nieuws

Ook een poldermodel in personenschaderegeling?

Archief

door Rob Andriesse

Op feesten en partijen komt het veelvuldig voor dat ik geconfronteerd wordt met een merkwaardige laatdunkendheid en zelfs agressie jegens verzekeraars. Ze zouden erop uit zijn schadelijders zo goedkoop mogelijk af te schepen. Ook op het gebied van de personenschade leeft dit misverstand.
Dergelijke geluiden over verzekeraars zijn op zichzelf niet nieuw, maar als ik beter opgeleide mensen, die aansprekende resultaten neerzetten op andere terreinen, zich zo hoor uitlaten, dan dien ik ze veelal stevig van repliek. Dan blijkt sprake te zijn van veel onwetendheid en is het vaak het intermediair dat faalt.
Perplex was ik onlangs echter toen een sollicitant mij uiterst serieus vroeg of alle verzekeraars opdracht geven een schade zo laag mogelijk te regelen. Deze sollicitant was al enige jaren werkzaam in de personenschaderegeling.
Via de maatschappelijk onmisbare functies van het verzekeringsbedrijf kwamen we uit op de vraag wat moet worden verstaan onder een ‘redelijke schaderegeling’ op het terrein van de personenschade. Een definitie daarvan moet voor iemand met meer dan 25 jaar ervaring toch een eenvoudige opgave zijn.
Ik hoor mijzelf dan termen gebruiken als: bandbreedte, rekenmodellen, toekomstige inschattingen, statistieken, fiscale componenten, reïntegratiemogelijkheden, restverdiencapaciteit, (te) fanatieke en omzetbeluste rechtshulpverleners. Het zijn alle uitvloeisels van ons Nederlands adagium dat personenschade concreet dient te worden gewaardeerd. Prachtig, dat maatwerk waarbinnen de schadelijder optimaal wordt bediend. Prachtig ook voor dienstverleners op dit terrein. De een weet het nog mooier te bedenken dan de ander. Wij bedienen ons van actuariële rekenaars, systeemontwerpers, bedrijfseconomen, gespecialiseerde juristen, arbeids- en reïntegratiedeskundigen, slimme onderhandelaars, hoogleraren, medisch geschoolden en zo kunnen we nog even doorgaan.
Dan gaan we ellende meten en mensen economisch waarderen en dat geeft dan géén eenvormige, concrete uitkomsten. Praten, onderhandelen, procederen, chicaneren en dan ontstaat er meestal wel een akkoord.
Belichaamt dit akkoord steeds een ‘redelijke schaderegeling’? Ik vrees van niet. Wie zijn de winnaars en wie de verliezers? Verzekeraars kijken de laatste jaren niet vrolijk en zijn dus gemakkelijk in te delen.
Zij hebben dan ook terecht het initiatief genomen de ‘redelijke schadevergoeding’ in de toekomst beter te kunnen definiëren. Als zij de ‘spelers’ in het veld aan tafel weten te krijgen en op respectvolle wijze belangen en knelpunten bespreekbaar weten te maken, dan mag een vorm van standaardisering en vereenvoudiging (abstractie?) haalbaar worden geacht. Snellere en meer doorzichtige regelingen zijn goed voor de schadelijders én het imago van verzekeraars.
De politiek slaagde met haar poldermodel. Goed voorbeeld doet goed volgen.
Rob Andriessen, directievoorzitter Andriessen & Geurst Expertise.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.