nieuws

Bomen beter af dan mensen…

Archief

Onlangs was een relatie van mij betrokken bij een aanrijding met de auto, waarbij schade werd toegebracht aan drie laanbomen, hetgeen op zich niets spectaculairs is. Ik heb echter na enige tijd met verbazing kennis genomen van de schade-uitkering die door betreffende WA-verzekeraar was uitbetaald aan de gemeente als eigenaar van de laanbeplanting.

door Jan Bennenbroek
Op zich is er niets mis mee als een gemeente als eigenaar van beschadigde objecten schadeloos wordt gesteld. Meer verbaasde ik mij over de berekende schade-omvang en de daarbij gehanteerde rekenmethode ‘Raad’ en het gegeven dat gelet op de schade-omvang van f 4.717,92 (aan in totaal drie bomen), dit bedrag zonder enige expertise door een derde, van de gemeente werd aangenomen. Echter dit terzijde.
Waar ik mij het meest over verbaasde, is de rekenmethode zelf, in relatie tot het begrip schade. Dat deze rekenmethode tot bij ons hoogste rechtscollege ter discussie staat, was onze verzekeraar niet bekend. In diverse zaken is door betreffende rechtscolleges op alle niveaus de rekenmethode naar de prullenmand verwezen of zodanig afgezwakt dat slechts een fractie van de geëiste schade werd toegekend. Ook deze jurisprudentie was bij de schade-afdeling niet bekend (zie kadertekst). Hoewel enige vergelijking met welke andere zaak ook ter discussie zal staan, is bij mij toch enige verontwaardiging gegroeid als ik kijk naar en vergelijk met bijvoorbeeld een letselschade bij de mens, hoe letselschade wordt beoordeeld, ook al is deze niet hoger dan een paar duizend gulden. Laat ik de vergelijking maken met een van de onderhavige bomen, die een beschadiging aan zijn schors werd toegebracht. Naar oppervlakte gemeten beliep de beschadiging minder dan 1%. Hiervoor werd een schadebedrag van f 3.200 vastgesteld (en uitbetaald). Deze boom is na een behandeling met een kwast wondbestrijdingsmiddel nog een lang en gelukkig leven beschoren, als deze tenminste door andere automobilisten met rust wordt gelaten. Dat menig verzekeraar het noodzakelijk vindt om uitgebreide expertise te verrichten en een letselschaderegelaar op pad stuurt alvorens een schadebedrag van die omvang bij letsel aan mensen uit te keren, is geen uitzondering. Wanneer een slachtoffer voor zo’n bedrag in aanmerking komt, wordt dit zelden zonder discussie vastgesteld. Dat zijn/haar letsel voor zo’n bedrag slechts een behandeling met een kwast jodium behoeft, lijkt mij eveneens onwaarschijnlijk. Mogelijk breekt nog eens de tijd aan, dat beschadigde mensenhuid kan rekenen op een waardering die gelijkwaardig is aan die van boomschors.
Bennenbroek verwijst onder meer naar een uitgebreide publicatie van mr. drs. H.A.J. Tevonderen in De Beursbengel van november vorig jaar. Daarin zet Tevonderen onder meer uiteen, dat in 1970 door ir. A. Raad een methode is ontwikkeld die het mogelijk moest maken om aan de hand van objectieve criteria de waarde van bomen te bepalen. De ‘Methode Raad’, die wordt gepropageerd door de Bomenstichting, is inmiddels meerdere keren onderwerp van juridische procedures geweest.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.