nieuws

Risico’s

Archief

Verzekeren oftewel risicodragen is een vak, maar lang niet iedereen verstaat dat

Of het nu de consument of de politiek is: verzekeraars kunnen nog immer rekenen op een forse dosis wantrouwen. Kennelijk is hun imago in de afgelopen jaren geen sikkepit verbeterd. En dat is teleurstellend, zeker wanneer men bedenkt dat de ‘pijnpunten’ dezelfde zijn gebleven. De kritiek van de doorsnee consument is genoegzaam bekend: verzekeraars incasseren wel (hoge) premies, maar geven niet thuis als het aankomt op het vergoeden van schade. Nu vindt deze kritiek welhaast traditioneel zijn voedingsbodem in de abstractheid van het verzekeringsprodukt, en dat is: premie betalen voor het afdekken van een risico dat onverhoopt toch werkelijkheid wordt. Elke aankomende marketingmedewerker kan bevestigen dat die boodschap moeilijk communiceerbaar is. De kritiek van de politiek is, dat verzekeraars veelal hun maatschappelijke verantwoordelijkheid zouden willen ontlopen. Het is tegen die achtergrond dat ‘Den Haag’ zoveel mogelijk randvoorwaarden verbindt aan de privatisering van de sociale verzekeringen, zoals blijkt uit het initiatiefwetsvoorstel tot verbod van medische keuringen bij aanstelling van werknemers. Alsof 96% van alle 800.000 levensverzekeringen per jaar niet op normale voorwaarden wordt geaccepteerd, en privatisering niet een principiële keuze is voor de vrije marktwerking. Zowel de consument als de politiek wil doen geloven dat verzekeraars hun kerntaak niet willen verstaan. Of zoals een columnist in een regionale krant wist te melden: verzekeraars hebben aan één ding een enorme hekel en dat is aan ‘risico lopen’. De scribent verlustigde zich al bij de gedachte hoe mooi het leven toch zou zijn zonder verzekeraars! Dat laatste zal niet erg serieus worden genomen: verzekeringen zijn onmisbaar voor iedere samenleving. Zonder de mogelijkheid van het afwentelen van risico’s op verzekeraars, kan er geen sprake zijn van enige activiteit, niet door particulieren, niet door bedrijven. Toch zou het al te gemakkelijk zijn van verzekeraars om deze kritiek daarom als ‘versleten’ achteloos terzijde te schuiven. Zolang consumentenorganisaties en met name tv-programma’s als Breekijzer nog een bestaansgrond vinden in het kritisch volgen van verzekeraars, blijft er (veel) werk aan de winkel. Zoals verbetering en versnelling van de schaderegeling, onder meer met betrekking tot coulance-uitkeringen, optimalisering van de dienstverlening, heldere voorlichting en informatie bij het aangaan van contracten en afschaffing van langjarige polissen. In de laatste plaats doen verzekeraars er goed aan een risico-inschatting te maken van wat het hun aan imagoverlies kan gaan kosten als een dubieuze schadeclaim wordt afgewezen. En dan blijkt dikwijls dat een dogmatisch standpunt veel meer aan goodwill kost dan aan een schade-uitkering coulancehalve. Wim Abrahamse

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.