nieuws

Op rapport

Archief

De Pensioen- en Verzekeringskamer (PVK), onlangs opgegaan in De Nederlandsche Bank, heeft onderzocht welke maatregelen levensverzekeraars hebben genomen om te voorkomen dat zij verwijtbaar betrokken raken bij het witwassen van geld

De resultaten zijn deze week openbaar gemaakt, bijna drie jaar (!) na de start van het onderzoek. De lange productietermijn zou nog enigszins zijn gerechtvaardigd als de resultaten niet eerder bekend zouden zijn geweest. Niets is echter minder waar. De PVK gaf begin 2002 het startsein voor het onderzoek en eind dat jaar was het veldwerk al voltooid. Het opstellen van het rapport duurde een jaar en de openbaarmaking vergde – om volstrekt onduidelijke redenen – ook bijna een jaar. “Het rapport zal vóór de zomer verschijnen”, beloofde PVK-bestuurder Flip Klopper begin april bij de presentatie van het jaarverslag. Geen gewaagde belofte, omdat het twaalf A-viertjes tellende rapport toen al gereed was. Desondanks sprak hij voor zijn beurt, want daarna werd taal noch teken vernomen. ‘Even Apeldoorn bellen’ leverde dit keer niets op: de PVK-functionarissen hadden ineens collectief last van geheugenverlies. Nog opmerkelijker is dat de PVK in een (verexcuserende) toelichting op het rapport schrijft dat het “geen doel op zich is geweest” om de informatie beschikbaar te stellen voor derden. Een passage die geen hout snijdt, omdat – nota bene – in het eigen jaarverslag van de PVK is vastgelegd dat “de resultaten van het onderzoek in 2004 worden gepubliceerd”. Kennelijk is de interne communicatie bij de PVK ook aan slijtage onderhevig. Nu poogt de PVK de verlate publicatie te vergoelijken door te wijzen op de “ongelukkige samenloop van omstandigheden” en de fusie tussen DNB en PVK, zodat “de doorlooptijd langer is uitgevallen dan voorzien”. Het komt allemaal erg ongeloofwaardig en amateuristisch over. Dun of niet, belegen of niet, bij een rapport telt in de eerste plaats de inhoud. In het licht van het traineren van de publicatie mocht worden verwacht dat de inhoud spannend, zo niet controversieel zou zijn voor verzekeraars. Het tegendeel is waar: de levensverzekeraars laten qua witwasrisico weinig steken vallen. Het Verbond van Verzekeraars gaat – ten onrechte – zelfs zo ver het levenbedrijf ‘witwasproof’ te noemen, hoewel bijna de helft van verzekeraars nog (aanvullende) maatregelen moet nemen. Ook op de aanbeveling om de mogelijkheid van uitbetaling in contanten te schrappen, reageert het Verbond tamelijk laconiek. Dat alles wettigt de conclusie dat het verzekeringsbedrijf, hoewel niet het meest voor de hand liggende kanaal voor witwaspraktijken, geen grote betrokkenheid bij de materie aan de dag legt. Een actieve rol in het informeren over en signaleren van witwasrisico’s is bepaald geen luxe, al is het maar vanwege het signaal dat daarmee wordt afgegeven naar de buitenwereld. Zolang resultaten van een onderzoek en aanbevelingen daaruit een jaar op de plank blijven liggen, mag je niet verwachten dat iemand je serieus neemt. Pijnlijk, dat dit eindrapport moet worden opgemaakt. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.