nieuws

Kremer (PIV) promoot salvage- aanpak in personenschaderegeling

Archief

Binnen de kring van autoverzekeraars en in het Nationaal Platform Personenschade wordt nagedacht over de mogelijkheid van een aanpak van letselzaken naar het voorbeeld van de succesvolle salvageregeling in de brandverzekering. Het idee is onlangs geventileerd door mr. Theo Kremer, directeur van het Personenschade Instituut van Verzekeraars (PIV).

Kremer zette zijn filosofie uiteen tijdens het jaarlijkse symposium van de vereniging van letselschade-advocaten LSA, waarin hij als een van de sprekers fungeerde.
Het fenomeen salvage bestaat al sinds 1986 in de brandschaderegeling. Als er een brand wordt gemeld, komt er in het kielzog van brandweer en politie een salvagecoördinator in touw, die directe hulp en bijstand aan gedupeerden verleent. Er zijn in ons land meer dan driehonderd salvagecoördinatoren die op grond van regionale piket-diensten inzetbaar zijn.
Scenario
Volgens Kremer is het zeer wel denkbaar een dergelijke organisatie te kopiëren naar de personenschaderegeling bij verkeersletsels.
Het scenario zou dan bijvoorbeeld kunnen zijn: a. de politie meldt het letselgeval aan een centrale organisatie (bijvoorbeeld de ANWB of een expertisebureau); b. die centrale organisatie schakelt een salvagecoördinator in – in dit geval wellicht beter ‘casemanager’ te noemen – die afkomstig is uit de kring van Slachtofferhulp Nederland; c. de casemanager zoekt contact met het slachtoffer en gaat dan aan de slag.
Kremer: “Ook hier zal financiering via een vast bedrag geregeld kunnen worden, te betalen door de – nadien bekend geworden – WAM-verzekeraar”.
Voor de casemanager ziet Kremer de volgende taken weggelegd: belangstelling voor en geruststelling van het slachtoffer, verzorgen van ‘administratieve rompslomp’, opstarten en begeleiden van het medische traject, fact finding, bevoorschotting inzake de eerste opkomende schadeposten (waarvoor dan een verzekeraar dan wel de ‘centrale pot’ garant moet staan); zo nodig het zoeken van een rechtshulpverlener.
Over de lengte van de periode waarbinnen deze salvagecoördinator aan de slag gaat, moet nog nader gedacht worden (dit zou ook er per zaak kunnen variëren), aldus Kremer.
Eén schaderegelaar
Kremer stond ook stil bij de omstandigheid dat er bij letselschades meestal een belangenbehartiger in het spel is (“soms zelfs op advies van de verzekeraar”). Hij vraagt zich af of dit nu wel altijd nodig is bij lichtere letsels (zonder aansprakelijkheidsdiscussies) met een tijdelijke arbeidsongeschiktheid. Zeker in combinatie met de voorgestelde casemanager zou ook hier – in navolging van de brandpraktijk – voor één schaderegelaar gekozen kunnen worden.
“Hierbij zou het gewenst zijn, dat er gecertificeerde schaderegelaars komen. Een toenemende outsourcing door verzekeraars van de personenschaderegeling zou mijns inziens het kiezen voor één expert mede kunnen legitimeren. Wel zou dan het slachtoffer het eindresultaat moeten kunnen voorleggen (voor een second opinion) aan bijvoorbeeld een advocaat, wiens nota dan – als buitengerechtelijke kosten – door de verzekeraar betaald moet worden.”
Kremer: …onder meer helpen bij administratieve rompslomp…

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.