nieuws

Tweedehands

Archief

“Dit wordt een booming markt en daar wil ik vanaf het begin bij zijn.” De woorden zijn van Frits Rijnaard, die de leiding van Fortis-dochter Falcon Leven nogal abrupt heeft ingeruild voor een directiezetel bij Easy Life Investments. Tot de concurrenten van Easy Life behoren onder meer Quality Investments, Double Benefit en Vievestment.

Op hun ‘booming markt’ wordt gehandeld in tweedehands levensverzekeringen. Die term ligt commercieel wat lastig, vandaar alternatieven als life-settlements of viaticale regelingen. Het gaat in de kern om beleggen (via aandelen of obligaties) in bedrijven die lopende levensverzekeringen van oorspronkelijke verzekeringnemers opkopen. Het verschil tussen de koopprijs en de later te ontvangen overlijdensuitkering moet zorgen voor het rendement.
Het fenomeen kent zijn oorsprong in de Verenigde Staten. Daar maakten hiv-patiënten hun polis voortijdig te gelde om hun medische verzorging te betalen en/of nog iets te ondernemen in de resterende levenstijd. Tegenwoordig zijn de verkopers niet meer alleen (terminaal) zieke mensen, maar ook bejaarden.
De Nederlandse aanbieders beleggen (nog) zonder uitzondering in Amerikaanse polissen. De voorgespiegelde rendementen beloven nog veel meer dan de ronkende bedrijfsnamen. Van 9% tot 18% per jaar, eigenlijk wel zo goed als gegarandeerd, is afgaande op de reclame-uitingen niets bijzonders. Maar hier doet het aloude adagium opgeld: als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het ook niet waar! Als het werkelijk zo vlekkeloos mooi zou zijn, zouden Frits Rijnaard, zijn nieuwe zakenpartner John Wolbers en alle andere betrokkenen het grote publiek niet hierin laten delen, maar er zelf al hun te vergaren vermogen in beleggen. Wat?! Fortis zou zich direct terugtrekken uit de overnamestrijd met ABN Amro en zijn miljarden in tweedehands levensverzekeringen beleggen als deze rendementen realistisch zouden zijn.
Maar daarvoor kent de tweedehands polis te veel gebreken. Zo zijn de kosten torenhoog. Voorts is de minimale inleg meestal en zeker niet toevallig _ 50.000. Dat is nu net de drempel waarboven de Autoriteit Financiële Markten geen toezicht houdt. Mensen die zoveel geld inleggen, worden namelijk geacht professioneel te zijn. De praktijk is echter niet zelden dat particulieren tot een (tweede) hypotheek worden aangezet om die vervolgens in dit soort producten te beleggen. Dat de te betalen hypotheekrente het beloofde rendement drukt, is evident.
Nog fundamenteler is dat het onderpand van de belegging wordt gevormd door levensverzekeringen. Die verliezen op slag elke waarde als de opkopende instelling verzuimt de premie te betalen. Ik wil nog geloven dat die instelling wel wíl betalen, maar wat als het overlijden van de verzekerden langer duurt dan gepland en de overlijdensrisicopremies te hoog worden om nog te kúnnen worden betaald? Een lege kas is niet ondenkbeeldig, want jaarrendementen van 9% vergen nogal wat liquide middelen. Of moet de inleg van nieuwe deelnemers hiervoor zorgen en wordt het aloude piramidesysteem uit de kast getrokken?
Nee, zoals teakbomen de hemel nooit hebben bereikt, zijn tweedehands levensverzekeringen niet de belegging van deze eeuw. AFM doe iets, want nieuwe imagoschade voor de financiële bedrijfstak is aanstaande.
Henri Drost
hdrost@kluwer.nl

Reageer op dit artikel