nieuws

Dijkhuis-cursisten: “Wij zijn geen kneuzen”

Archief

Een krappe arbeidsmarkt en hoge werkdruk leiden er niet toe dat verzekeraars massaal cursisten van het werkgelegenheidsproject van het Verbond van Verzekeraars binnen de poorten halen. “Ze krijgen deze zeer gemotiveerde mensen op een presenteerblaadje aangeboden, maar omdat er een ‘vlekje’ op zit, reageert men zeer terughoudend”, is de mening van Edith Broekhuis, manager van het Rotterdamse project. AM sprak met zestien zeer gemotiveerde cursisten van diverse pluimage.

De groep cursisten die in Rotterdam de opleiding volgt, verzorgd door Dijkhuis Opleidingen, kent een vrij evenwichtige verdeling tussen mannen en vrouwen. De leeftijden lopen ver uiteen. De jongste is 16 en de oudste 54. Ook de culturele achtergronden zijn heel verschillend. Wat ze gemeen hebben, is een tomeloze inzet om te slagen op de arbeidsmarkt. Ze vechten terug vanuit een in de ogen van anderen verslagen positie. De meesten komen uit een situatie van werkloosheid, ziekte of arbeidsongeschiktheid. De verhalen over de begeleiding vanuit arbeidsbureaus, uitkeringsinstellingen, uitzendbureaus en reïntegratie-instellingen zijn schrijnend. Het is bovendien bedroevend om te horen hoe weinig de instellingen op de hoogte zijn van instroomprojecten zoals dit project in de verzekeringsbranche.
Het lijkt erop dat hier nog een schone taak is weggelegd voor Dijkhuis Opleidingen? “Tsja”, zegt projectmanager Edith Broekhuis, “het is heel moeilijk om met dit soort instanties te communiceren. Als je kijkt naar de chaos binnen de arbeidsbureaus dan is het logisch dat wij daar niet toe doordringen. Je hebt continu te maken met andere mensen. Datzelfde geldt voor sommige uitzendbureaus. Ook daar is het verloop zo groot, dat het bijna toeval is als je twee keer dezelfde spreekt.”
Dat is ook de ervaring van de cursisten. “Je zit in de bak met ‘fase 4’-gevallen. Dat betekent dat je heel moeilijk bemiddelbaar bent. Dat nodigt al niet uit om hard te lopen voor jou. En als je dan ook nog telkens met een ander te maken hebt, dan wordt het al heel moeilijk. Maar het klopt ook niet. Want als ik wel eens in een kaartenbak met vacatures mocht kijken, zaten daar wel degelijk banen bij waar ik op zou kunnen solliciteren. Maar die werden niet onder mijn aandacht gebracht.”
Andere cursisten hebben dezelfde ervaringen. Toch zijn ze bij Dijkhuis terecht gekomen. “De vrouw van een goede vriend van mij kende deze opleiding. Daarom heb ik mij aangemeld.” Een andere cursist: “Mijn moeder heeft dit traject ook doorlopen en die was zo enthousiast dat ik mij ook heb aangemeld”.
De meesten zijn via via bij Dijkhuis terecht gekomen of hebben gereageerd op advertenties die het opleidingsinstituut zelf in de kranten zet. Het stoffige imago van de verzekeringsbranche schrikt ze niet af. “Hoe kom je erbij dat het stoffig is? Ik vind het machtig interessant en zeer boeiend. Er zitten zoveel aspecten aan dit werk en het heeft zoveel maatschappelijke raakvlakken, dat ik het niet kan begrijpen dat de branche een stoffig imago heeft.”
Eisen
Om voor het onder andere uit cao-gelden betaalde traject in aanmerking te komen, moeten de cursisten aan een aantal eisen voldoen. Veruit de belangrijkste eis, waar zeer kritisch naar gekeken wordt, is de motivatie. “Wij testen dat ook bij kandidaten”, vertelt Broekhuis. “Zo zeggen we ‘ga naar huis en denk er nog eens goed over na en bel me zodra je een besluit hebt genomen’. Als ze de volgende ochtend om negen uur aan de lijn hangen, weet je genoeg. Als ze ’s avonds nog niet gebeld hebben, streep ik ze van mijn lijstje af.”
De kandidaten moeten over minimaal mbo-opleidingsniveau beschikken en de Nederlandse taal beheersen. Verder wordt er gekeken naar de eventuele mate van arbeidsongeschiktheid en de gezinssituatie. “Een alleenstaande moeder met drie kinderen zou het wel heel moeilijk krijgen. De opleiding duurt namelijk ruim drie maanden. Drie dagen per week hebben ze les en de andere dagen hebben ze keihard nodig om te studeren. Na deze drie maanden, volgt nog een werkervaringstraject van drie maanden. Ook dan moet iemand vrijwel fulltime aanwezig kunnen zijn. Verder mogen de cursisten maar maximaal 10% van de tijd afwezig zijn en dan nog met een goed excuus. Het feit dat je geen oppas voor de kinderen kan krijgen, is voor één keer nog wel te doen. Maar je kan straks bij de werkgever ook niet elke keer met dat argument aankomen. Dus ook bij het volgen van de lessen wijzen we nadrukkelijk op het verantwoordelijkheidsgevoel. Je kan niet zomaar wegblijven.”
“Een andere voorwaarde is dat kandidaten met behoud van uitkering en zonder sollicitatieplicht de opleiding mogen volgen, want er komt al die maanden geen stuiver binnen”, vertelt Broekhuis. Een andere mogelijkheid is dat ze thuis een partner hebben die financieel het huishouden draaiend kan houden.
Kneuzen
Per project worden maximaal zestien kandidaten toegelaten. Gemiddeld melden zich zo’n veertig mensen aan. De selectie is streng. De cursisten ervaren dat ook zo. “Je moet inderdaad ongelooflijk gemotiveerd zijn, daar kijken ze heel streng naar. Maar daar hebben ze ook gelijk in. De opleiding is heel zwaar en tijd voor stappen is er eigenlijk niet.” Een andere cursist verwoordt het heel mooi. “Ik ben eigenlijk ongelooflijk trots op mezelf dat ik dit kan en volhoud”.
Een cursist met de ambitie ooit nog eens voorzitter van de raad van bestuur te worden bij een verzekeraar, is ook duidelijk: “Wij zijn geen kneuzen. Verzekeraars zouden dolblij met ons moeten zijn. We zijn zeer gemotiveerd, kwalitatief goed en, heel belangrijk: we zijn nog te vormen. Her- en zij-instroom heeft een heel negatief imago, maar ik zeg je: wij zijn geen kneuzen.”
Negatief imago
Het negatieve imago wordt door Broekhuis bevestigd. “Wij moeten heel veel moeite doen om maatschappijen over de streep te trekken. Als ze horen dat het een WAO’er is, haken ze af. Argument is dan vaak: de kosten van de begeleiding. Maar aan de andere kant geven ze het wel met bakken tegelijk uit om nieuwe mensen aan te trekken. Deze mensen krijgen ze gratis en op een presenteerblaadje aangeboden. Als ze goed op de hoogte zouden zijn van de mogelijkheden van loonkostensubsidies, Pemba en wat al niet meer, dan zouden ze deze mensen zó een werkervaringsplaats met baangarantie aanbieden.”
Het lukt de projectmanagers uiteindelijk altijd om alle cursisten aan een baan te helpen. “Maar je moet wel heel erg lobbyen. Overigens zou het bij tussenpersonen makkelijker zijn, maar ja, dat zijn geen leden van het Verbond van Verzekeraars.”
Als de cursisten klaar zijn met de opleiding zijn ze in het bezit van de certificaten ‘Inleiding Verzekeringsbedrijf’ (IVB), assurantie B-particulier en diverse vaardigheidsbewijzen. Daarnaast zijn ze geschoold in Word, Excel en Windows.
Dijkhuis Opleidingen betrekt docenten van Nibe-SVV voor de vakinhoudelijke cursussen, voor de vaardigheidstrainingen wordt geput uit een zelf samengestelde pool van docenten en voor het automatiseringsonderwijs worden docenten van het opleidingscentrum voor automatisering Doc gevraagd. De examens voor IVB en B-particulier worden door de Stichting Examens Assurantiebedrijf (SEA) afgenomen.
De docent die bij het bezoek aan de Rotterdamse projectgroep voor de klas staat, geeft vaardigheidstrainingen. Met behulp van een videocamera wordt een opname gemaakt van een sollicitatiegesprek. De medecursisten hebben een observatie-opdracht ontvangen en geven ongezouten hun mening. Ook de docent is kritisch. “Ja, ik ben inderdaad kritisch. Als je kijkt naar deze cursiste, dan zie je een heel spontane, ambitieuze jonge vrouw, die wat te melden heeft. Maar door haar onvolwassen houding zou ze problemen kunnen krijgen. Daar wijs ik ze dus op. Overigens valt het mij op, dat de cursisten nu al veel beter voor hun mening durven uit te komen dan aan het begin van het traject. Dat hebben ze toch maar geleerd.”
De cursisten zijn het eens met hun docent. “Wij durven ons nu te uiten. Dat komt natuurlijk ook wel, doordat we elkaar nu beter kennen, maar toch zeker ook door wat we bij deze vaardigheidstrainingen leren. Het is hard werken, maar je krijgt wel waar voor je geld.”
Betrokken
Projectmanager Broekhuis is zeer betrokken bij haar “kluppie”. “Er komt altijd een moment in de cursus dat je ziet dat mensen gaan afhaken. En het is mijn eer te na, als ik inderdaad cursisten kwijt raak. We houden dus heel goed de vinger aan de pols. Ik probeer zelf één keer per week bij de groep te zijn, die ik overigens helemaal zelf heb geselecteerd. Verder houden we één keer per maand voortgangsgesprekken.”
Broekhuis is er bijna 24 uur per dag mee bezig. “Het komt regelmatig voor, dat ik ’s avonds of in het weekend gebeld wordt door cursisten, omdat ze bijvoorbeeld vastlopen in de studiestof en de docent niet kunnen bereiken. Ik vind dat niet erg. Ik wil voor alles voorkomen dat deze cursisten weer een teleurstelling te verwerken krijgen. Mijn grootste kick is dat een cursist mij opbelt en zegt dat hij of zij de baan heeft gekregen.”
Dijkhuis Opleidingen
Het instituut dat voor de verzekeringsbranche het werkgelegenheidsproject uitvoert, is zoals gezegd Dijkhuis Opleidingen in Zwolle. Rob Dijkhuis was coördinator van het Europees Sociaal Fonds dat subsidies verstrekt. Uit onvrede met de gang van zaken is hij in 1994 voor zichzelf begonnen. Hij was vooral actief in Twente, waar hij diverse werkgelegenheidsprojecten op poten zette voor onder meer de assurantiebranche.
“Hij leidde mensen op voor de binnen- en buitendienst bij assurantiekantoren op assurantie B-niveau met subsidiegelden uit het Europees Sociaal Fonds”, vertelt de huidige algemeen directeur Nico Remie. “Wat hij toen voor assurantiekantoren deed, doen wij nu voor verzekeraars.”
Dijkhuis Opleidingen heeft de helft van de pot met cao-geld gekregen om de projecten te realiseren. Het gaat om een bedrag van f 3,75 mln waarmee 250 mensen aan een baan geholpen moeten worden. “Het Verbond van Verzekeraars is pas sinds twee maanden actief met het promoten van dit werkgelegenheidsproject. Wij zijn echter al in een veel eerder stadium begonnen, zelfs al voordat de handtekeningen gezet waren. Dat heeft er toe geleid dat inmiddels al 180 cursisten aan het project deelnemen en er dus nog zeventig moeten beginnen. We zijn al een heel eind op streek.”
Verbazing
Remie spreekt zijn verbazing uit dat er binnen de verzekeringsbranche niet zoiets bestaat als een O&O-fonds. “Binnen een heleboel branches bestaat er zo’n Opleidings- & Ontwikkelingsfonds. Bedrijven dragen bij door middel van een heffingspercentage op de loonsom. Als je dan kijkt naar de verzekeringsbranche waar eigenlijk aan alle voorwaarden voor zo’n fonds voldaan wordt (er is tenslotte al een opleidingsinstituut en een exameninstituut) dan verbaast het mij ten zeerste dat het er niet is. Iedereen heeft de mond vol over arbeidsmarkt- en opleidingsproblemen, maar dit wordt niet georganiseerd. Nou ja, wellicht is het iets voor de komende cao-onderhandelingen. Het is in ieder geval een traject waar wij als Dijkhuis een rol in kunnen spelen.”
Over het exameninstituut heeft Remie ook nog wat op te merken. “Het is mij een doorn in het oog, dat cursisten maar twee keer per jaar aan een examen kunnen deelnemen. Via het Verbond van Verzekeraars worden er cao-gelden beschikbaar gesteld voor werkgelegenheidsprojecten, maar aan de randvoorwaarden wordt niet voldaan. Ik weet dat men bezig is met deze materie, maar ik wil toch nog een keer benadrukken dat er veel meer examenmomenten ingebouwd moeten worden.”
Zwart randje
Dat verzekeraars huiverig zijn om zogenaamde ‘Dijkhuis-cursisten’ in de gelederen op te nemen, heeft volgens Remie een aantal oorzaken. “Het is natuurlijk zo dat als het eerste schaap over de dam is, de rest vanzelf volgt. Maar aan de andere kant is een aantal verzekeraars erg intern gericht, door reorganisaties, verhuizingen et cetera. Wat zeker ook speelt, is dat de kwaliteit van het personeelsbeleid per verzekeraar nogal verschilt. Ik zou graag bij verzekeraars het complete personeelsbestand willen doorlichten en op die manier de instroom en doorstroom van personeel beter regelen. Dat zijn de ultieme employability-vraagstukken waar verzekeraars mee worstelen en waar wij een rol in zouden kunnen spelen.”
Een laatste, zeker niet onbelangrijke reden dat verzekeraars huiverig zijn, is volgens Remie “dat er een waas over deze mensen heen hangt. Ze worden gezien als mensen met een zwart randje. Dit beeld is heel onterecht. Zij komen al van heel ver en hebben veel levenservaring. Bij hen is de kans op uitval veel kleiner dan normaal. Dat is door onderzoek aangetoond.”
Remie merkt verder op, dat er veel voordelen zitten aan het reïntegreren van arbeidsgehandicapten. “Er is geen risico voor de ziektewet. Als mensen toch uitstromen, dan volgt er geen extra Pemba-claim en het aannemen van deze mensen levert een korting op. Bedrijven zouden daar in vijf jaar tijd wel f 250.000 mee kunnen ‘inverdienen’.” [Kader]
Dijkhuis wordt Mazza
Dijkhuis Opleidingen, dat vanaf medio mei onder de naam Mazza Opleiding, Training en Coaching door het leven zal gaan, doet meer dan alleen opleiding en training. “De naam Mazza is afgeleid van de Formule 1 coureur Gaston Mazzacane, een rijder uit de Minardi-stal”, vertelt Remie. “Annick Nijland, aandeelhouder in Dijkhuis Opleidingen heeft als hobby de autosport. Zij heeft veel respect voor de Minardi-stal. De vergelijking tussen Minardi en Dijkhuis Opleidingen is dat zij beide met geringe budgetten tot relatief grote prestaties in staat zijn. Ter vergelijking: het jaarbudget van Minardi is net zo groot als het dagbudget van de Ferrari-stal. Vorig jaar was de Minardi-stal procentueel gezien de ploeg in de Formule I met de grootste progressie. Verder klinkt het snel en dynamisch en is er met de letters ook grafisch veel mogelijk.”
Een andere onderdeel van de Mazza Groep is Activum. “Dit bedrijf houdt zich bezig met begeleiding op de werkplek van mensen die wij opgeleid hebben. Daarnaast is het een detacheringsconcept. Wij creëren eigenlijk een proefperiode voor de werkgever. Bij gebleken geschiktheid kan de werkgever dan zo iemand in dienst nemen.”
Een derde activiteit van Activum is een verzuim-interventieprogramma. “Doel is voor individuele werkgevers de schadelast als gevolg van ziekte beperken. In deze hoedanigheid volgen wij de verrichtingen van de arbodiensten en uitvoeringsinstellingen, met als doel de schade te beperken.”
Edith Broekhuis: “Mijn grootste kick is dat een cursist mij opbelt en zegt dat hij de baan heeft gekregen.”
De Dijkhuis-cursisten: “Wij zijn trots op ons zelf dat wij deze opleiding volgen en het ook volhouden.”
Nico Remie: “De Dijkhuis-cursisten worden gezien als mensen waar een ‘zwart randje’ aanzit. Dat beeld is heel onterecht. Bij hen is kans op uitval veel kleiner dan normaal.”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.