nieuws

‘Bromfietsen verzekeren is onze morele plicht’

Archief

door Bart Mos

Unigarant is bezig uit te groeien van een volmachtbedrijfje van de ANWB tot een serieuze verzekeringsmaatschappij, waar ook het reguliere intermediair niet langer zijn neus voor ophaalt. Tandenknarsend ziet de historische partner London & Lancashire steeds meer risico’s naar Hoogeveen vertrekken, wellicht met uitzondering van de onlangs overgenomen bromfietsportefeuille. Unigarant-directeur Rob Kamphuis over zoemfietsen, optische postverwerking en de onverslaanbare wegenwacht.
Terwijl half verzekerend Nederland de bromfiets beschouwt als een risico dat vooral bij andere verzekeraars thuishoort, haalt Unigarant haar bromfietsproductie, bestaande uit 135.000 scooters, brommers en snorfietsen, weg bij risicodrager London & Lancashire en plaatst dit in eigen huis bij UVM. Zo op het eerste gezicht een waanzinnige onderneming, maar volgens Rob Kamphuis een weloverwogen besluit.
“Die bromfietsportefeuille hebben we natuurlijk niet zomaar klakkeloos in eigen portefeuille genomen. Daar is uitgebreid marktonderzoek en actuarieel onderzoek aan voorafgegaan. Het tarief dat er lag, is niet blindelings overgenomen. Uit ons onderzoek bleek namelijk dat jongeren van 16 tot 18 jaar een gevaarlijke doelgroep zijn, net als de groep 18 tot 23-jarigen zonder rijervaring. Pas na enige rijervaring wordt het risico een stukje beter. Om die reden laten we dit jaar voor het eerst de leeftijd meewegen in de tarifering, al was het maar omdat we aanloop verwachten van een heleboel nieuwe bromfietsen.”
Slimme zet
“We zitten zeker niet te wachten op verdere uitbreiding met de zwaar verlieslatende bromfietsportefeuilles die ons vrijwel dagelijks worden aangeboden. Inderdaad, de BAE-Groep is hier ook langs geweest. Maar dat is zeker niet de enige verlieslatende portefeuille in het land. Neem nou de Postbank, die vorig jaar de bromfietsportefeuille naar Tiel Utrecht doorschoof. Daar werden uitsluitend de goede risico’s overgenomen en de rest kon afvloeien. Dat was trouwens marketingtechnisch een slimme zet van Tiel Utrecht. Of neem het besluit van Interpolis om de bromfietstekening te staken. Je brommer verzekeren bij de Rabobank, dat was tot voor kort een begrip.”
“De portefeuille die we van London & Lancashire hebben overgenomen was overigens in de oude tarifering niet verlieslatend. Er werd weliswaar niet veel op verdiend, maar het leverde toch nog wat op. Dat is name te danken aan het relatief grote aandeel in de zogeheten ‘zoemfietsen’. Dat zijn natuurlijk aangenamere risico’s dan de beruchte bromscooters.”
Kamphuis vindt dat verzekeraars eigenlijk de morele plicht hebben om bromfietsen te blijven verzekeren. “Wij hebben als onderdeel van de ANWB nog een extra argument om bromfietsverzekeringen te voeren, namelijk de doelstelling om mensen mobiel te houden. Mensen moeten zich tegen een redelijke prijs kunnen verzekeren. Daarnaast hebben we als bedrijfstak gewoon de plicht om bepaalde risico’s verzekerbaar te houden, anders haalt de overheid het straks naar zich toe.”
Papierloos
Met de verhuizing van Unigarant naar de huidige nieuwbouw in 1996 besloot directeur Kamphuis tot omschakeling naar een ‘papierloos’ kantoor. Alle inkomende post wordt in Hoogeveen sindsdien gescand en in elektronische vorm naar de betreffende afdelingen gestuurd. Op de werkplekken staan extra grote beeldschermen waarop aan de ene helft van het scherm de afbeelding van het binnengekomen poststuk en aan de andere helft een invulscherm verschijnt, waarna de medewerkers de benodigde gegevens vervolgens in het systeem kunnen overtikken. Dit jaar zal het systeem het miljoenste poststuk verwerken.
Volgens Kamphuis is Unigarant daarmee het eerste verzekeringsbedrijf dat volledig papierloos werkt, en daar blijft het voorlopig niet bij. “Binnenkort starten we de tweede fase van dit project. Dan krijgen de verschillende formulieren dusdanige kenmerken dat de scanner automatisch herkent naar welke afdeling of medewerker het stuk gestuurd moet worden. Het nieuwe systeem is zó intelligent dat het zelf werkplekken zoekt met de minste werkvoorraad. Op die manier zal de verwerkingssnelheid toenemen.”
“Een volgende stap is voor ons het optisch lezen van inkomende post. We zijn momenteel een project gestart, in samenwerking met KPN, waarbij een deel van de post vóór de bezorging wordt geopend, optisch wordt gelezen en omgezet in een document. De gegevens die nodig zijn voor onze polisadministratie worden daarbij automatisch uit de brief ‘gezeefd’ en overgeseind naar ons administratiesysteem. Deze werkwijze betekent opnieuw een enorme versnelling van de verwerking.”
“Met dit project kregen we wel gelijk te maken met de ondernemingsraad. Die wilde weten wat zo’n systeem op de lange termijn voor de werkgelegenheid zou betekenen. Gelukkig maakt Unigarant een dusdanige groei door dat we de betreffende medewerkers kunnen weghalen bij het monotone inklopwerk, om ze omgeschoold op andere plekken in te zetten. Zo zal naar verwachting binnen tweeënhalfjaar tachtig procent van de werkzaamheden van onze data-administratie verdwijnen.” Dankzij het wegvallen van werkzaamheden en de daarmee vrijkomende medewerkers heeft Unigarant volgens Kamphuis in het afgelopen jaar een omzetgroei van 20% kunnen realiseren, zonder dat de personeelsomvang is toegenomen.
En dat allemaal om de verwerkingssnelheid op te voeren?
“Ja, maar ook om minder fouten te maken. Want hoewel daar uit onwetendheid vaak schamper over wordt gedaan, blijft het foutpercentage bij het optisch lezen van post toch ruim onder de marge van handmatige verwerking.”
“Bovendien zijn deze maatregelen bedoeld om de kosten van ons bedrijf zo laag mogelijk te houden, want in de wereld van de grote verzekeraars zijn wij natuurlijk maar een relatief kleine speler. Daarom moeten we de zaken beter aanpakken. Nu zitten we al op een kostenpercentage van acht á negen procent. In vergelijking met andere verzekeraars is dat al goed, maar we willen straks uitkomen op zes procent. Dat is de marge waar je in de toekomst je business mee moet kunnen doen. Want wil je in schadeverzekeringsland overleven, dan moet je zowel in je marketing als in je bedrijfsvoering – je administratie – vooruitstrevend zijn. Je zal in deze ontwikkelingen vooraan moeten durven lopen. Ik krijg hier regelmatig collegaverzekeraars op bezoek die ons systeem komen bekijken. Daar krijg ik dan meestal van te horen dat ze zo’n systeem ‘wel willen invoeren, maar…’ En dan zijn er altijd wel argumenten om het niet te doen. Wie echter niet de eerste stap durft te zetten, komt er nooit.”
ANWB minder belangrijk
De omvang van het moederbedrijf ANWB als verkoopkanaal voor Unigarant is in de afgelopen jaren in relatieve zin fors afgenomen. Geheel volgens het plan van Kamphuis, die de basis te magertjes vond. “De dag dat ik hier tien jaar geleden binnenstapte, kwam 85% van de omzet uit het ANWB-kanaal. Nu is dat nog amper 50%. Enkele jaren geleden hebben we namelijk het besluit genomen om Unigarant door te ontwikkelen van een volmachtbedrijf tot een serieuze verzekeraar. Ons strategisch plan daartoe hebben we toen eerst aan de ANWB-top moeten voorleggen, want om als verzekeraar in de markt te kunnen opereren heb je natuurlijk een zekere armslag nodig. Die vrijheid hebben we destijds van toenmalig topman Paul Nouwen, namens de hoofddirectie volledig gekregen. Het heeft ook zeker z’n vruchten afgeworpen. Tien jaar geleden maakte Unigarant één miljoen winst op een omzet van f 65 miljoen, terwijl we nu al op een omzet van f 310 miljoen zitten, met een winst van f 27 miljoen.”
“We hebben in dat kader zoals gezegd de bromfiets-, motorfiets-, brand- en pakketverzekeringen weggehaald bij London & Lancashire en binnen de eigen UVM-tekening gebracht. Zo breiden we de eigen UVM-portefeuille steeds verder uit.”
De autoproductie wordt nog wel steeds ondergebracht bij London & Lancashire. Volgens Kamphuis heeft Unigarant desondanks een flinke invloed op het product. “We beschikken over een vooruitstrevende afdeling verzekeringstechniek met schade-actuarissen die specificaties voor ons eigen autoproduct neerleggen. Daaruit wordt een voorstel aan de verzekeraar voorbereid, en die volgt ons daar over het algemeen in. Voor de autoproductie hebben we overigens voorlopig niet het plan om dat voor eigen rekening te doen. Zowel het ANWB-product als het autoproduct voor onze tussenpersonen loopt uitstekend. Bovendien ervaren we het voor de autoportefeuille als bijzonder prettig om in London & Lanchasire, en daarmee in Royal en Allianz, een partner in business te hebben. Zodoende kunnen we namelijk rekenen op een goede ondersteuning.”
London & Lancashire bekijkt jullie toenemende zelfstandigheid zeker met argusogen.
“Ach ja, ze zijn door ons recente besluit rond de vijftig miljoen aan omzet kwijtgeraakt. Dat doet natuurlijk pijn. Zeker als je bedenkt dat Unigarant oorspronkelijk is voortgekomen uit London & Lancashire. Enkele jaren geleden hadden we wat strubbelingen. Dat kwam mede voort uit onze drang tot zelfstandigheid. Het is net iets als met een kind in de pubertijd. Als de moeder in zo’n situatie te veel blijft bevoogden, dan leidt dat tot spanningen. Daar was sprake van. Want als je als volmachtbedrijf gefaseerd afscheid neemt van je risicodrager en er niet veel overblijft, dan is dat best vervelend. Afscheid nemen doet altijd pijn. Je kunt je afvragen: waar eindigt de samenwerking? Nou, daar hebben we over gesproken en goeie afspraken over gemaakt. Het is echter nooit zover gekomen dat we naar een andere risicodrager op zoek zijn gegaan.”
Wat hield die ruzie met London & Lancashire nou concreet in?
“Dat is al weer een tijd geleden. Moeten we het daar nu nog over hebben? Laat ik er dit over zeggen: als een groot deel van je klanten eisen stelt aan het autoproduct, aan de ene kant de ANWB die wat voor de leden wilde doen aan het product en aan de andere kant ons intermediair dat steeds meer autoverzekeringen bij ons afnam, dan moet je als London & Lancashire niet zeggen: ‘dat weiger ik’ of het gewoon op de lange baan schuiven. Zo ga je niet met goede klanten om. Daar hebben we toen wat over gestoeid. Maar inmiddels is de lucht weer geklaard, hoor.”
Het distributiekanaal ANWB is tevens moederbedrijf van Unigarant, dat is toch zo’n beetje de droom van iedere tussenpersoon?
“Ja, dat zou iedere tussenpersoon wel willen. Ik zie de ANWB echter meer als aandeelhouder dan als ons moederbedrijf. Verzekeringen zijn voor de ANWB sinds jaar en dag erg belangrijk. Ik zit bijvoorbeeld zelf in de groepsraad van de ANWB. Maar producten die we ontwikkelen met de ANWB hebben ook hun weerslag op het overige intermediair. Zo volgde op een speciaal voor de ANWB-leden ontwikkeld autoproduct een aantrekkelijk geprijsde autoverzekering voor het reguliere intermediair. Ik zie de ANWB ook eigenlijk gewoon als een grote tussenpersoon.”
U bedoelt zeker de allergrootste tussenpersoon?
“Nee, gewoon een grote tussenpersoon. Daarnaast hebben we namelijk nog wel meer hele grote klanten, zoals bijvoorbeeld de reisorganisaties D-reizen, Vrij Uit en Holland International.”
Maar Holland International bent u toch onlangs kwijtgeraakt aan de Europeesche?
“Nee hoor, die zitten nog een tijdje bij ons. Pas in april 2001 loopt het contract af en tegen de tijd dat zij vertrekken, hebben we wel weer een andere grote klant binnengehaald.”
“Ik heb met de ANWB niet een andere relatie dan met de andere grote tussenpersonen. Ze gaan heel fatsoenlijk om met hun positie als grootaandeelhouder. We hebben duidelijk afgesproken: Unigarant heeft een eigen strategie, die mogen we zelf volgen. Maar de ANWB stelt wel eisen aan ons en daar moeten we wel aan voldoen. Daarin verschillen ze eigenlijk niet met de andere grote tussenpersonen. Er is altijd sprake van een zeker spanningsveld, en dat geldt evenzeer voor onze andere grote distributiekanalen. Dat hoort ook zo. Een groot volume biedt daarbij natuurlijk zo zijn voordelen. Maar als het er op aan komt, is Unigarant verantwoordelijk. De ANWB kan dus niet zomaar iets afdwingen. Als wij het mee ze oneens zijn, gaat het gewoon niet door.”
Het is volgens Kamphuis allang niet meer zo dat het reguliere intermediair liever geen zaken doet met een aan de ANWB gelieerde maatschappij. “Als je andere verzekeringsconcerns tegen het licht houdt, zie je ook dwarsverbanden die je als tussenpersoon wellicht minder aangenaam vindt. Een feit is dat een toenemend aantal grote tussenpersonen bij ons een agentschap openen of zelfs een volmacht bij ons beginnen. Dat doen ze niet, omdat ze ons te dicht op de ANWB vinden zitten.”
Waarom heeft de ANWB voor de hulpverlening een aparte maatschappij ‘Reis en Rechtshulp’ in Den Haag?
“Dat is historisch zo gegroeid. De overheid stelde ooit als eis om de verzekering van hulpverlening in een aparte NV onder te brengen. Inmiddels hoeft dat niet meer. Het zou inderdaad een logische zaak zijn om die activiteit onder te brengen bij Unigarant. Daar zijn intern ook discussies over. Wat ons betreft zijn ze welkom.”
Wegenwacht
Merkt u al iets van de aanval die de autoverzekeraars hebben geopend op de wegenwacht van de ANWB?
“Ze schrijven er veel over. Dat wel. Maar om nou te zeggen dat ik regelmatig een – zeg – paarse hulpverleningsauto van verzekeraar X bij pechgevallen zie staan…? Nee. De wegenwacht is nog nooit zo hard gegroeid als de laatste jaren. Er zijn inmiddels meer dan drie miljoen mensen privé lid. Dan tel ik de honderdduizenden leaserijders nog niet eens mee. Vermenigvuldig dat aantal met de gemiddelde gezinsgrootte van 2,5 en je ziet welk enorm bereik die organisatie heeft in de Nederlandse samenleving. Er is ook geen enkele aanbieder in de markt die de hulp zó aanbiedt als de ANWB dat doet.”
Leest nou eigenlijk wel iemand uw advertenties in de Kampioen?
“Wij adverteren niet zelf in de Kampioen, dat doet de ANWB met hun eigen assurantiepoot. Unigarant ondersteunt ze daarbij, zoals we dat ook bij andere tussenpersonen doen. En ach, er is altijd al kritiek geweest op hun tijdschrift de Kampioen. Een zeer grote groep leest het blad heus. Het heeft onlangs trouwens nog een facelift gekregen – er staan daardoor iets minder advertenties in – en het ziet er best goed uit. Ik vind het helemaal geen slecht blad. Zelf lees ik het ook. Al was het alleen al omdat het als marketinginstrument buitengewoon interessant is.”
Kamphuis: “De ANWB kan hier niet zomaar iets afdwingen. Als we het met ze oneens zijn, gaat het gewoon niet door”.
Rob Kamphuis (52) is al zijn gehele werkzame leven actief in de verzekeringsbranche. Direct na zijn middelbare-schooltijd treedt hij in dienst bij Amfas (Nationale-Nederlanden) als acceptant aansprakelijkheidsverzekeringen. Vervolgens stapt hij over naar de buitendienst van Delta Lloyd en gedurende zijn deeltijd rechtenstudie wordt de jonge Kamphuis aangesteld als directiesecretaris van het schadebedrijf. Na zijn afstuderen wordt hij directie-assistent bij AGO Groningen (Aegon), om het via het zusterbedrijf Nezifo tot adjunct-directeur bij Aegon te schoppen. In 1987 wordt hij benoemd tot statutair directeur van de assuradeurenbedrijven Merrem & La Porte en CV Hogestijn & Co. In 1989 wordt Kamphuis benaderd voor zijn huidige functie: algemeen directeur van het volmachtbedrijf en ANWB-dochter Unigarant. Kort na zijn komst richt Unigarant een eigen risicodrager op: Unigarant Verzekerings Maatschappij (UVM).

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.