nieuws

Onthutsend beeld

Archief

Het zal wel schrikken en slikken zijn geweest voor de branche bij het zien van het tv-programma Zembla

Beelden die een onthutsend beeld schetsen van de (wan)praktijken van het intermediair. Na Breekijzer, Kassa!, Radar en Opgelicht het zoveelste consumentenprogramma dat het verzekeringsbedrijf in het algemeen en het intermediair in bijzonder tot doelwit heeft gekozen. De primaire reactie van de branche, de tussenpersonenorganisaties voorop, is voorspelbaar. Natuurlijk is er van het eerzame beroep van assurantie-adviseur een karikatuur gemaakt. En natuurlijk probeert het overgrote deel van de tussenpersonen zich zo goed mogelijk van zijn adviestaak te kwijten. En vanzelfsprekend laat de tussenpersoon zich niet lijmen of inpakken door verzekeraars, hoewel die erkennen vooraan te willen meedeinen op de golven van de productiestroom. Maar daar is volgens Aegon “toch niets mis mee?” Het eigenhandig gecreëerde beeld van de zelfstandige en onafhankelijke verzekeringsadviseur moet, desnoods krampachtig, overeind worden gehouden. De neutrale kijker echter laat zich leiden door wat mensen uít de branche óver die branche zeggen! Een tussenpersoon zegt voor de camera zonder gêne dat driekwart van het intermediair zich laat leiden door het eigenbelang. Consultant en voormalig pensioenadviseur Ivo Valkenburg erkent, dat het intermediair zich graag afficheert als ‘adviseur’ maar dat acht van de tien niet meer dan polisverkoper is. “Telemarketing door tussenpersonen verraadt hun doelstelling: niet adviseren, maar polissen verkopen”. Over de hoogte van de provisie, ook een gevoelig item, zei hij in de uitzending: “Als u als tussenpersoon het een ingewikkeld vindt om de klant uit te leggen wat u op een product verdient, is er iets aan de hand.” Ook Jan-Willem Goslings, hoogleraar Risico en Verzekeren, erkende dat het intermediair buitensporig veel verdient. Hoe eenzijdig consumentenprogramma’s ook kunnen zijn, feiten liegen niet. Het beeld dat door Zembla bij de consument zal blijven hangen, is dat alle tussenpersonen hardsellers en zakkenvullers zijn. Dit tot grote ergernis van vakgenoten die wel verantwoord werken en hun klant in de allereerste plaats een objectief advies geven. Hopelijk draagt de Gidi-gedragscode bij aan een opwaardering van de rol van het intermediair. Verzekeraars kunnen dat afdwingen door collectief aansluiting bij de Gidi verplicht te stellen in hun samenwerkingsovereenkomsten. Hoe goed dit op zichzelf ook is, het mag daarbij niet blijven. De branche zal zich ook moeten durven bezinnen op de werking van het provisiestelsel. Dit systeem is onhoudbaar, want het maakt de tussenpersoon tot ‘gevangene’ van verzekeraars. Productgerelateerde provisies werken nu eenmaal per definitie harde verkoop in de hand. Zonder dat keurslijf zou de tussenpersoon de handen vrij hebben om echt onafhankelijk advies te geven. En de consument zal daar best voor willen betalen, zeker als hem bekend wordt hoeveel hij nu indirect kwijt is. Wim Abrahamse wabrahamse@kluwer.nl

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.