nieuws

Voor de Vuyst weg

Archief

Een tussenpersoon mag zijn klanten regelmatig bezoeken. De zorgplicht is in dit geval ook een zorgrecht. Als adviseur ter plaatste constateer je nu eenmaal nét iets sneller een latente verzekeringsbehoefte dan per telefoon. De van knuffels voorziene box in de hoek van de kamer stond daar immers een jaartje geleden nog niet. Tot zover niets bijzonders.

Het wordt anders wanneer de klant zich niet aan een paar elementaire regels houdt. Sociale hygiëne bijvoorbeeld. Zo stellen wij het bijzonder op prijs wanneer een klant gekleed de deur opent. Dat lijkt misschien een wat overbodige opmerking, maar de collega die joviaal werd onthaald door een klant gekleed in slechts een pyjamabroek zal dat niet met u eens zijn. En ook het gezin dat eerst de bank moest ontdoen van alle huisdieren (bij navraag bleek het te gaan om twaalf katten, twee honden, een papegaai en een ondefinieerbaar aantal konijnen), kon niet op onze sympathie rekenen.
“Klanten zijn eigenlijk nét mensen,” schrijft marketingadviseur Jos Burgers in zijn gelijknamige boek. Misschien moet hij eens een paar keer mee op ‘huisbezoek’. Dan heeft hij wellicht genoeg stof voor een paar nieuwe hoofdstukken. Zo zal ik nooit die ene keer vergeten dat ik de voordeur van de klant niet kon bereiken, omdat de gehele tuin, inclusief het pad, was gevuld met vuilniszakken. “Kom maar achterom!”, schreeuwde iemand vanuit het keukenraam. Ik heb rechtsomkeer gemaakt. Deze mensen hadden meer baat bij iemand van het programma ‘Hoe schoon is jouw huis?’ dan bij een financieel adviseur.
Zo ook de kettingrokende relatie die ik voor een nieuw verzekeringspakket bezocht. ‘Zó blauw staat het zelfs in een gemiddelde kroeg op zaterdagavond nog niet,’ klaagde ik later tegen een collega. In een onhandige poging om door het rookgordijn de bank te bereiken trapte ik op een schoteltje vis (voor de kat). Mijn ‘sorry’ werd weggelachen. “Ach, er staan er zo hier een daar nog wel een paar.” Ik ben niet gaan zitten. Ik heb niets gedronken. Na afloop van het bezoek heb ik minstens een half uur buiten rondgelopen om de lucht uit mijn kleren te krijgen. (Halverwege mijn bezoek ging men alvast de ‘lunch’ frituren.) Uiteindelijk ben ik thuis gaan douchen. En terwijl ik daar onder die warme straal stond, dacht ik na over het schoteltje met die vis. Het werd tijd voor een nieuwe zorgplicht. De zorgplicht van de klánt om zijn adviseur op passende wijze te ontvangen. Gekleed en zonder vis.

Reageer op dit artikel