nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

Sinds ik zelf kinderen heb, bekijk ik de wereld anders. Vroeger kon ik nog wel eens geïrriteerd raken tijdens een zakelijk bezoek aan een jong gezin. (De babyfoon begon standaard te loeien halverwege een ontroerend pensioenverhaal mijnerzijds.) Maar tegenwoordig heb ik alle begrip. Ik knik begrijpend als de moeder over krampjes klaagt (ongeacht om welk gezinslid het gaat). En ik klets gezellig mee als het leed van de eerste tandjes wordt besproken. Kortom, mijn kinderen hebben mijn leven niet alleen privé rijker gemaakt.

Ook zakelijk gezien blijken ze interessant. Feitelijk is zo’n rondpeuterende kruiper een voortreffelijk marketinginstrument. Neem nou laatst. Ik bezocht een klant voor een risicoanalyse. De man des huizes had nog maar net verteld dat hij als zzp’er was begonnen of de baby begon te huilen. “Dat doet ze anders nóóit,” riep de moeder en spoedde zich naar boven.
Een kwartier en wat koetjes en kalfjes later kwam de moeder weer naar beneden. Mét de baby. “Sorry hoor,” zei ze opgelaten. “Ik krijg haar niet meer stil.” Het kleintje keek me onderzoekend aan en strekte vervolgens haar mollige armpjes uit. “Ik durf het bijna niet te vragen,” grinnikte ik. “Maar, mág ik even?” (Ik geef toe, in het reclamefilmpje van Victoria Vesta liep het nooit goed af, maar ach, wie herinnert zich dat nog?) De moeder had er géén moeite mee. Opgelucht gaf ze het meisje aan mij waarop ze in de keuken verdween. Ik zong een liedje en probeerde ondertussen te voorkomen dat de baby mijn verzekeringsmap opat. (Ze zat duidelijk in de ‘ik eet dus ik ben’ fase) Tussendoor ging ik verder met de risicoanalyse. Arbeidsongeschiktheid, overlijden, de klant wilde alles goed afdekken. Niet zo raar nu de reden van zijn bestaan tegenover hem zat te kraaien. Op mijn schoot. Samen met de baby noteerde ik alle wensen van de jonge ondernemer.
“Handig hoor,” zei de moeder die met koffie binnenkwam, “zo’n multifunctionele adviseur.” Haar man gaf aan dat hij zijn verzekeringen bij mij wilde afsluiten. “Omdat het zo goed klikt.” Zijn vrouw was het direct met hem eens. “De crèche heeft nog een vacature,” grapte ze bij het afscheid. “Is dat niets voor jou?” Quasi geschrokken schudde ik mijn hoofd. “Nee hoor,” riep ik. “Gelukkig heb ik méér verstand van verzekeren.”

Reageer op dit artikel