nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

"Mijn schutting is omgewaaid, valt dat ergens onder?" Het was mijn eerste telefoontje die maandag en ik wist direct dat het een vervelende dag zou worden. Ik was alleen en had me verheugd op een dagje lekker doorwerken. Het werk was te overzien, het was immers vakantietijd, en wanneer de koffie klaar was zou ik even lekker de voeten op het bureau leggen. En de krant lezen. Dacht ik.

 

  &nbspIn werkelijkheid werd het keihard werken, ook voor mijn voeten. Zondag was het in het oosten van het land flink noodweer geweest en ik rende van de ene telefoon naar de andere. "Het was heerlijk zonnig op het strand in Scheveningen" vertelde een cliënte. "En ik was dan ook erg verbaasd toen mijn man belde dat er aan de andere kant van het land pingpongballen uit de lucht vielen." De vrouw had nog gegrapt dat het gelukkig dan maar pingpongballen waren ‘want die zijn niet zo zwaar’. Maar toen ze thuiskwam, was het lachen haar vergaan. Haar hele auto zat onder de putten.

 

  &nbspHaar auto was niet de enige: overal hadden de hagelstenen, de regen en de wind enorme schade aangericht. Ik noteerde de ene ramp na de andere. Ondergelopen kelders, huis veranderd in boomhut en auto’s met cellulitis. Voor een gesprek langer dan vijf minuten had ik geen tijd. Het enige wat ik kon doen, was een korte notitie maken, een schadeformulier bovenop de snel groeiende stapel post gooien en beloven dat ik snel een keertje langs zou komen.

 

  &nbspAan het einde van de dag had ik er geen goed gevoel over. Niet dat ik er wat aan kon doen, ik had me prima staande gehouden in de drukte en iedereen had een nette behandeling gekregen. Voor zover mogelijk had ik de voorwaarden erbij gehaald en hier en daar wat toegelicht. Ik had gebeld voor experts en klaagzangen aangehoord over de wachttijden bij de garages. ("Hij zei dat ik pas over acht maanden aan de beurt was!")

 

  &nbspMaar verder was ik niet gekomen. De aandacht die klanten altijd zo waarderen ("een kwart is werk, drie kwart is lullen", zoals een collega altijd zegt) had ik ze niet kunnen geven. En dat zat me niet lekker. Want telefoonnotities maken, kan iedereen. Maar lúisteren, dat is een vak apart. Elke schade heeft tenslotte zijn eigen verhaal en juist dát maakt ons werk zo interessant.

 

Reageer op dit artikel