nieuws

Volmachtbeheerder Jolanda Theunissen kiest voor ‘sabbatical’ in

Archief

Nieuw-Zeeland

Het fenomeen sabbatical leave begint ook bij personeel in verzekeringsland ingeburgerd te raken. Jolanda Theunissen, volmachtbeheerder en tevens manager over een afdeling van tien personen bij het Nijmeegse GHW Assurantie-adviseurs, was tijdens een vakantie in 1997 verliefd geworden op Nieuw-Zeeland. Daar wilde ze weleens een half jaar gaan leven en werken. Natuurlijk had ze ook oog voor het assurantieklimaat in dat verre land. Hieronder haar ervaringen.
door Jolanda Theunissen
Toen ik had besloten om terug te gaan naar het land dat me zo had gegrepen, was ik ervan overtuigd dat ik ontslag zou moeten nemen bij GHW. Maar wat schetste mijn verbazing, toen ik met mijn verhaal bij directeur Weve kwam. Hij zei als allereerste: “Leuk, moet je zeker doen, hoor”. Pas daarna kwam het zakelijke stuk ter sprake. Daar zijn we samen heel goed uitgekomen. Uiteindelijk is er een contract getekend waarin alles is vastgelegd.
En wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: mijn baas, zijn vrouw en zoon zijn zelfs in Nieuw-Zeeland geweest. Wie kan er zeggen dat hij of zij een sabbatical leave krijgt van veertien maanden en daarnaast ook nog bezoek van je baas terwijl je aan de andere kant van de wereld zit!?
Overweldigende natuur
Nieuw-Zeeland is ongeveer acht keer zo groot als Nederland, maar er wonen maar 3,5 miljoen mensen van wie alleen al 1,3 miljoen in de grootste stad, Auckland. Wat me intrigeerde aan Nieuw-Zeeland is de overweldigende natuur, de rust, ruimte en schone lucht. Het land heeft alles: gouden stranden, bergen, fjorden, vulkanen, geisers, pruttelende modder, dolfijnen, zeehonden, walvissen en pinguïns. Nieuw- Zeeland is ook het land van de actie. Hier is onder meer de jetboot ontwikkeld en ook het bungee-jumpen als commerciële attractie in de wereld gezet.
Ik had gesolliciteerd bij The Green Spot in Taupo, een inkomende agent voor reisorganisaties in Nederland en België, die wordt gerund door Nederlander Jan Gerritsen. In november trad ik daar in dienst.
Taupo ligt op de lijn van vulkanische activiteit. De laatste uitbarsting van Mt Ruapehu was in 1996 en regelmatig voel je hier de bodem schudden. Er is volop activiteit, je ziet het overal om je heen. Stoom, pruttelende modder en geisers. De huizen worden hier volgens strenge voorschriften gebouwd en kasten en dergelijke worden vastgezet tegen de muren. Op tv zijn regelmatig voorlichtingscampagnes over wat er kan gebeuren tijdens een beving of uitbarsting.
Niet risicobewust
Mijn verzekeringshart heeft hier, zij het op een laag pitje, doorgeklopt en zodoende ben ik wel het nodige te weten gekomen over de verzekeringscultuur. In Nieuw-Zeeland ligt in elk geval nog een hele grote verzekeringsmarkt open. De meeste particulieren en bedrijven zijn zich absoluut niet bewust van de risico’s die zij lopen. Er worden wel allerlei soorten verzekeringen aangeboden door diverse kanalen en er is keuze uit een groot aantal verzekeraars. De verzekeringsreclame op radio en tv wordt meer en meer, met name op het gebied van levenproducten.
Maar zo gemakkelijk als je de mensen in Nederland kunt overtuigen van het belang van het kopen van zekerheid, zo moeilijk is dat hier in Nieuw-Zeeland De pioniersmentaliteit zit nog diep geworteld en daardoor is het ontzettend moeilijk om mensen een product als zekerheid te verkopen.
Mensen hier bouwen minder aan de toekomst dan wij in Nederland, ze leven meer van dag tot dag. Over pensioen wordt weinig nagedacht. De overheid geeft na de 65-jarige leeftijd een minimaal bedrag. Maar bij het merendeel van de bedrijven is er geen pensioenregeling, ook niet bij de grotere bedrijven.
Het veranderen van baan en van beroep gaat hier net zo vlug als het kopen van nieuwe kleding bij ons. Wat bijvoorbeeld erg opvalt, is dat mensen hier het ene jaar een boerenbedrijf hebben en het volgende jaar makelaar zijn. Als men daarop weer is uitgekeken, kan het zomaar gebeuren dat ze een motel gaan runnen. Nergens wordt raar van opgekeken en alles kan. Omdat veel mensen hier nog vechten om de primaire levenbehoeften in stand te houden, komt het niet in hen op om zich ergens voor te verzekeren. Ze hebben feitelijk niet eens het geld om premies te betalen.
Motorrijtuigen
Nieuw-Zeeland kent geen enkele verplichte verzekering, zelfs geen wettelijke aansprakelijkheidsverzekering voor motorrijtuigen. Het is aan de bestuurder van een motorrijtuig of hij het voertuig WA wenst te verzekeren. Gaat er aan de auto iets kapot, dan wordt dat vaak door de mensen zelf gerepareerd, eventueel met behulp van vrienden.
De moderne bedrijven hebben over het algemeen wel een avb en een brandverzekering, maar een bedrijfsschadeverzekering is weer veel minder gewoon. De meeste particulieren hebben een woonhuisverzekering, maar het verzekeren van de inboedel komt aanzienlijk minder voor.
Schade door aardbeving en vulkanisme kan men bijverzekeren op de opstal- en inboedelverzekering. Deze extra premie komt in een pot waaruit schade aan alle Nieuw-Zeelandse getroffenen wordt betaald ongeacht hun verzekeringsdeelname.
Medisch
De overheid zorgt voor het medische traject. Iedereen in Nieuw-Zeeland heeft recht op ACC, Accident Compensation Company. Dit betekent dat als je bijvoorbeeld een been breekt je recht hebt op medische hulp. Voor minder dringende hulp zijn de wachtlijsten hier enorm! Wil je zekerheid van snelle hulp, dan kun je je bijverzekeren bij een verzekeringsmaatschappij, zodat alle medische ingrepen vrijwel direct worden uitgevoerd.
Een arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zelfstandige ondernemers is daarentegen weer erg ongewoon en duur. Een ziekteverzuimverzekering is in Nieuw-Zeeland niet nodig. Als een werknemer ziek wordt, heeft hij per jaar recht op gemiddeld drie ziektedagen. Als hij of zij langer dan drie dagen ziek is, volgt er geen uitkering.
Er is ook een Verzekeringskamer: de Insurance Council. Zij houdt toezicht op verzekeraars en tussenpersonen en bemiddelt in geschillen. Het wantrouwen van de gemiddelde Nieuw-Zeelander in de verzekeraars is overigens erg groot. Dat komt duidelijk naar voren in het gezegde ‘de beste manier van verzekeren is het meespelen in de nationale Lotto’.
Verbazing
De Nieuw-Zeelander is uitermate verbaasd over het in zijn ogen wel zeer oververzekerde Nederland. Verzekeren tegen schade door een bal die door de ruit gaat en door een hond die de buurman ondersteboven loopt, is aanleiding tot menig besmuikt gelach tijdens verjaardagen of ander gezellig samen zijn.
Ik heb acht maanden in Nieuw-Zeeland mogen werken en wonen en heb daardoor veel van het land kunnen herontdekken, nu niet als toerist maar als tijdelijke inwoonster. Door mijn werk bij The Green Spot ben ik in de gelegenheid geweest om als reisleidster/gids een groep Nederlanders de mooie plekjes van Nieuw- Zeeland te laten zien en door het werk op kantoor heb ik een andere branche leren kennen, die toch ook best raakvlakken heeft met de verzekeringsbranche.
Mijn tijd hier zit er helaas op. Maar voordat ik terugkom naar Nederland en naar GHW, reis ik eerst nog drie maanden door Australië. Of ik nog zal kunnen wennen aan de hectiek en stress van Nederland zal de tijd moeten leren. Nieuw Zeeland is voor mij in ieder geval een tweede vaderland geworden.
Jolanda Theunissen: “Mijn baas is zelfs op bezoek geweest”.
Jolanda tijdens een ‘glacier walk’

Reageer op dit artikel