nieuws

Lustrumeditie AssurMada in teken van 400 jaar VOC

Archief

Eind vorige maand vertrokken 21 zeilboten voor de lustrumeditie van de AssurMada, de jaarlijkse zeiltocht naar het Engelse Lowestoft voor personen die werkzaam zijn in de verzekeringsbranche. Dit jaar werd op gepaste wijze aandacht geschonken aan de vierhonderdste verjaardag van de oprichting van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC).

Na vijf jaar kan nog wel een keer uit de doeken worden gedaan wat nu de aanleiding is geweest voor de AssurMada. Organisator Jean van Oosterhout, zeilfanaat en in het dagelijks leven avb-schadebehandelaar bij Allianz Royal, maakte in de jaren negentig al enkele jaren op zijn schip Vidar zeiltochten naar Engeland met een assurantiebemanning. Een jaar of zes geleden stelde Aad Remkes, indertijd collega van Jean bij AON, voor om in breder verband een zeiltocht te organiseren voor mensen uit de assurantiebranche en daarmee was de AssurMada geboren. In 1998 koos de eerste editie het ruime sop met vijf schepen en twintig verzekeringslieden. Nu, vier jaar later, is het evenement uitgegroeid tot een zeilfestijn waaraan jaarlijks zo’n twintig schepen en honderd vakgenoten deelnemen.
In de afgelopen jaren heeft de AssurMada een vaste kern trouwe deelnemers opgebouwd. De vijfdaagse bereikt niet alleen haar geografische, maar ook haar sociale doel: mensen uit de verzekeringsbranche komen dichter bij elkaar en leren elkaar onder heel andere omstandigheden kennen. Dat wordt overigens ook wel eens zeer letterlijk opgevat; tijdens één van de vorige edities werd een niet nader te noemen schip door een opbloeiende romance zelfs omgetoverd tot ‘Love Boat’. Verder kent het deelnemersveld inmiddels een heuse die-hard in de persoon van Ronald Koops (aan boord van de Vidar): hij is al viermaal mee geweest en is elke keer geheid zeeziek. Ondanks dat heeft de AssurMada blijkbaar een verslavende uitwerking. “Ik zeil graag; als ik op de binnenwateren vaar, is er niets aan de hand. Pas op zee gaat het fout, maar dit is zo leuk dat ik het niet wil missen”, aldus Koops.
Onstuimig
De zeilboten, opgesplitst in een noordelijke en een zuidelijke vloot, werden bij het vertrek op 20 juni direct getrakteerd op een onstuimige Noordzee, overgoten met een flinke regenbui. De weersomstandigheden noopten één boot al snel om terug te keren naar de thuishaven. De overige twintig boten trotseerden het weer, al dan niet met een enkele zeezieke aan boord, en werden daarvoor, nadat de buien en de wolken waren weggetrokken, in de avond beloond met een prachtige zonsondergang.
Gedurende de nacht bleef de zee rustig, zelfs zo rustig dat bij vrijwel iedereen op sommige momenten ‘gemotord’ moest worden om niet volledig stil te vallen. In de loop van vrijdag arriveerden de schepen na een tocht die – afhankelijk van het type boot en de zeilkunsten van de bemanning – in lengte varieerde van 13 tot 24 uur, in de jachthaven van de Royal Norfolk & Suffolk Yacht Club te Lowestoft.
VOC-race
Om toch een wedstrijdelement in te brengen, had Eric Weiffenbach (stuurman van de Hooge Huys-boot Alhena) een ludieke race bedacht voor de zaterdagochtend. In het kader van de vierhonderdste verjaardag van de oprichting van de VOC werd een ‘specerijenrace’ gehouden. Geheel in de geest van de VOC moesten de deelnemers met beperkte middelen een maximaal rendement zien te halen. Van elke boot werd een ‘vrijwilliger’ ingezet om in een opblaasbaar roeibootje een potje Silvo-kruiden op te halen bij de enkele tientallen meters verder gelegen Kema, het schip van Aad Remkes. De kruiden moesten vervolgens veilig aan de wal worden afgegeven. Om de tocht wat overeenkomsten te geven met die van de VOC-schepen in de 17e eeuw, waren langs de kant en op de te passeren boten diverse deelnemers met gevulde putsemmers aanwezig om te zorgen voor extreme ‘weersomstandigheden’.
De race werd gehouden in heats van twee boten. De vroege starters hadden het daarbij relatief makkelijk, want naarmate de wedstrijd vorderde werden de stuurlui aan wal steeds creatiever in het bedenken van hindernissen. Zo werd al snel een touw gespannen waarmee de roeibootjes omver getrokken konden worden, werd een niet onaanzienlijke hoeveelheid zeepsop ingezet en moesten de deelnemers zelfs moeite doen om niet onderweg aan de haak geslagen te worden.
Winnaar werd Jan Jansen (van De Vries Assurantiën) in een tijd van net onder de twee minuten, ondanks een tijdstraf wegens het achterlaten van een roeispaan. Of zijn prijs, een fles Tesselschade-likeur, de terugtocht heeft overleefd, is niet bekend.
Dinerparty
De ’s middags geplande treintocht naar het nabijgelegen Norwich liep uit op een teleurstelling, omdat de trein al snel door een ontzette draaibrug (vanwege de ‘on-Engelse hitte’) terug moest keren naar Lowestoft. De stemming werd daardoor echter niet verpest, want menigeen wist zich de rest van de middag uitstekend te vermaken. Sommigen doken Lowestoft (en haar kroegen) in, anderen maakten van de gelegenheid gebruik om de boten van de andere deelnemers wat beter te bekijken, al dan niet met een biertje in de hand.
De zaterdag werd afgesloten met een dinerparty in het enkele kilometers verderop gelegen Wherrie Hotel. Onder het genot van eten, drank en de klanken van een live-band werd tot na middernacht gesproken en gedanst. Ook na terugkeer in de jachthaven werden de festiviteiten voortgezet, vaak gelardeerd met (sterke) zeemansverhalen.
Na een korte nachtrust werd in de loop van zondagochtend de terugreis aanvaard. Over de bescheiden golven van een rustige Noordzee werd het een aangename overtocht, waarbij de zeilpakken, anders dan op de heenreis, ingepakt konden blijven. Enige hilariteit veroorzaakte Frans de Vries-Lentsch van AKD Prinsen van Wijmen Advocaten, die met zijn boot de Stortemelk ’s zondags vroeg richting Nederland dacht te vertrekken, maar kennelijk nog te weinig nachtrust had genoten om te bemerken dat één van zijn bemanningsleden nog in Lowestoft verbleef. Op volle zee moest daarom rechtsomkeert worden gemaakt om de achterblijver op te halen.
Alleen zeilers?
Is die AssurMada dan alleen bedoeld voor doorgewinterde zeezeilers? Uw verslaggever is het levende bewijs van het tegendeel. Als non-zeiler bij uitstek monsterde hij aan bij de Indra van Eric-Jan Wiebenga (accountmanager bij DSV Assurantiegroep) om de overtocht te maken. De eerste uren beleefde hij aan boord van het stalen zeilschip enkele moeilijke momenten, maar daarna raakte hij ‘ingeslingerd’. De terugtocht werd door hem zelfs als prettig ervaren, zodat hij eenieder die zich geroepen voelt het AssurMada-avontuur aan te gaan, kan aanbevelen zich volgend jaar aan te melden voor het gezelligste zeilevenement van de assurantiebranche. Ter illustratie van de sfeer kan alleen het veelvuldig door de overigens zeer rustige Jean van Oosterhout gebezigde motto dienen: “Dorst, dorst, dorst!” Zie voor meer informatie: www.assurmada.nl. (foto 1)
De deelnemers aan de VOC-specerijenrace hadden het zwaar te verduren. (foto 2)
De AssurMada-vloot in de jachthaven van Lowestoft. (foto 3)
Het uitstapje per trein naar Norwich strandde voortijdig. (foto 4)
Gekleed in een AssurMada-t-shirt werd de terugtocht aangevangen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.