nieuws

Leerproces

Archief

Na de assurantieclubs Oost Brabantse (Obas) en Tilburgse (TAC) heeft ook de Meierijsche (MAS) aangekondigd aansluiting te zoeken bij het grote, landelijke opleidingsinstituut Nibe-SVV

Daarmee is het aantal ‘dissidente’ assurantieclubs dat is aangesloten bij opleidingsinstituut SAC tot vier geslonken. Dit werpt de vraag op of er voldoende draagvlak overblijft voor een zelfstandige voortzetting van de SAC-activiteiten. Het besluit van de SAC en haar assurantieclubs om een eigen weg te gaan, kwam voort uit onvrede over de kwaliteit van het assurantie-onderwijs en in het bijzonder de SVV-lesmaterialen, de zorgen over de financiële positie en de onzekerheid over de toekomst voor het personeel. Als die zaken goed geregeld waren, zou de SAC overwegen zich aan te sluiten bij het landelijke opleidingsinstituut, zo heette het anderhalf jaar terug. Gelet op de motivering van de Obas, de TAC en de MAS voor hun overstap naar Nibe-SVV blijken de argumenten van toen nu minder valide te zijn. “Noch de kwaliteit van opleidingen, noch de kosten bleken van doorslaggevende betekenis te zijn om bij de SAC te blijven”, is de opvatting van de clubs. Onnodige versnippering van het assurantie-onderwijs vinden zij niet in het belang van hun leden. De SAC en de met haar sympathiserende assurantieclubs zijn begonnen aan een avontuur dat gedoemd is om te mislukken. Uit maatschappelijk oogpunt is op termijn moeilijk vol te houden dat er twee groepen van regionale assurantieclubs zijn. Van invloed is verder het gesternte waaronder de SAC haar eigen koers is gegaan. De mislukte fusie van 1997 wegens “een autoritaire houding van de SVV” en het groeiende wantrouwen door grotere invloed van de SVV op het mondeling onderwijs – van oudsher het monopolie van assurantieclubs – deden de SAC het ergste vrezen over haar inbreng in het nieuwe landelijke opleidingsinstituut. Die angst werd versterkt toen bestuurders niet met elkaar door één deur konden. Alsof angst een goede raadgever is. Het conflict tussen Nibe-SVV en de SAC is feitelijk niet meer dan een botsing van twee culturen. Om de gevolgen daarvan te beperken, is door alle betrokken partijen niet altijd wijs gehandeld. Zo heeft het ‘uitzetten’ van SAC-bestuursvoorzitter Wim Lentink uit het fusie-overleg in maart 1998, gevolgd door het royement van de dissidente assurantieclubs vier maanden later, de verhoudingen onnodig gefrustreerd. Om tot één landelijk opleidingsinstituut te komen, is het op gang houden van de dialoog tussen àlle partijen een ijzeren wet. Die wet is door de Federatie van Assurantieclubs met voeten getreden. Voor de SAC en haar vier assurantieclubs resteert de vraag: houden we vast aan de ingeslagen weg ondanks het teruglopend aantal cursisten en de daarmee verder stijgende kosten, of volgen wij het voorbeeld van de Obas, de TAC en de MAS? In die overweging zouden historische of emotionele redenen geen rol mogen spelen, maar rationele argumenten des te meer. Dat leert de praktijk. De opleidingsinstituten Nibe-SVV en de SAC zijn nog niet te oud om daarvan iets te kunnen leren. Wim Abrahamse

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.