nieuws

Provisiemaximeringsregeling

Archief

Provisiemaximering Verzekeraars en branche-organisaties verenigd in de Cupo hebben bij de Commissie Economische Mededinging bezwaar gemaakt tegen de afschaffing van de provisiemaximeringsregeling

Afgezien van de vraag of de bedrijfstak hier een zuivere discussie voert – provisieregelingen worden in de praktijk vertroebeld door allerhande beloningen in natura -, kun je je afvragen of het loslaten van de regeling over de gehele linie werkelijk zo slecht is als de Cupo zegt. Een korte analyse. Wat zou er gebeuren als de provisiemaximering wordt losgelaten bij een gelijkblijvende eindprijs? De angst van veel verzekeraars dat de provisies omhoog zullen gaan, terwijl de premies gelijk zullen blijven en dit uiteindelijk resulteert in een aantasting van de solvabiliteitspositie, is een voor de hand liggende redenering. Alleen is het maar de vraag of per saldo de solvabiliteit van de verzekeraar wordt aangetast als er geen prijsafspraken meer gelden. Door een driedeling te maken bij het intermediair – goed producerende atp met weinig ondersteuning, goed producerende atp met veel ondersteuning en een slecht producerende atp – kun je ook redeneren dat voor een deel van de kantoren de provisies juist omlaag gaan. Of de kosten in zijn totaliteit zullen toenemen, valt dan nog te bezien. De angst voor hogere provisies is bovendien te relativeren, door het feit dat het intermediair zelf ook niet gebaat is bij al te hoge provisies daar het zelf voordeel heeft bij een goede marktpositie: de concurrentie met banken en nieuwkomers uit aanpalende sectoren wordt alleen maar sterker. Bovendien kan ter discussie staan of provisiemaximering gerechtvaardigd is, kijkend naar de verschillen in vakbekwaamheid en zelfwerkzaamheid van kantoren. Een onafhankelijk, vakbekwaam en professioneel draaiend kantoor moet het met dezelfde provisie doen als zijn minder professionele collega. Afschaffing van provisiemaximering kan leiden tot een hernieuwde discussie over loslaten van de eindprijs. De uitwerking van provisieregelingen is namelijk moeilijk los te zien van het fenomeen netto premies. In deze situatie is de netto premie van de verzekeraar de inkoopprijs voor de tussenpersoon die vervolgens zelf de hoogte van zijn beloning bepaalt. Dit dwingt het intermediair tot meer doelmatigheid en efficiënter werken. Het wordt gedwongen meer te concurreren en niet meer mee te liften met verzekeraars. Hier spreken we pas van een echte revolutie. Verzekeraars moeten in deze situatie leren dat zij geen gemakkelijke grip meer hebben op hun distributie via vaste provisies. Zij zullen een aangepaste marktbenadering in huis moeten hebben. Het intermediair shopt langs verzekeraars en zal alleen die produkten afnemen die daadwerkelijk wat te bieden hebben. Kortom: een concurrerende situatie waarin zelfverzekerde marktpartijen wel brood zien. Dat dit in Nederland een gevoelig onderwerp is, bleek eind jaren tachtig toen NN-baas Jaap van Rijn het levenbedrijf van Interlloyd terugfloot, omdat Interlloyds voorkeur voor netto premies werd gezien als ‘plassen naast het potje’. Elke verzekeraar en assurantie-adviseur die van zichzelf weet dat hij kwaliteit in huis heeft en niet bang is voor de toekomst, zou niet bij voorbaat angst moeten hebben voor het loslaten van prijsafspraken. Monique van Geenen

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.