nieuws

Bestaat er een relatie tussen acceptatie en risicoanalyse?

Archief

door Thomas Fanoy

Als je bovenstaande vraag leest, zou je kunnen denken dat er inderdaad een relatie is, maar als je de resultaten in de schadesector over de afgelopen jaren bekijkt, kun je deze vraag gerust met ‘neen’ beantwoorden!
Ik stam nog uit de tijd dat de cursisten die de branchecursus ‘Brand’ volgden al gauw werden geconfronteerd met het zogenaamde rode boekje: het industrieel tarief, waarin uitgebreid werd ingegaan op definities als ‘noot 7′ (muren, sprinklers en allerlei andere zaken). Ik herinner mij nog de tijd, dat voor industriële risico’s – hierin vielen alle bedrijven met een machinale drijfkracht van meer dan 5pk – de brandpremie moest worden opgevraagd bij het Tariferingsbureau. Later is er een differentiatie ontstaan met het Klein Industrieel Tarief (KLIT)en Groot Industrieel Tarief (GRIT)gevolgd door het Nieuw Industrieel Tarief (NIT). Als gevolg van onder meer de anti-kartelwetgeving zijn deze tarieven vaarwel gezegd, en werd het tariferen meer aan de verantwoordelijkheid van de acceptant over gelaten.
Kennis en ervaring
De acceptant, die naar ik aanneem een goede vooropleiding heeft genoten, wordt aangesteld bij een verzekeraar of gevolmachtigd agent en zou als aspirant/junior-acceptant onderricht dienen te krijgen van een senior. Ik bespeur, maar kan dit niet staven, dat het aan het laatste nogal eens ontbreekt. Een goede underwriter heeft vele jaren aan ervaring en kennis nodig. Ervaring komt met de tijd, maar de kennis dient hij/zij zelf te vergaren. Nibe-SVV, NCP (Nationaal Centrum voor Preventie) en andere opleidingsinstituten besteden hier veel zorg aan.
Onlangs las ik, dat de animo voor juist de branchecursussen afneemt. Zelf heb ik menig branchecursus gevolgd en uit ervaring weet ik dat dit veel tijd in beslag neemt en vaak ten koste gaat van sociale verplichtingen. Maar hieruit put men wel de nodige vakkennis. Vandaar dat ik bij deze een oproep wil doen om toch echt de branchecursussen te blijven volgen. Deze opleidingen gelden als basis voor de verdere carrière.
Acceptatie is niet alleen een premie afgeven en eigen risico stellen. Om commerciële redenen worden echter vaak risico’s geaccepteerd die tot een onacceptabele schadelast leiden. De huidige, rigoureuze marktreactie, met sterke verhoging van premies en meer uitsluitingen, is daar een reactie op. Het kan niet zo zijn dat verzekeraars hun slechte schadecijfers moeten wegpoetsen met rendementen uit de levenbranche en uit hun beleggingen. Maar voorkomen, door toepassing van kennis van zaken en een goed acceptatiebeleid, is natuurlijk beter dan genezen.
Waar dient de acceptant over te beschikken? Behalve kennis van de voorwaarden waartegen hij/zij de verzekering accepteert, dient de acceptant ook goed geïnformeerd te zijn over het voorwerp van de verzekering. Voor de brandmarkt bijvoorbeeld zou dit o.a. materiaalkennis van de gebouwen moeten zijn. Hoe gedragen deze zich bij een brand, hoe lang is de brandduur, wat is de bestemming en wordt er goed management gepleegd?
Risicoanalyse
Een hoofdstuk apart is het aspect risicoanalyse, want risicoanalyse kan in verschillende vormen worden toegepast. Het is de bedoeling dat van een object in kaart wordt gebracht welke risico’s het loopt bij een calamiteit. Heel gespecificeerd wordt met behulp van een matrix in kaart gebracht waar de knelpunten liggen en hoe het object reageert wanneer een bepaalde maatregel wordt genomen. Een goede risicoanalyse kost tijd en de betrokken analist dient te beschikken over tal van gegevens wil hij of zij een goede risicoanalyse kunnen doen.
Helaas wordt vaak gezegd dat dit te lang duurt en te veel geld kost, terwijl juist deze extra inspanning voor de toekomst een goede verzekering voortbrengt en de verzekeraar beschermt tegen onzorgvuldig acceptatiegedrag, met veel extra schadelast tot gevolg.
De techniek staat niet stil en nieuwe productiemethoden worden ontwikkeld. Inspecteurs houden zich hiermee dagelijks bezig, door het bijhouden van vakliteratuur en bezoeken van seminars. Zij maken van hun werk een vak en proberen een onderscheid te maken tussen emotie en realiteit. Hun rapporten geven de realiteit van het risico weer, los van alle commerciële waarden. De emotie ligt in hun slotverklaring of mondelinge toelichting aan de acceptant.
Inspectierapport
Een goede acceptant dient behalve het aanvraagformulier, waarin de meeste relevante gegevens over te accepteren risico staan vermeld, ook een goed inspectierapport laten meewegen in zijn/haar de beoordeling. De inspecteur is het oog en oor van de verzekeraar. Hij of zij inventariseert ter plekke hoe het risico qua techniek, omgevings- en menselijke factoren er uitziet. Dit geldt niet alleen voor het Brandrisico maar ook voor de branches Transport en Varia. Ik doe dan ook een oproep aan de heren en dames acceptanten om de technische rapporten van hun collega’s en externe adviseurs nadrukkelijk te betrekken in hun acceptatiebeleid. Ik ben er van overtuigd dat, naarmate inspectierapporten vaker onderdeel worden bij de acceptatie van verzekeringen, alle branches in de schadesector weer winstgevend kunnen worden.
De relatie tussen acceptatie en risicoanalyse bestaat dus wel degelijk! Een goede risicoanalyse is goud waard. Het helpt – ook de verzekerde – schades te voorkomen c.q. te beperken en kan zo de verzekeraar veel geld besparen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels

Reageren kan op twee manieren.

Meld uzelf als gebruiker aan, uw naam verschijnt dan automatisch bij de reacties.

Of vink de optie gast aan en reageer onder eigen naam of een schuilnaam. Inlog en wachtwoord zijn dan niet nodig. Het kan maximaal 1 minuut duren voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Een e-mailadres wordt altijd gevraagd maar nooit getoond.