nieuws

Kieskeurig

Archief

Het onderzoek naar fraude met garantieverzekeringen, waaraan de Heijmeriks Groep en Verzekerd Keur zich schuldig zouden hebben gemaakt, maakt opnieuw één ding pijnlijk duidelijk: het (wettelijk) toezicht op het intermediair dat voor rekening en risico van verzekeraars werkt, schiet drastisch tekort

Mede daardoor kunnen kwaadwillende tussenpersonen het imago van de branche op elk moment beschadigen. Het Verbond van Verzekeraars heeft het gelijk aan zijn kant met de stelling dat maatschappijen onvoldoende instrumenten in huis hebben om bedrijfsactiviteiten van gevolmachtigden te toetsen. Verzekeraars kunnen louter afgaan op kwartaalrapportages die weliswaar veel cijfers bevatten, maar geen inzicht geven in het totale handelen van gevolmachtigden. Dit manco is min of meer inherent aan het karakter van het volmachtbedrijf: hoe meer bevoegdheden verzekeraars overdragen aan tussenpersonen, hoe meer controlemogelijkheden zij moeten missen. Feitelijk geven verzekeraars zowel hun ‘pen’ als hun ‘portemonnee’ uit handen. Hoe gevaarlijk dat kan zijn, blijkt uit de activiteiten van Heijmeriks en Verzekerd Keur. Deze bedrijven overtraden hun instructies door risico’s en verzekerde bedragen te accepteren die niet waren toegestaan door de volmachtgevende verzekeraars. Het pleidooi van het Verbond van Verzekeraars voor (wettelijk) toezicht op volmachtbedrijven mag daarom niet aan dovemansoren zijn gericht. Te meer, omdat het belang van dit verkoopkanaal verder zal toenemen. Enerzijds onderkennen verzekeraars steeds meer de kostenvoordelen (geen buitendienst, polisadministratie en schaderegeling) en de commerciële slagkracht van het volmachtkanaal. ,,Het stelt een maatschappij in staat om relatief snel marktaandeel te verwerven”, zei NVGA-voorzitter Arie van den Ende in een vraaggesprek met AssurantieMagazine. Anderzijds hebben tussenpersonen volmachten nodig om sneller, efficiënter en vooral winstgevender te kunnen werken. Deze elkaar versterkende belangen verklaren de enorme populariteit van het volmachtbedrijf, waarin inmiddels meer dan vierhonderd bedrijven met een kleine tweeduizend volmachten opereren. Een kanttekening die moet worden gemaakt, is dat tot op heden vooral buitenlandse verzekeraars zich hebben bezondigd aan het afgeven van volmachten aan dubieuze tussenpersonen. Kennelijk laten de Nederlandse risicodragers – de ‘misser’ van Avéro-topman Theo Ringers niet meegeteld – zich beter informeren over de betrouwbaarheid van kandidaat-gevolmachtigden. Dit neemt niet weg dat verzekeringsfraude door misbruik van volmachten erg gemakkelijk blijft zonder een wettelijk toezicht, bij voorkeur door één instelling (Verzekeringskamer). Aanvullend op deze wetgeving zouden verzekeraars zich kunnen verplichten om uitsluitend in zee te gaan met gevolmachtigden die voldoen aan kwaliteitscriteria, zoals gehanteerd door de NVGA. Naarmate meer dubieuze bemiddelaars zich tot het grotere geld van het volmachtkanaal voelen aangetrokken, kunnen verzekeraars in hun selectie niet kieskeurig genoeg zijn. Wim Abrahamse

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.