nieuws

Opkomend fenomeen in de VS: schadevergoeding voor angst

Archief

Ook aansprakelijkheidsverzekeraars in ons land moeten zich instellen op schadeclaims die voortkomen uit angst. Waar angst tot reëel psychisch of lichamelijk letsel leidt, is er voor de rechter geen reden om terughoudend te zijn, concluderen de juristen C. Stolker (Rijksuniversiteit Leiden) en D. Levine (University of California).

In een artikel in het Nederlands Juristenblad schrijven zij, dat men in Amerika inmiddels al vertrouwd is met de zogenoemde aids-phobiaclaims. Het gaat daarbij om mensen die het slachtoffer zijn geworden van onzorgvuldig handelen van anderen, waardoor ze een risico lopen besmet te zijn door hiv, het virus dat op termijn aids kan veroorzaken.
Andere bronnen voor angst-claims zijn radio-actieve besmetting en asbestziektes.
Gebruikte naalden
Veel aids-phobiaclaims richten zich tegen ziekenhuizen waar onzorgvuldig wordt omgesprongen met gebruikte naalden. Zo stelde in de VS een schoonmaker met succes zijn werkgever aansprakelijk, omdat hij zich had geprikt aan een rondslingerende naald. De rechter oordeelde dat de angst van het slachtoffer voor besmetting reëel was, vooral ook vanwege de omvangrijke informatiecampagnes in Amerika waarin wordt gewaarschuwd voor gebruikte naalden.
Het slachtoffer was door de angst voor besmetting psychisch geheel in de war geraakt en dat zou uiteindelijk leiden tot het verlies van zijn baan. En ook al bleek na zes maanden dat hij bij het incident niet besmet was geraakt, de gevolgen van zijn psychische schade kwamen voor vergoeding in aanmerking.
Daarentegen zijn heel wat andere rechterlijke colleges in Amerika terughoudender. Zo werd een op het eerste gezicht kansrijke vordering van een patiënte tegen haar gynaecoloog (omdat de man haar had behandeld met onafgedekte zweren op de onderarmen) afgewezen. De man bleek ook nog hiv-positief te zijn. De vordering werd afgewezen, omdat de vrouw niet het bewijs kon leveren dat zij was blootgesteld aan besmet bloed of aan besmette lichaamsvloeistoffen van de arts.
Stolker en Levine achten het waarschijnlijk dat dit soort schadevergoedingsvorderingen door de Nederlandse rechter wel degelijk worden toegewezen.
Partners onderling
Beide onderzoekers zijn het op een ander punt wel eens met de meeste Amerikaanse rechters, namelijk waar het gaat om aansprakelijkheidsclaims van partners onderling.
Zo moest een rechtbank in New York oordelen in de zaak over de vordering van een vrouw die haar ex-partner in rechte aansprak omdat hij gedurende het huwelijk een homosexuele verhouding had onderhouden. Maar de vrouw kon niet aantonen, dat zij of haar man of diens partner besmet waren, en daarop overwoog de rechter dat als de vordering zou worden toegewezen, zo’n angst-voor-aids-claim in feite zou gaan werken als een straf op enkele ontrouw. Echter, als het zo is dat de ene partner de andere partner met opzet besmet, dan is er geen reden zo iemand niet te veroordelen tot het betalen van schadevergoeding. En misschien moet dat, naar het oordeel van Stolker en Levine, ook gelden voor die partners die, wetend dat ze besmet zijn, de ander niet waarschuwen voor de risico’s.
Bang voor een hoos aan claims zijn beide auteurs niet. Wel verwachten zij dat de Nederlandse rechter steeds meer het deskundige advies van psychiaters zal gaan inroepen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.