nieuws

Ciao cao?

Archief

Verzekeraars en vakbonden zijn in discussie over de toekomst van de bedrijfstak-cao

De aanleiding voor deze principiële gedachtenwisseling is de drang van verzekeraars naar grotere flexibilisering van arbeid en daarmee naar een maximum aan vrijheid op het gebied van arbeidsvoorwaarden. Vooral de grote verzekeraars lijken de voorkeur te geven aan een eigen cao. Er lijkt veel te zeggen voor dit standpunt. Een moloch als de Achmea Groep kent vijf cao’s, twaalf personeelshandboeken en 450 overige regelingen. Ondoorzichtiger kan bijna niet. Verder heeft Achmea-dochter Centraal Beheer al een ondernemings-cao die sedert jaren als trendsettend voorbeeld wordt beschouwd. Ook in de overige ondernemings-cao’s van Amev, Axent (Aegon) en Reaal is meer geregeld dan in de huidige landelijke cao voor commerciële verzekeringen. Waar moeten de vakbonden nog over praten? De forse groei van het aantal bedrijven-cao’s – in de laatste vier jaar met bijna 30% – is toch veelzeggend. Er is echter een schaduwzijde. Elke ondernemings-cao die erbij komt, betekent een verdere uitholling van de bedrijfstak-cao, waaronder nu nog 80% van de werknemers valt. Als de grootste tien verzekeraars die 70% van deze populatie in dienst hebben, kiezen voor een ondernemings-cao, is het draagvlak voor een bedrijfstak-cao verdwenen. Vooral werknemers van kleine(re) bedrijven zullen hiervan de dupe zijn. Geringer in aantal en zonder ondernemingsraad zullen zij minder snel in staat zijn een goede cao af te sluiten. De vakbonden zullen zeker niet die kant op willen, nog afgezien van de tijd en inspanning die het sluiten van tientallen ondernemings-cao’s met zich brengt. De discussie over het voortbestaan van de cao voor commerciële verzekeringen is in feite een discussie over het handhaven van de solidariteit tussen de werknemers in de bedrijfstak. Die solidariteit wordt niet bewaard indien er wordt gestreefd naar verdere uitkleding van de lopende minimum-cao. Het voorbeeld van de werkgevers in het MKB, die nog alleen afspraken zouden willen maken over de hoogte van de uurlonen, mag niet worden nagevolgd. Veel beter kan worden gekozen voor een model gelijk aan dat van de pensioenopbouw: een goede basisregeling treffen waarop per onderneming, en indien gewenst zelfs per werknemer, aanvullende arbeidsvoorwaarden kunnen worden overeengekomen. Verzekeren is in de eerste plaats people’s business, laten verzekeraars niet af te betogen. Hun medewerkers vormen hun belangrijkste kapitaal. Daar moet je zuinig op willen zijn. Het is goed als verzekeraars en vakorganisaties daaraan denken als zij de komende week met elkaar in de slag gaan over het arbeidsvoorwaardenbeleid. Het voorafgaande overleg tussen de bonden en ondernemingsraden van de grootste tien verzekeraars zal zeker voldoende brandstof geven voor die confrontatie. Wim Abrahamse

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.