nieuws

Jaagt een hond de avp- of de ‘jachtverzekeraar’ op kosten?

Archief

Tijdens een jacht is de hond van de heer X een haas achterna gelopen over een weideveld met koeien dat tot het jachtterrein behoorde. Door deze achtervolging zijn de koeien over de bevroren weide gaan rennen. Een van de koeien, die drachtig was, is hierbij gevallen en heeft haar poot gebroken. Deze koe moest worden afgemaakt. X beschikt zowel over een aansprakelijkheidsverzekering voor jagers als over een aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren. Deze polissen waren evenwel niet bij dezelfde verzekeraar ondergebracht.

De ‘jachtverzekeraar’ wordt door de man aangesproken en neemt de schade vooralsnog voor zijn rekening. Deze verzekeraar (A) meent evenwel, dat de helft van het door hem uitgekeerde schadebedrag inclusief de expertisekosten voor rekening van de avp-verzekeraar behoort te komen, omdat deze schade ook onder de dekking van die verzekeraar valt. De avp-verzekeraar wil niet meebetalen en daarom wendt de jachtverzekeraar zich tot de Commissie Samenloop van het Verbond van Verzekeraars.
Schuldvraag
De avp-verzekeraar (B) geeft er blijk van, zich gedetailleerd te hebben ingeleefd in de omstandigheden. Dat leidde tot de volgende memorie van antwoord aan de Commissie Samenloop:
“Hoewel het niet direct uw taak is om u uit te laten over een schuldvraag, achten wij het onoverkomelijk daarop in te gaan. Bekend is dat de hond van de wederzijdse verzekerden achter een haas aanzat en dat koeien in de buurt meegedaan hebben. Van betrouwbaar bewijs ter zake van de toedracht is niet gebleken. De verzekerde heeft de schade niet bij ons gemeld. Verzekeraar A heeft ons geen schadeformulier doen toekomen, noch enig andere document dan een expertiserapport.” Uit bedoeld expertiserapport blijkt volgens B geenszins, dat er sprake is van een schade die is ontstaan uit een contact tussen hond en koe dat het gevolg zou zijn van de onberekenbare energie gelegen in de hond. En dit zou wel worden verlangd door de jurisprudentie ter zake art. 6:179 BW. “De koe kan uit schrik, opwinding maar ook uit een natuurlijke behoefte aan beweging, het voorbeeld van levendigheid van haas, andere koeien of hond bemerkend, het op een lopen hebben gezet. Dat de hond achter de gelaedeerde koe aanzat, is onaannemelijk vanwege de mate van dapperheid die dat geëist zou hebben van de relatief kleine hond. De gedraging van de hond kan misschien causaal zijn, maar evenzeer die van de haas of andere koeien, waarvoor gelaedeerde de verantwoording heeft.” Volgens B ligt de essentie niet in de aansprakelijkheid van de hond maar de eventuele aansprakelijkheid van de jager. “Verzekerde had de grond voor jagen gepacht. Niet onderzocht is door verzekeraar A of er voor de verzekerde enige aanleiding was om niet van zijn jachtrecht gebruik te maken (door de hond het werk te laten doen). Tevens is niet onderzocht of er sprake kan zijn van een eigen causale bijdrage van de schadelijdende partij door, wetende dat hij de grond voor jacht verpacht heeft, daar dieren op liet grazen, die door de jacht getroffen konden worden.” Verzekeraar B vindt ook, dat collega A, door het nalaten de aansprakelijkheid voldoende te onderzoeken of enige tegenwerping te formuleren, te kort geschoten is in de schadebehandeling. A had met betrekking tot de schaderegeling overleg kunnen zoeken met ons of onze gevolmachtigde, aldus B.
Commissie
De Commissie Samenloop stelt om te beginnen vast, dat beide verzekeringen afzonderlijk dekking bieden voor de door de hond veroorzaakte schade.
De ‘na u’-clausule van verzekeraar A luidt: “Indien – zo de in deze voorwaarden bedoelde verzekering niet bestond – aanspraak zou kunnen worden gemaakt op vergoeding van schade resp. kosten op grond van enige andere verzekering, al dan niet van oudere datum resp. op grond van enige wet of andere voorziening, dan geldt de onderhavige verzekering slechts als een verschil in voorwaarden resp. als excedent boven de dekking, die onder de andere verzekering(en) of voorziening(en) is verleend”. De ‘na u’-clausule van verzekeraar B luidt: “Niet verzekerd is de aansprakelijkheid voor schade, waarvoor de aansprakelijkheid onder enige andere verzekering verzekerd is, in welk geval deze verzekering wordt geacht niet te bestaan”. De commissie stelt op grond van een vergelijking vast, dat de ‘na u’-clausule van verzekeraar A een sterkere werking heeft dan die van verzekeraar B. De ‘na u’-clausule van de jagersverzekering heeft niet alleen een subsidiair karakter ingeval van het feitelijk bestaan van een andere verzekering, maar eveneens indien een andere verzekering – bij gebreke van de verzekering van verzekeraar A – dekking zou hebben geboden. Ter onderbouwing hiervan verwijst de commissie naar rechtsoverweging 3.6.3 van het arrest van de Hoge Raad d.d. 10 maart 1995 (RvdW 1995, nr 65 en NJ 1995, 580). De commissie concludeert, dat de avp van verzekeraar B vóór dient te gaan en geeft als bindend advies dat hij de (gehele) schade dient te betalen. Uitspraak nr 85 van de Verbondscommissie Samenloop: ‘opgejaagde koe’.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.