nieuws

Oproep tot intermediair- keurmerk beleggingsverzekering

Archief

Verborgen kosten in beleggingsverzekeringen en de Code Rendement en Risico, met name het gebruik ervan, zijn assurantie-adviseur mr. Chris de Bruin een doorn in het oog. Het intermediair zou zijn verantwoordelijkheid moeten nemen en via een keurmerk verzekeraars moeten dwingen tot openheid. Een oproep.

Als ik mij niet vergis, staan we aan de vooravond van iets dat opnieuw de goede naam van de verzekeringswereld en het daarin werkzame intermediair ernstig kan schaden. Ik doel op de verborgen kosten die opgesloten zitten in beleggingsverzekeringen en die ook na de laatste versie van de Code Rendement en Risico nog steeds niet volledig transparant zijn en dat ook niet hoeven te zijn.
Niets nieuws zult u wellicht zeggen, dat is al jaren zo. Wél wat nieuws, zeg ik dan. Die kosten zitten er inderdaad al jaren in. Nieuw en bedenkelijk is echter dat verzekeraars en intermediairs om het hardst roepen te handelen in de geest van de Code, die openheid naar en bescherming van de consument beoogt, terwijl uit steeds meer onderzoek blijkt dat de Code alle ruimte laat voor het verbergen van kosten zonder dat de letter van de Code echt overtreden wordt.
En dat verbergen vindt ook plaats. Te publiceren kosten worden dan ondergebracht in de categorie ‘niet te publiceren’. Je kunt er dus formeel niets van zeggen, maar de klant kan gedupeerd worden en wel voor aanzienlijke bedragen. Een man van 25 jaar die elke maand een bedrag van f 250 zou betalen voor een beleggingsverzekering en voornemens is dat te doen tot zijn 65e jaar, kan bij een rendement van 10% gemiddeld per jaar rekenen op een eindbedrag van ruim negen ton, overlijdensdekking inbegrepen. Is dat rendement gemiddeld slechts 1%-punt lager, dan ligt dat eindkapitaal al twee ton lager. Het belang van de inzichtelijkheid in kosten is dus niet slechts een academische kwestie.
Bezwaren en risico’s
Het probleem ontstaat door een mankement in de regelgeving. Die Code dus, die gewoon verplicht had moeten stellen dat verzekeraars uitsluitend werken met brutofondsrendementen en netto-opbrengsten. Alles wat er dan tussenin zit, is zichtbaar. Waarom die verplichting er niet is gekomen, is voor mij nog steeds onduidelijk. In een sombere bui vraag ik mij wel eens af of de ondertekenaars van de Code soms zagen aankomen dat bij een wél open kaart spelen, de omzetten wellicht fors onder druk zouden komen te staan.
Wat zijn nu de bezwaren en risico’s van deze situatie? Ik vat ze als volgt samen:
Als wij werkelijk zo professioneel als intermediair willen optreden als we in al onze uitlatingen willen doen geloven, dan begint dat volgens mij met gewoon eerlijk aan de klant vertellen hoe het verhaal in elkaar zit. En dat is iets anders dan zelf niet weten hoe het zit, danwel een deel van de kennis achterhouden. De klant moet voor de volle 100% kunnen afgaan op de integriteit van de adviseur, die toch zeker de inspanningsplicht heeft zich de materie eigen te maken.Het onderwerp is nog niet echt tot de consument doorgedrongen. Dat is slechts een kwestie van tijd. De cliënt zal straks, als deze kennis massagoed wordt – met alle risico’s van hetzevorming door de leek -, willen weten of hij bedot is of niet. Is dat het geval, dan zal het intermediair zich niet kunnen verschuilen achter de verzekeraar. Immers al op dit moment is dit onderwerp binnen ons vakgebied bekend. Dat niet melden aan de klant levert de kwade kans op dat de cliënt ons niet meer vertrouwt, en wat mij betreft: terecht.Ik vraag mij af hoe het met de aansprakelijkheid van de adviseur zit, als achteraf aantoonbaar komt vast te staan dat hij niet het beste advies heeft gegeven terwijl hij beter kon weten.Onze concurrentiepositie wordt op een oneerlijke manier aangetast. Als ik een offerte uitbreng op basis van een brutofondsrendement en mijn concurrent doet dat op basis van een product met verborgen kosten, dan is er een goede kans dat ik op het oog te laag uitkom. De klant zal kiezen voor de in feite slechtere aanbieding van de concurrent en zal de vakdiscussie die hier achter zit echt niet kunnen volgen.Wij werken samen met verzekeraars. Het is toch te gek dat wij mee doen aan een systeem waarbij de verzekeraar in feite ook ons beduvelt? Wie is er nu eigenlijk de inkoper en wie de verkoper?Zelfregulering
Om de één of andere reden wordt aan dit onderwerp nauwelijks iets structureels gedaan. Toch meen ik dat niet afgewacht moet worden of de toekomst ons strengere regels biedt. In de eerste plaats is het maar helemaal de vraag hoe die dan uitpakken – ondoordachte overheidsmaatregelen kunnen naar de andere kant doorslaan – en bovendien is het kwaad dan al geschied.
Waarom geen zelfregulering, in dit geval door het intermediair? Dat kan heel eenvoudig en wel als volgt: De klant, die dit probleem in zijn volle omvang niet zal (willen) beheersen, moet als vanouds af kunnen gaan op zijn adviseur. Er kan een eenvoudige bekendmaking aan de markt gedaan worden dat dit probleem bestaat, maar dat de klant er geen last van heeft als hij zaken doet met een adviseur met een nader in te stellen keurmerk.
Dat keurmerk mag die adviseur alleen voeren, als hij zich met een aantal punten akkoord verklaart. Ten eerste worden alleen beleggingsproducten afgenomen van verzekeraars die werken met een brutofondsrendement en een netto-eindkapitaal. Voordat een verzekeraar mag leveren aan zo’n keurmerk-adviseur, moeten zijn producten op bovengenoemde aspecten worden doorgelicht en goedgekeurd door een onafhankelijk instituut, zoals bijvoorbeeld Moneyview. Periodiek worden deze controles herhaald. En wat mij betreft publiceren bijvoorbeeld consumentenorganisaties lijsten van maatschappijen die ‘deugdelijk’ zijn bevonden.
Ik ga ervan uit dat in onze branche veel adviseurs hun klanten op een eerlijke manier willen bedienen. Een werkwijze als hier door mij gesuggereerd maakt onderscheid tussen de op dit punt goede en de minder goede verzekeraars – een onderscheid dat snel zal verdwijnen, neem ik aan – en voorts tussen de werkelijk professionele adviseurs en de overige.
Interesse? Een eenvoudige instemming is voldoende, per fax of brief. Bij voldoende belangstelling verneemt u op korte termijn meer.
Chris de Bruin, directeur Mr. De Bruin Assurantieadviseurs, postbus 25, 3958 ZT Amerongen, fax: 0343-456.969.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.