nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

Wij Nederlanders zijn dol op onze (huis)dieren. En dat laten we merken ook. Niet zelden worden onze behaarde, gevederde en geschubde vrienden gekoesterd als volwaardige gezinsleden. Met eigen rechten en dito verantwoordelijkheden. En dát zorgt verzekeringstechnisch nog wel eens voor een misverstand. Illustratief voor de denkfout die uit onze dierenliefde voortvloeit, vind ik in een casus die ik ooit tegenkwam in een assurantie-examen.

Het verhaal speelde zich, heel pastoraal, af op het platteland. Boer B., moe na het melken, vergat het hek naar de weide te sluiten. Hierop ontsnapte één van de zojuist gemolken koeien. De boerin zette de achtervolging in. Echter de koe (het dier, niet de boerin) voelde zich hierdoor dusdanig opgejaagd dat zij in paniek raakte. Ze rende dwars door het wasgoed van de buren. De buurvrouw, furieus nu haar schone was weer in de blubber lag, dirigeerde het angstige dier subiet de andere kant op. De koe rende vervolgens richting de snelweg alwaar zij een verkeerschaos veroorzaakte. De vraag, u voelt hem aankomen; wie kan (kunnen) in dit verhaal voor welke schade en op grond van welke wet aansprakelijk gesteld worden?
Ik vond het een leuke vraag, maar het antwoord was nóg leuker! Want na afloop van het examen bleek dat meerdere (!) cursisten hadden geantwoord dat, naast de boer, óók de koe (het dier) aansprakelijk was. (Nu is de koe natuurlijk wel een rund, alleen had ik onder deze noemer dan toch rechtstreeks naar de boer verwezen.) “Een dier is aansprakelijk wanneer de schade is toegebracht door een ‘doen’ in plaats van een ‘nalaten’,” hoorde ik iemand zeggen. “Ik geef toe dat er overeenkomsten zijn tussen dieren en kinderen, maar zo heeft de wetgever het vást niet bedoeld,” grinnikte een ander. U ziet, zelfs voor aspirant-verzekeringsadviseurs is de juridische grens tussen mens en dier lastig.
Ik vind het dan ook niet vreemd dat ik met enige regelmaat een klant aan de lijn heb die het spoor bijster is. Bijvoorbeeld omdat hij risicoaansprakelijkheid verwart met persóónlijke aansprakelijkheid. Zoals de meneer die onlangs zijn omgevallen porseleinkast wilde claimen omdat zijn hond er was ingedoken. Het servies was kapot, maar de scherven brachten géén geluk. De schade werd afgewezen. De hondenbezitter begreep er níets van, temeer daar hij een jaar eerder de door z’n hond stukgebeten trui van de buurman vergoed had gekregen. Nog vóór ik ook maar íets had kunnen toelichten, riep hij verbaasd: “Maar u zei toen zelf dat mijn hond gedekt was!”
Financiële Diensten in Amersfoort. Onder de kop ‘Voor de Vuyst weg’ geeft zij een luchtige kijk op de assurantiepraktijk. Reageren? Mail naar evuysters@kluwer.nl.

Reageer op dit artikel