen erop vertrouwen dat verzekeraars “netjes omgaan met vertrouwelijke gegevens”.
Dat blijkt zeer de vraag te zijn. Als reactie op een veronderstelde “claimcultuur, majoreren en frauderen” wijzen – altijd jonge -schadebehandelaars en schadechefs zonder gêne, bonafide zaken af. Gelukkig zijn er verzekeraars die ervaring op een schadeafdeling koesteren en met recht partner zijn van hen die zekerheid tegen premiebetaling wensen. Straf
Incidenteel blijkt de wal het schip te keren. Zo nu en dan corrigeert de tucht van de waarheid een dwalende verzekeraar. De bovenstaande gedupeerden lieten het er niet bij zitten. Zij zochten en vonden hulp. En op basis van argumenten en het benadrukken van onomstotelijke feiten, werd door beide maatschappijen alsnog besloten dekking te verlenen. Zelfs zonder kostbare en langdurige gerechtelijke procedure.
Overigens werd die dekking niet koninklijk en royaal erkend. Uitgesleten woorden als “coulancehalve, zonder aansprakelijkheid te erkennen” werden maar weer eens gebruikt. Of zonder enige verdere verontschuldiging: “Wij maken de schadepenningen over”. De in de ogen van deze verzekeraars verdachte gedupeerden moesten kennelijk wel een beetje straf voelen. De – ondanks alles – opkomende twijfels, zelfs diepe radeloosheid, van de partners van de verzekerden was klaarblijkelijk geen straf genoeg.
Ook al is een schadeverzekering slechts een financieel product, desondanks slagen verzekeraars er telkens weer in de emoties van gedupeerden te teisteren. Dat verzekerden de bijsluiter dienen te lezen van anti-depressiva in plaats van een bijsluiter bij het schadeproduct, deert kennelijk slechts een enkeling in de schadeverzekeringsindustrie. Deze verwordt daardoor meer en meer tot kansspelbranche: u kunt winnen, maar verliezen is waarschijnlijker.
de contra-experts die deze zaken recent in hun praktijk aantroffen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.