nieuws

Drie Friese NBVA-leden gooien voor rechtbank met modder

Archief

De Friese NBVA-kantoren Poelman Assurantiën, Lugtmeier’s Assurantiekantoren en R.J. de Boer Financiële Dienstverlening vormen samen TPA Services. De heren kunnen echter inmiddels niet meer door een deur. De rechtbank in Leeuwarden moet uitkomst bieden.

Het leek zo’n goed plan. Drie Friese NBVA-kantoren van naam, die samen een full-servicebedrijf voor het intermediair beginnen wat betreft de backoffice. De aan deze formule deelnemende assurantiekantoren behouden de eigen identiteit en het zelfstandig ondernemerschap. TPA zegt hun alle zaken uit handen te nemen waar ze minder bedreven in zijn, zoals administratie, incasso, schadebehandeling en databasebeheer. Hierdoor kunnen de kantoren zich weer richten op hun sterke punten als klantenbinding, netwerken en commerciële kracht.
Met het idee dat alles staat of valt met een goede administratie richt Klaas Poelman, die in 1997 met het gelijknamige assurantiekantoor begon, in 2001 TPA Services op. Poelman werd regelmatig door collega-tussenpersonen om advies gevraagd bij administratieve problemen. En omdat je van collegiale hulp niet kunt leven, zette Poelman dus TPA op, wat staat voor Tussen Personen Administratie, daarbij profiterend van de kennis opgedaan in functies bij captive-kantoren van Nationale-Nederlanden.
Poelman wordt lid van de NBVA en bouwt hechte contacten op met andere NBVA-kantoren in zijn omgeving. Om TPA sneller naar een hoger plan te tillen, besluiten collegabedrijven De Boer Financiële Dienstverlening (Giekerk) en Lugtmeier’s Assurantiekantoor (Heerenveen) mede-aandeelhouder te worden van TPA (Drachten). Per 1 januari 2005 krijgt dat zijn beslag. Gebroederlijk gaat het trio Klaas Poelman, Rieko de Boer en Yme-Jan Hofstee op de foto in het pand in Drachten. Ze hebben er zin in.
Kort geding
Vorige week stond het drietal echter lijnrecht tegenover elkaar in een kort geding dat diende voor de rechtbank in Leeuwarden. De eisende partij is Poelman Holding, de gedaagden zijn Troglodiet ( Yme-Jan Hofstee) en Rieko de Boer. Het spoedeisende karakter van het geding zit hem in het feit dat Poelman per direct alle aandelen opeist van zijn mede-aandeelhouders van TPA, De Boer en Hofstee.
De dienstdoende rechter Hangelbroek zegt er niet veel van te begrijpen. Wel geeft hij aan ver te willen komen met een eventuele uitspraak, ondanks dat “er veel is gebeurd” en “de sfeer goed bedorven” is. “We zullen trachten te komen tot een aandelenoverdracht. Ook al weet niemand, ook ik niet, hoe we die aan een vork moeten gaan steken.”
Volgens advocaat Tierie, optredend namens Poelman, is de kern van de zaak eenvoudig. De onderneming TPA moet door, ondanks dat de aandeelhouders niet met elkaar verder kunnen. Gesteggel over de prijs van de aandelen moeten volgens hem dan ook losgekoppeld worden van de noodzaak tot het overdragen van de aandelen. “En daar is haast mee geboden”, zegt Tierie. “Het personeel wacht op zijn geld, de onkosten zijn te hoog ten opzichte van de omzet, er is een noodzaak tot investeringen, er moet iets gebeuren. Anders is er geen TPA meer.”
Structureel verlies
Feit is dat er een patstelling is ontstaan tussen Klaas Poelman enerzijds, en Rieko de Boer en Yme Jan Hofstee anderzijds. Elke aandeelhouder heeft bij de oprichting van de BV _ 90.000 ingebracht. Inmiddels is er een structureel verlies van _ 181.000. Daardoor dreigt er een liquiditeitsprobleem waardoor het personeel mogelijk niet betaald kan worden. Poelman eist daarom de aandelen en alle beslissingsbevoegdheid op. Via de kantonrechter loopt inmiddels een procedure met een commissie van drie onafhankelijke deskundigen die de waarde van de aandelen aan het bepalen zijn. Maar dat duurt Poelman te lang. Die wil de aandelen nu; de prijs daarvan ziet hij later wel. Echter Hofstee en De Boer willen boter bij de vis. Bovendien zijn ze ervan overtuigd, dat als ze nu afstand doen van hun beslissingsbevoegdheid er van de waarde helemaal niets meer overblijft.
Verder zijn er de sappige details. Poelman beschuldigt De Boer van het ontvreemden van gegevens uit zijn beveiligde computer. Eiser stelt ook dat de administratie van De Boer een chaos was. Daardoor had TPA te veel werk aan hem als deelnemer, en vindt Poelman dat een wanprestatie van aandeelhouder De Boer ten opzichte van TPA. Hofstee en De Boer hebben zich als deelnemer van TPA afgewend. Dat is geen stijl meent Poelman. Verder staat Poelman er op dat De Boer alle informatie via TPA verkregen terstond vernietigt. Advocaat Tierie trekt een treffende conclusie: “Samenwerken is elkaar vertrouwen. Dat kan niet meer.”
Niet realistisch
Advocaat Tuinman voert het woord namens Hofstee en De Boer. Die stelt onmiddellijk dat de besluitvorming binnen TPA tussen de aandeelhouders onderling helemaal niet op slot zit. Dat de aandelen over moeten naar TPA is geen discussie. Het gaat er alleen om onder welke voorwaarden. Tuinman maakt het rekensommetje van een eigen vermogen van _ 270.000 minus een verlies van _ 181.000, dan moet er dus nog vermogen zijn. Het aanbod van Poelman om TPA voor één euro over te nemen, acht hij dan ook niet realistisch.
Bovendien wil Tuinman onderscheid gemaakt zien tussen de belangen op aandeelhoudersniveau en deelnemersniveau. “Door het niet nakomen van afspraken door Poelman, ging het op deelnemersniveau al na vier maanden mis”, zegt hij. “Maar Lugtmeier’s Assurantiekantoor en R.J. de Boer Financiële Diensten waren de deelnemers. Dat het daardoor binnen TPA tot fricties leidde, is geen aandeelhoudersaangelegenheid.”
De advocaat voelt daarom niets voor een gedwongen overgang van de aandelen, maar wil een overdracht naar waarde. “Als die er komt, mag Poelman in z’n eentje de aandeelhoudersvergadering houden.”
Chantage
Klaas Poelman, inmiddels NBVA-lid af, is naast bestuurder van TPA in zijn gebouw in Drachten ook nog directeur van Morra Facilities en SP Vastgoed. Dat maakt het geding er niet transparanter op. Hofstee en De Boer dachten in de ‘bouwput’ van Poelman met TPA een tijdelijk gratis onderkomen te hebben (ze zouden pas gaan betalen na de verbouwing), maar TPA kreeg wel degelijk een rekening gepresenteerd. Bovendien zouden ze met TPA een huur gaan betalen van zo’n _ 30.000 à _ 35.000 per jaar, maar zij zagen zich plotseling geconfronteerd met een huur van _ 60.000 per jaar, en dat voor een contract voor vijf jaar. “Direct tekenen”, anders gaf Poelman zijn bestuursfunctie eraan en moesten Hofstee en De Boer zich maar zien te redden. Die vatten dat op als chantage.
Hofstee en De Boer vinden het gedrag van de bestuurder Poelman bovendien niet in het belang van TPA. Aanvankelijk zou hij aangestuurd hebben op een faillissement, daarna op de oprichting van een tweede TPA met andere aandeelhouders. Dat is niet in het belang van de BV. Medewerkers in dienst van TPA zouden werkzaamheden hebben verricht voor Morra. De telefooncentrale van TPA werd verkocht aan Morra om vervolgens door TPA te worden teruggehuurd. Poelman wil geen contracten afsluiten met deelnemers, zolang Hofstee en De Boer nog aandeelhouders zijn. Poelman is als aandeelhouder niet bereid tot overleg. Kortom, de handelswijze van Poelman is niet in het belang van TPA, maar in het belang van Poelman.
Bezorgd
Rechter Hangelbroek vindt de situatie, na een uur aanhoren van de verwijten over en weer, er niet transparanter op geworden. “Het valt me opdat er nog steeds niet over bedragen gesproken wordt. Daar zou het wel over moeten gaan. Ik snap heel goed dat als de waarde nog bepaald moet worden, je de aandelen niet uit handen wil geven. Daar zou ik ook bezorgd over zijn.”
De rechter schorst het geding en verplicht beide partijen om met hun raadsman in conclaaf te gaan over bedragen. Na een half uur verwacht hij beide partijen terug in de rechtszaal.
“We zijn er niet uitgekomen”, zegt Tierie, de advocaat van Poelman na de schorsing. Hij vindt het beeld dat geschetst is dat tussen de aandeelhouders alles koek en ei is, te rooskleurig. “De besluitvorming binnen TPA geschiedt op basis van consensus, die ontbreekt. Dat is een probleem en frustreert.”
Rechter Hangelbroek vindt het genoeg: “Ik wijs graag vonnissen, maar dan moet het wel inhoudelijk zijn. Uitspraak op 20 december, misschien eerder.”
Integriteit
Op de vraag aan Hofstee en De Boer na afloop van het geding, hoe het binnen korte tijd zo ver heeft kunnen komen, antwoordt Hofstee: “Die vraag hoort bij Poelman thuis. Ik voel me beduveld en dat is niet prettig.”
De Boer: “Het enige verwijt dat ik mezelf maak, is dat ik nog meer onderzoek had moeten doen naar de integriteit van Poelman.” Hofstee: “We zijn ingepalmd.”
Klaas Poelman zit er in de hal van de rechtbank in Leeuwarden een beetje verslagen bij. Zijn commentaar: “Ik heb nog nooit zoveel leugens gehoord als vandaag.”
de aandeelhouders van TPA, waren vorig jaar nog enthousiast, maar kunnen nu niet meer samen door één deur.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.